De beperkingen van 113Online

“Kan online lotgenotencontact helpen bij de verwerking van het verlies van een naaste door zelfmoord? Dat is de belangrijkste vraag van het Trimbos-instituut bij het onderzoek naar het 113Online forum voor nabestaanden van zelfmoord.” (bron)

Hoewel mijn antwoord op de vraag ‘ja’ zou zijn, denk ik inmiddels bij het 113Online forum: ‘nee’.

Een van de dingen die ik leerde bij traumaverwerking was het kinderlijk simpele maar toch zo moeilijke: praat! Ondertussen had ik al iets gelezen over 113Online en besloot er een kijkje te nemen. Wat te lezen. Me te registreren. En na enkele weken een topic te openen over het gebrek aan eerste opvang, in de hoop ervaringen van anderen te krijgen en me misschien wat minder eenzaam in mijn woede en verdriet te voelen. Mijn tweede reactie ontving ik meteen een privé bericht van een van de moderators. Niet om me welkom te heten. Ook niet om me sterkte te wensen. Maar omdat men een beetje gestruikeld was over de volgende woorden:

Persoonlijk vond ik het onbegrijpelijk en behoorlijk verwerpelijk dat slachtofferhulp NL niet weggelegd is voor mensen die een suïcide van dichtbij meemaken. Weet nog dat de televisiekijker die had gezien hoe een mijnheer op koninginnendag tegen de Naald reed en van slag was geraakt van de televisiebeelden, opgeroepen werden vooral slachtofferhulp te bellen. Kon de tv wel uit het raam gooien toen ik die mededeling zag. Ook als je fiets voor de deur gejat is, krijg je slachtofferhulp geboden. Maar wij stonden midden in de nacht zonder een greintje informatie op straat en konden de volgende dag vier liter bloed van mijn vader opdweilen, messen weggooien en moesten maar zien hoe we alles gingen regelen.”

Vriendelijk werd me verzocht de laatste zin te verwijderen. De reden: het zou te zwaar zijn voor andere nabestaanden om te lezen ‘in een situatie waar zij er niet met anderen over kunnen praten’. De moderator meende bovendien dat het ook voor mij veel beter zou werken als ik mijn gevoelens zou delen met een hulpverlener, achter gesloten deuren.

Ik moet zeggen dat ik vooral verbijsterd was van dit bericht. Ik zat toch zeker niet op een forum over theekopjes en punniken? En had 113Online zich niet met name tot doel gesteld alles rond zelfdoding bespreekbaar te maken, het taboe te doorbreken? En werkelijk, een forum wat mensen geen mogelijkheid biedt te praten?

Rap heb ik dit – maar dan beleefder – terug gekaatst. Het zou meegenomen worden in de eerst volgende vergadering. En inmiddels is er over vergaderd. De uitkomst: de methode van zelfdoding mag vermeld worden, maar zij willen een grens stellen aan ‘details die door nabestaanden als schokkend kunnen worden ervaren’. Elk geval zal daar individueel op beoordeeld worden, vanzelfsprekend niet door de nabestaanden op het forum maar door de moderators. Verder werd me wollig en vaag duidelijk gemaakt dat opruimen van bloed een schokkend detail is wat niet verteld mag (en uiteraard kon ik wel achter gesloten deuren een hulpverlener raadplegen).

Denk dat niemand in die vergadering zich afgevraagd heeft wat de methode van zelfdoding geweest is, als je daarna veel bloed op hebt moeten ruimen. Ben er van overtuigd dat het absoluut niet gewaardeerd zou worden als ik de gewraakte zin weg zou halen om te vervangen met de methode die mijn vader gebruikt heeft. Het is immers klip en klaar, er mag over zelfdoding gepraat worden als men er maar niet over vertelt. Geheel in lijn met het heersende taboe dat over zelfdoding niet gepraat mag worden. Iets wat 113Online op deze manier nooit zal doorbreken.

Voor nabestaanden van zelfdoding die behoefte hebben aan online lotgenoten contact, is er Werkgroep Verder met onder andere een uitgebreid (en besloten) forum voor nabestaanden. Hoewel het een organisatie in België is, worden Nederlanders er met open armen ontvangen. Daar is het mogelijk om over werkelijk alles te praten in een erg prettige, veilige sfeer.

Comments (5)



Previous

Er wordt verder aan gewerkt

Next

De belastingdienst en goed nieuws

5 Comments

  1. 113online is niet meer dan een vorm van regulering en vroegtijdige inventarisering van probleem gevallen. Enkel een plek voor veel och en wee, wat erg joh, zonder daadwerkelijk iets op te lossen of een werkelijk platform te geven. Bovenal is een subsidie vanger, iemand had gehoord dat er geld was voor initiatieven, dus een initiatief bedacht, leuk prijskaartje eraan en vangen maar. Er zijn genoeg andere plekken, met een humanistischere inslag. Daar zal er ook vast worden gevallen over de gruwelijke details, maar dat is toch ook eigenlijk hetgeen dat besproken moet worden?

    Iets wat gruwelijk is valt niet te verbloemen. Op een plek waar je dit leed met elkaar deelt mag daar geen taboe op rusten.

  2. CiNNeR

    @Daan: Vrees dat je volkomen gelijk hebt. Je ziet ook dat de gesprekken op het forum erg oppervlakkig blijven. Niet omdat mensen het willen denk ik, zie elders dezelfde namen en verhalen voorbij komen maar dan wel diepgaander en meer uitgesproken. Wellicht kreeg ik daarom steeds het advies om een hulpverlener van hen aan te schrijven trouwens, dat wordt niet alleen gesubsidieerd maar ook vergoed door de ziektekostenverzekeraar.

    Op het forum van Werkgroep Verder is wel alles bespreekbaar. Daar worden details niet aangemerkt als gruwelijk, maar gezien als onderdeel van een intense ervaring waar we daar allemaal ons weg in proberen te vinden. Het wordt aangemoedigd te vertellen en te blijven praten.

  3. Erg jammer als je juist op een dergelijk forum niet eens vrijuit mag praten over de methode. Ook dat helpt bij de verwerking!
    Gelukkig geen directe naaste meegemaakt, wel pogingen-tot, en in de familie: een ‘springer’, een jachtgeweer en een verhanging.
    Hoe ‘cru’ ook, het helpt als je daar niet alleen over kan praten maar, in onze familie heerst ook een zeker soort zwarte humor waar ‘buitenstaanders’ soms van schrikken.
    Ik wist – uiteraard – tot nu toe niet van je vader.
    Holy mozes.

  4. CiNNeR

    @Wolf: Ja ik denk ook dat het helpt bij de verwerking, als er over gepraat kan worden. In elk geval heb ik het omgekeerde ervaren, het feit dat we geen hulp konden krijgen en ik er niet over kon praten, heeft er voor gezorgd dat ik een tijd behoorlijk vastgelopen ben. Humor ben ik helemaal niet meer aan toegekomen in deze, daar moet eerst wat meer verwerking aan vooraf gaan denk ik.

  5. ctje

    Heel jammer dat je niet vrijuit kan praten op dat forum, dan heb je er ook niet zo veel aan zo´n forum.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft