Er wordt verder aan gewerkt

Hij heeft zeker geweten dat ik hem niet zou vinden. Hij kon niet weten dat de politie ons zou vergeten. Dat het ziekenhuis niets zou zeggen. Dat de begravenisondernemer maar zou gaan doen. Dat werkelijk niemand ons iets zou vertellen. Dat ik hem daarom in zoveel onwetendheid op zou laten baren. Om afscheid te nemen van een persoon die niet mijn vader was. Met andere gezichtstrekken, omdat leegbloeden dat doet. (Verder …)

Op vier januari 2009 pleegde mijn vader zelfdoding. Zeer onorthodox is hij rustig op de bank gaan zitten en heeft zeer beheerst zijn polsen en zijn keel doorgesneden. Voldoende reden om een trauma op te lopen.

Toch was dit niet de reden dat mijn hersenen het de afgelopen twee jaar niet meer konden bolwerken. Mijn vader stapte niet zonder reden uit het leven. Naast het grote verdriet om mijn moeder die zeven jaar daarvoor overleden was, was hij ernstig ziek en stapelden de complicaties zich op. De prognose was uiterst slecht, hij zou binnen enkele maanden zeer pijnlijk overleden zijn, had hij deze beslissing niet genomen. Hij had me ook voorbereid in de zeven jaren er voor. Ik wist hoe hij over leven en dood dacht, dat hij steeds meer verlangde naar de dood, dat de kans groot was dat hij zou kiezen om zelf uit het leven te stappen. Ik herinnerde me na zijn dood de gesprekken waarin hij indirect had verteld over deze methode. Zijn afscheidsbriefje stond vol verwijzingen naar eerdere gesprekken die alleen ik begreep en voor mij houvast boden. Het was klote, het was verdrietig, het was onrechtvaardig, het was ellendig, het was om kapot van te gaan. Maar het had niet zo’n monsterlijke, overweldigende nachtmerrie moeten zijn waar ik compleet in vast zou draaien.

Dat was het wel. Niet vanwege mijn vader zelf. Wel vanwege de opstelling van elke professional die betrokken is geweest bij mijn vaders dood. De politie die ons letterlijk vergat. Bleef vergeten. Zelfs vier maanden en een klachtenprocedure verder alleen kon melden dat er geen proces-verbaal, rapport, dossier of ook maar een letter op papier is. Alleen foto’s. Die ik wel mag zien, dan worden ze met de postbode in de brievenbus gegooid. ‘Wilt u uw grootste nachtmerrie in een envelop met postzegel bezorgd hebben?’ ‘Nou nee, doet u dat maar niet’. Slachtofferhulp die de eerste uren niet was ingeschakeld en vervolgens hulp weigerde. Zelfdoding is geen misdrijf, wij waren ‘dus’ geen slachtoffer van een misdrijf en hadden ‘dus’ geen recht op hulp. De uitvaartondernemer die voluit adviseerde mijn vaders lichaam op te laten baren om afscheid te kunnen nemen omdat dat volgens hem zo goed en mooi zou kunnen. Achteraf gaf hij toe dat hij helemaal niet had geweten of het mogelijk was. Dat hij toen hij het lichaam zag, wist dat het eigenlijk geen goed idee was. Maar het toch deed. Samen met ontelbare fouten en missers waardoor het ‘afscheid’ gewoonweg afschuwelijk werd. Geen afscheid was. De officier van justitie die na vijf maanden ontzettend lief me vrijwillig, uit persoonlijke overwegingen een gesprek aan boodt om me toch wat beetje informatie te kunnen geven. Waar ik veel aan gehad heb en de man dankbaar voor blijf. Maar waarin hij mijn vader ook een ijskoude klootzak noemde en meer van dat. De notaris die me twee maal bedroog, zijn werk niet deed en er voor zorgde dat het afhandelen van de nalatenschap begon met rechtzetten van misverstanden, klachtenprocedures, conflicten en financiële problemen die niet nodig waren geweest. En maanden later het GGZ. Waar ik heen ging om over mijn vader, mijn ervaringen en mijn verdriet te praten maar waar duidelijk werd gemaakt dat dat niet tot de mogelijkheden behoorde en ik zelfs na twee gesprekken buiten werd gezet met het verzoek nooit meer terug te komen.

Op zijn zachtst gezegd ontvingen wij dus geen enkel begrip. Maar zij eisten dit begrip wel van ons. Ontelbare keren werd mij verzocht begrip te hebben hoe de manier waarop mijn vader uit het leven was gestapt, hen had geraakt. Hoe van slag zij waren geweest. Hoeveel geestelijke bijstand zij hadden gekregen om hiermee verder te kunnen. Vertelden ze hoe egocentrisch ik in hun ogen was, dat ik dat begrip niet meer kon opbrengen omdat ik godverdomme dat begrip ook niet kreeg. Bovendien werd ik beschouwd als praatpaal. Degene waar ze de gruwelijke details waar zij moeite mee hadden, tegen konden ventileren. Snoeihard. Wist ik maanden lang niet wat zich in mijn vaders huis had afgespeeld, kreeg ik wel afschuwelijke details over zijn lichaam en horror lijkende gissingen te horen.

En dat heeft me kapot gemaakt. Emotioneel volkomen gesloopt. Het bezorgde me beelden die ik zelf niet gezien had maar waar mijn hersenen volkomen mee op de loop gingen. Het zorgde er voor dat de beelden die ik wel gezien had, werden geïntensiveerd, vertekend en vergroot tot monsterlijker dan ze in werkelijkheid waren geweest. Ze kwamen terug in mijn nachtmerries en overdag plaagden ze me in flashbacks. Groeiend tot alles wat met mijn vader te maken had, van foto’s tot herinneringen, me alleen nog naar die nacht brachten waar ik ik doods- en doodsbang voor was geworden. Tot ik alleen nog maar bezig was nergens meer aan te denken, om maar niet te hoeven voelen.

Toen ik dus enkele maanden terug schreef dat ik ‘wat gelukkig wilde worden‘, was dat een behoorlijke understatement. Ik bestond uit angst, wantrouwen, machteloosheid, frustratie, woede en verdriet. Werd tientallen keren per nacht badend van het zweet wakker uit verschrikkelijke nachtmerries. Werd overdag nog vaker opgeschrikt door flashbacks en griezelige gedachten. En het laagje ‘ik ben vrolijk en doe mijn ding’ brokkelde in snel tempo af. Er werd ernstig Post Traumatisch Stress Syndroom met vermoeden van depressie vast gesteld en ik ben in een korte, zeer heftige traumaverwerking gestapt.

Dat heeft ontzettend veel goeds gebracht. En het allerbelangrijkste, het heeft het trauma weggehaald. Het trauma wat in mijn leven alles blokkeerde, inclusief rouwen om mijn vader en verwerken wat er die nacht is gebeurd. En waar ik nu mee bezig moet maar ook kan zijn. En voor de lezer, mee bezig zal zijn voorlopig.

Met slachtofferhulp heb ik destijds gesprekken gehad over het feit dat in Nederland een totaal gebrek is aan hulp voor nabestaanden van zelfdoding, terwijl die zo ontzettend noodzakelijk en belangrijk is. Samen met politie zou er naar gekeken worden, ik heb er echter nooit meer van terug gehoord. Vanmiddag kreeg ik via via nieuws dat slachtofferhulp inmiddels bezig zou zijn een vorm van hulp op te zetten voor deze groep nabestaanden. Ik hoop dat dat werkelijk gaat gebeuren. In een land waar slachtofferhulp al geboden wordt als je fiets wordt gejat, kan het toch niet bestaan dat nabestaanden aan hun lot worden over gelaten omdat het zelfdoding betreft.

 

Comments (19)



Previous

Echt lente

Next

De beperkingen van 113Online

19 Comments

  1. Cisca

    Och meissie toch,
    Ik kan wel zeggen hoe dapper je ik vind, hoe mensonterend en schrijnend het hele verloop van alles, maar hier zijn geen woorden voor.Zelfs rouwen wordt een mens ontzegd om van de rest maar niet te spreken.
    Ik wens je alle liefde en kracht toe die je nodig hebt

  2. Ik vind het enorm knap van je dat je alles zo goed benoemt en dat je daadwerkelijk stappen hebt ondernomen om onder dit juk uit te komen. Ik denk, want zeker weten doe ik het niet, niet dat ik het zo goed als jij zou kunnen oppakken.

    Alle respect dus!

  3. Hé, dat ging even mis, ik had mijn hug tussen haakjes gezet, blijkbaar dacht hij dat het code was. Nogmaals dus: hug!

  4. ton

    Meid, wat een zware tijd moet dat geweest zijn. Sterkte wensen is nu wellicht wat laat, maar welgemeend!

  5. CiNNeR

    Dankjewel allemaal voor de lieve reacties. Want het mag gezegd, ik heb altijd veel gehad aan de lezers, reaguurders en reacties.

  6. HenK

    Ik was, ben en blijf blij met hoe het je nu al gaat.
    Inderdaad… “al”, want na wat jij hebt meegemaakt, ben je volgens mij al een eind op de goede weg.
    Met vriendelijke groet,
    Henk.

  7. CiNNeR

    @HenK: Dankjewel! Na de traumaverwerking begin ik dat idee nu ook wel te krijgen.

  8. Ik weet nog steeds dat ik je bericht over je vader las, ik meen kort nadat mijn eigen moeder overleden was. Dat was op zeer vredige wijze gebeurd, en toch is dat natuurlijk ook nogal een ervaring als je er (bijna) bij bent geweest.
    Ik weet nog wel hoe ik schrok van je bericht toen, terwijl ik je blog niet eens zo intensief volgde, maar om zoiets op die manier mee te moeten maken…

  9. ctje

    Erg hoe het allemaal gegaan is, hoe ze je in de kou hebben laten staan. Vind het knap dat je actie ondernomen hebt en hoop dat het je veel gaat opleveren.

    Slachteroffer hulp daar ben ik super verbaasd over, stel je voor dat mij slachteroffer hulp is aangeboden omdat mijn brommer gestolen was. Deuhhh. Daar gelaten weet ik niet of ik dat ook daadwerkelijk gekregen zou hebben als ik dat aanbod aangenomen had.

  10. Lieve Cin, wat goed zeg. Na zoveel tegenwerking en frustratie kun je ook niet meer normaal verder. En zoveel op je bord krijgen. Ik ben heel blij te horen dat je nu toch die hoognodige hulp hebt gekregen, en dat je er heel goed mee uit de voeten kunt. Het is knap, wat je tot nu toe al voor elkaar hebt gekregen, het trauma weg, en nu tijd voor oprecht afscheid. Een hele dikke knuffel, je bent een prachtig, krachtig mens dat haar grenzen heeft moeten aftasten en nu weer de touwtjes in handen heeft. Supertrots. En opgelucht. Hoop dat jij dat ook bent. 🙂

  11. Mark

    Niks te zeggen. Echt gewoon niks te zeggen over hoe er hier met je om gegaan is. Geen woorden voor. Ik vind je echt ontzettend dapper! Betwijfel ook erg sterk of ik dat allemaal had kunnen bolwerken.

  12. gewebkijk

    respect,
    alleen al het feit dat je het hier zo helder hebt kunnen verwoorden geeft aan dat je alles prima op een rijtje hebt staan.
    ondertussen vertel je alles vanuit kracht maar dat veranderd niets aan de pijn natuurlijk.
    sterkte.

  13. CiNNeR

    @Laurent: Ja, ik herinner me dat ook, dat jouw moeder kort daarvoor was overleden. Hopelijk ben jij wel iets verder gekomen met verwerken van dat intense verlies. Ik heb het gevoel dat het recent is gebeurd en ik nu pas aan rouw en verwerking kan beginnen.

    @Ctje: De hulp die ik nu heb gekregen, heeft me zeker al veel gebracht. Meer dan ik nog op durfde te hopen eigenlijk. Heb op dit moment geen hulp maar wordt nog wel gevolgd, mocht ik toch nog problemen ervaren.

    Over slachtofferhulp hebben vele mensen zich verbaast. Want inderdaad, voor een gestolen fiets krijg je die hulp al geboden. Erger, maak je de zelfdoding van een wildvreemde mee, wordt die slachtofferhulp ook geboden. Alleen als het om familie of geliefden gaat, veelal niet of weinig. Ik heb begrepen dat slachtofferhulp vaak wel ingeschakeld wordt voor de eerste uren na een zelfdoding maar dan snel stopt. Bij ons is het wel uitzonderlijk beroerd verlopen.

    Het probleem is dat slachtofferhulp geen hulp hoeft te bieden. Officieel bestaan zij om bijstand te verlenen aan slachtoffers van een misdrijf. In de praktijk bieden ze ook hulp aan slachtoffers van een situatie of traumatische ervaring. Maar gebeurd dit om onduidelijke redenen niet, dan zijn ze er niet op aan te spreken omdat het officieel niet in hun takenpakket is opgenomen. Hetzelfde geld voor de politie overigens. Zij mogen gerust enige hulp bieden maar zodra vastgesteld is dat het om een zelfdoding gaat, is het geen politie aangelegenheid meer en dus hoeven ze op zich niets te doen. Hopelijk gaat het voor slachtofferhulp veranderen, want nabestaanden van zelfdoding hebben gewoon echt hulp nodig.

    @Wenz: dankjewel lieverd! Ook voor je mooie woorden op twitter. Ik voel me er nog wisselend over. Opgelucht wel dat ik voor het grootste deel van de PTSS af ben en de dingen weer in normale proporties kan zien. Trots ook trouwens, dat ik het heb aangedurfd toch opnieuw hulp te zoeken en complimenten heb gekregen voor mijn inzet. Soms nog gedeprimeerd en verdrietig omdat die ‘normale proporties’ in zichzelf ook moeilijk zijn om mee om te leren gaan. Maar goed, wel met meer vertrouwen dat na de traumaverwerking, dit verder ook uiteindelijk goed zal gaan.

    @Mark: dankjewel. Moet bekennen, eigenlijk heeft het weinig met dapper zijn te maken, denk ik. We kregen het voor ons kiezen en op een soort automatische piloot modderden we maar door. Tot het allemaal niet meer ging. Gelukkig vond ik nu wel goede hulpverlening, want zonder die hulp had ik er niet zo goed doorheen kunnen komen.

    @Gewebkijk: dat heb je ontzettend mooi verwoord, dankjewel!

  14. Pfft… te lang niet geweest hier. Blij te lezen dat je weer op de weg terug bent. ‘Wist er natuurlijk al van, maar het blijft een zeer heftig verhaal. Zonder hulp ben je nergens. In ‘t leven. Of dat nu professionele hulp is, of van vrienden of medemensen. Hou vol !

  15. Luuk

    Help anderen die hetzelfde is overkomen. Schrijf een boek. Lijkt me een prachtige aanklacht. Echt.

  16. CiNNeR

    @Anders: je kan het ook zo bekijken, je komt precies weer terug langs op het moment dat ik de blogdraad weer wil op pakken. En idd, iedereen heeft wel een beetje hulp nodig.

    @Luuk: je krijgt binnenkort een mailtje.

  17. Niets dan lof en respect voor jouw! Kan niet anders zeggen! geweldig hoe je dit kunt verwoorden. Erg knap! Mocht iemand in hetzelfde schuitje zitten als jij, dan helpt dit stuk hem of haar zeker! Dat kan niet anders!

    (Ik heb idd slachtoffer hulp moeten weigeren een paar x. Sloeg idd nergens op! Fiets gejat, auto ingebroken??? )

  18. CiNNeR

    @Sillyme: dankjewel voor je lieve woorden.

Leave a Reply to ton Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft