Month: July 2011

Aan de schandpaal

“Tot een taakstraf veroordeelden moeten tijdens hun werkzaamheden voortaan een hesje dragen met de tekst ‘Werkt voor de samenleving’ en het logo van Reclassering Nederland. (…) Het is volgens Van Gennip zeker niet de bedoeling om de taakgestraften met de hesjes aan de schandpaal te nagelen.” Bron

Men wil veroordeelden niet te kakken zetten hoor, welnee! Men wil de samenleving laten zien dat mensen die iets verkeerds hebben gedaan ‘ook tot andere dingen in staat zijn’. Dat deze mensen verplicht zijn die ‘andere dingen’ te doen – het heet tenslotte niet voor niets ‘taakstraf’ nietwaar – en we dat allemaal weten, laten we maar buiten beschouwing.

Moet bekennen dat ik het een totaal achterlijk idee vindt. Vooral omdat het hier niet alleen gaat om tuig van de richel en/of rottige misdaden. Je kan ook een taakstraf opgelegd krijgen als je lopende boetes voor zwartrijden niet hebt betaald of er één wietplantje teveel in de tuin stond. Zaken die mensen over het algemeen niet direct als misdaad zouden betitelen of als ernstig ervaren, maar dat staat er niet bij vermeld op het opzichtige hesje waar net zo goed op zou kunnen staan ‘ik ben fout’ of ‘de rechter heeft me veroordeelt, nu mag u ook’.

Bovendien kan Van Gennip wel stellen dat het niet de bedoeling is veroordeelden aan de schandpaal te nagelen, dat effect zal het wel degelijk hebben. Zo’n weinig modieus hesje valt al op en het logo van de reclassering geeft toch te denken. Dat zit nu eenmaal in de mens. En wat gebeurd er als je op zaterdag in een zorgwinkel bent neergezet om je taakstraf te vervullen en je familie, collega of baas toevallig binnen komt wandelen?

Dan krijgt de zin ‘hij/zij is ook tot andere dingen in staat’ plots een heel andere betekenis, vermoed ik zomaar.

 

 

Comments (17)



Blijf van mijn oma af, de uitkomst

Mijn oma is plots verdwaald geraakt in de wereld vol afkortingen die ‘zorg’ heet maar dat niet is. In één dag raakte ze haar huishoudelijke hulp kwijt, kon niemand haar vertellen hoe het verder moest en werd haar scootmobiel afgepakt. Hier, hier en hier kunt u lezen waar het om gaat.

Afgelopen week zou ik teruggebeld worden met betrekking tot het plots intrekken van de huishoudelijke hulp voor mijn oma. Dat gebeurde (natuurlijk) niet.  Sterker, betreffende mevrouw was wegens vakantie gewoonweg niet aanwezig. Dat zijn nog eens fijne afspraken nietwaar *zucht*. Mijn oma had ondertussen een andere naam opgevangen waar ik contact mee op kon nemen, ene Edda. Helaas, Edda bestond niet en na twee dagen over en weer bellen – waarbij men erg onhandig alleen gebruik maakt van voornamen van personen die totaal versnipperd ende verdeeld in een scala van teams, afdelingen en groepen rond wandelen –  bleek het om een Gerda te gaan. Die er niet was maar de volgende dag te bereiken viel. Toch, het mag gezegd, het leverde een zeer verhelderend gesprek op. De indicatie (Zorg Zwaarte Pakket, ZZP) om bij het verzorgingshuis te mogen aanleunen, bevat tevens  huishoudelijke hulp. Alle bewoners met zo’n pakket hadden dus al jaren thuishulp vanuit de eigen organisatie moeten krijgen, maar voor een aanzienlijke groep mensen was dat even vergeten. De gemeente had dan ook geen fout gemaakt door de (Wet Maatschappelijke Ondersteuning, WMO) indicatie  inclusief huishoudelijke hulp in te trekken. De gemeente was de fout aan het corrigeren dat velen onterecht, zonder het te weten en dus dubbelop huishoudelijke hulp via de WMO kregen (Vraagt u zich nog af waarom de zorg zo duur is?). Waarom de gemeente dan per brief aan mijn oma had geadviseerd om Persoons Gebonden Budget (PGB) aan te vragen blijft een raadsel, er wordt immers al lang en breed betaald voor het aanleunen en daar dient de huishoudelijke hulp gewoon door gefinancierd worden.

Overigens toch wel sympathiek, naar aanleiding van mijn eerdere gesprek met de gemeente hebben ze op eigen initiatief contact opgenomen met mijn oma om te vragen of ze was bekomen van de schrik, het wel goed met haar ging en na te gaan of ze wel ergens anders hulp vandaan kreeg. Toegegeven, dat had best gemogen zonder dat ik aan d ebel was gaan trekken. Maar mijn oma kon het zeer waarderen en daar gaat het maar om.

Toch eindigt het niet helemaal zo mooi en fijn. Binnenkort zal mijn oma weliswaar een nieuwe vaste huishoudelijke hulp krijgen, maar in plaats van twee maal per week twee uur wordt het gehalveerd naar eenmaal per week twee uur. Dit omdat de indicaties worden vastgesteld en getimed op de bewoners van de verzorgingskamers, niet op de bewoners die aanleunen met zelfstandige en dus grotere woonruimte (twee kamers, badcel, keuken). De verwachting is dat twee uur per week toch te weinig zal blijken en men zal gaan proberen de indicatie weer uit te breiden, maar of dat lukt is zeer de vraag.

Ondertussen viel er vandaag ook een brief over de scootmobiel in de bus. Ze ‘mag’ hem dit jaar nog ‘houden’ (wassen neus, de nieuwe regeling gaat simpelweg pas volgend jaar in en heeft weinig met liefdadigheid te maken) maar februari 2012 wordt de scootmobiel bij haar weggehaald en beland in de fietsenstalling als leen-scootmobiel voor een ieder die hem wil reserveren. En naar de fietsenstalling kan lopen, iets wat mijn oma in elk geval niet kan. De eerdere toezegging dat mijn oma met betaling van dertig euro per maand de scootmobiel voor eigen gebruik zou mogen houden, was nergens meer te bekennen. Dat ze eerder een aanzienlijke bijdrage heeft betaald voor deze scootmobiel die nu weggehaald wordt, weet al helemaal niemand meer. Mijn tante heeft uit armoede een oplossing bedacht, ze gaat met mijn oma volgend jaar een tweede hands scootmobiel kopen zodat ze gewoon uit de ‘voeten’ blijft kunnen en niet meer bang hoeft te zijn dat er telkens van alles veranderd.

Verder nog een beetje mot met de huisarts van mijn oma tussendoor, over haar pas (en veel te laat) gestarte behandeling tegen B12-tekort die nogal verkeerd aan het lopen was. Het werd me niet in dank afgenomen maar er zijn afspraken gemaakt. Nu maar zien of de praktijk goed zal volgen.

Enfin, zo gaat dat dus tegenwoordig als je 87 jaar bent geworden en hoewel nog best energiek, wat hulp en medische zorg nodig hebt. Voor je met je ogen kan knipperen wordt je fijne en lieve huishoudelijke hulp plots weggehaald, je indicatie gehalveerd, je vervoersmiddel afgepakt en neemt de huisarts niet de moeite je gedegen te behandelen omdat de uitspraak ‘ach dat is ouderdom mevrouw’ zo makkelijk bekt.

 

Comments (11)



GGZ: best bewaard publiek geheim

Vier maal ben ik aangewezen geweest op het GGZ waarbij ik met vijf verschillende personen contact heb gehad. Slechts één maal betrof dat een goede ervaring maar het moet gezegd, dat was een medewerker van een externe zorginstelling die sinds kort bij het GGZ was gevoegd. Hij was zelf nogal ongelukkig met het samengaan omdat hij het GGZ uiterst beroerd vond functioneren. Dat bleek ook wel. Hij kwam alleen op bezoek omdat een mij onbekende medewerker plots had besloten het dossier van een familielid waar ik zorgen om had en mij om te wisselen, zodat ik ineens aangemerkt was als alcoholiste die zichzelf totaal verwaarloosde en in diepe crisis zat. U had zijn blik moeten zien toen ik heel normaal de deur open deed! Zodra duidelijk werd dat ik niet in crisis was, was het dan ook snel klaar en kreeg ik verplicht een ander toegewezen. Een sympathieke mijnheer waar ik twee jaar mee gepraat heb en vrijwel niets mee opgeschoten ben. Niet alleen mijn maar ook zijn conclusie.  Het alcoholisme heeft overigens – ondanks het feit dat ik vanaf  mijn twintigste een alcohol intolerantie heb en nog geen kersenbonbon kan eten –  nog zeven jaar in mijn dossier gestaan. Telkens als ik verzocht het eruit te vissen, werd besloten dat ik ‘in ontkenning’ was en tegen mezelf beschermd moest worden. De enige reden dat ik wist dat het nog altijd in mijn dossier stond, is dat bij elke fysieke klacht behorende bij mijn chronische aandoeningen werd gezegd dat ik ‘ook niet zoveel moest zuipen’.

Enfin, dit was dus de ‘positieve’ ervaring(!). De overige drie confrontaties waren ronduit rampzalig. Een psycholoog fantaseerde eigenhandig bij elkaar dat ik in mijn jeugd zwaar mishandeld zou zijn geweest door mijn moeder en wellicht ook nog was misbruikt. Bij elke ontkenning van mijn kant werd hij ronduit boos en meende dat ik ‘niet geholpen wilde worden’. Bij de derde afspraak ben ik ronduit woedend opgestapt om hem geen fysieke schade aan te brengen. Een andere psycholoog vond dat ik absurd veel problemen op mijn pad had en wist ook niet wat ze daarmee aan moest(?). Zij werd nog ongelukkiger van mijn problemen dan ik al was en we besloten dan maar uit elkaar te gaan. De laatste wilde het met alle geweld niet over de reden van mijn komst praten (zelfdoding van mijn vader), concludeerde aan de hand van wat later Post Traumatisch Stress Syndroom bleek te zijn dat ik waarschijnlijk borderline moest hebben en meende uit het niets dat ik opnieuw moest leren functioneren. Dus in de zin van een boodschapje doen, een boterham klaar maken of een telefoontje durven te plegen. Daarvoor moest ik in intensieve dagopvang vond zij. Ik had in negen maanden tijd de nalatenschap van mijn vader compleet afgehandeld, was een intensieve medische behandeling gestart en kon echt mijn boterham nog wel smeren dus dacht er een tikkeltje anders over. Het resulteerde in een ordinaire ruzie waar me werd toegebeten op te rotten en me nooit meer aan te melden bij het GGZ. Waarschijnlijk begreep zij ondertussen best dat ik nog liever eigenhandig mijn been in drieën zou breken dan ooit nog terug naar het GGZ te gaan.

Zou dit nu incidenteel zijn, zou je zomaar kunnen stellen dat ik het toevallig erg slecht getroffen heb daar. Maar het lijkt niet bepaald incidenteel. Van de tientallen ervaringen waar ik ooit van vernomen heb, is er een enkeling die geen absurde problemen cadeau kreeg bij het GGZ. In vrijwel alle gesprekken over het GGZ met willekeurig wie, komt het GGZ uiterst slecht uit de bus. Ook in de media kent het GGZ nou niet bepaald een goede reputatie en er zijn zelfs relatief veel huisartsen die simpelweg naar alles behalve het GGZ willen verwijzen. Sterker is dit negatieve beeld niet eens iets van de laatste tijd of zelfs maar de laatste jaren. In de tijd dat het GGZ nog RIAGG heette, was de reputatie ook al volslagen belabberd.

En al jaren vraag ik mij dus af: hoe kan dat nou? Hoe bestaat het toch dat een organisatie zoveel slechte hulpverleners onder een dak weet te krijgen? Hoe kan het dat bestaande problemen in die instelling bestaande problemen blijven? Hoe is het mogelijk dat zo’n organisatie al die jaren blijft voortbestaan?

Het slechte reilen en zeilen van het GGZ moet wel het best bewaarde publieke geheim van Nederland zijn?

Positieve noot, toen ik eindelijk zo ver was (of vooral zover heen was) dat ik weer hulp durfde te zoeken, ben ik februari dit jaar bij Intherapy terecht gekomen. Daar heeft een psycholoog mij geheel online in zes weken(!) van Post Traumatisch Stress Syndroom afgeholpen. Verder word ik nog een jaar gevolgd om te zien hoe het me verder vergaat.

Comments (6)



Blijf van mijn oma af; Update 1

Mijn oma is plots verdwaald geraakt in de wereld vol afkortingen die ‘zorg’ heet maar dat niet is, hier en hier kunt u lezen waar het om gaat.

Er is goed nieuws en er is vaag nieuws. Het goede nieuws is dat de zorginstelling waar mijn oma ‘aanleunt’ met terugwerkende kracht – alsof men dat stiekem al wist en mijn bellen er niets mee te maken had – heeft besloten dat zij oma CiNNeR natuurlijk niet in de kou laten staan. Ze krijgt in de tussentijd een soort ‘nood’ huishoudelijke hulp van de instelling zelf zonder de garantie dat dat ooit betaalt zal gaan worden. De hulp zal niet vast en niet wekelijks de volle vier uur zijn die ze normaal had, maar het is toch een super nette oplossing! Hopelijk kan mijn oma hier weer wat beter mee slapen.

Zeer vaag was dan dat het zoeken naar de juiste oplossing meteen gestopt leek te zijn. Alle toezeggingen die ik gisteren had gekregen, waren overnacht als sneeuw voor de zon verdwenen. Zelfs de toezeggingen die eerder aan mijn oma waren gedaan, wist niemand zich meer te herinneren. Er gebeurde dus feitelijk op alle gebieden absoluut niets. De gedachte dat ‘in de tussentijd’ betekent dat er nog iets anders zal moeten volgen, kwam schijnbaar niet bovendrijven. Mijn vriendelijke verzoeken toch nog wél even op zoek te gaan naar eventueel gemaakte fouten en/of de juiste oplossing, stuitte op behoorlijk wat weerstand. Maar goed, ik heb de tijd en wil gerust vriendelijk ende uitputtend in herhaling vallen. Dus kwam er uiteindelijk weer een nieuwe naam met een nieuwe afkorting op mijn lijstje bij waar ik hopelijk volgende week iets zinnigs van terug ga horen. Ik ben benieuwd!

Comments (4)



Blijf van mijn oma af; watteuh?

Introductie: mijn oma heeft na de zelfdoding van haar zoon (mijn vader) in januari 2009 een indicatie gekregen voor een zelfstandige woonruimte binnen een instelling. Zeg maar een aanleunwoning waarbij ze gebruik kan maken van het gezondheidscentrum, enige begeleiding, gezamenlijke maaltijden en mogelijkheden voor dagbesteding  (spelletjesmiddagen, lezingen, gespreksgroep en dat soort activiteiten). Ze woont daar sinds februari 2009. Omdat ze zelfstandig woont, had ze tot nog toe recht op hulp in de huishouding voor 4 uur in de week.

Anderhalf uur bellen in verband met het intrekken van huishoudelijke hulp voor mijn oma leverde het volgende verwarrende verhaal op:

DMO (Dienst Maatschappelijke Ontwikkeling) Gemeente Servicepunt Z: “Uw moeder (nee, mijn oma) gaat binnenkort verhuizen naar een zorginstelling (nee, daar woont ze al twee en half jaar) en dus is haar indicatie veranderd. Ow, ze woont daar al lange tijd? In dat geval zijn de regels veranderd (dat gaat rap). Haar indicatie is gewoon ingetrokken, dus moet ze een PGB (Persoons Gebonden Budget) aanvragen. Waarom haar indicatie is ingetrokken? Nou dat leg ik u net uit, uw moeder (nee nee, mijn oma) gaat in de toekomst verhuizen naar een zorginstelling (erm, daar woont ze dus echt al twee en half jaar). Of nou ja, in elk geval heeft uw moeder (mijn oma!) een indicatie voor de instelling waar ze blijkbaar al woont. De instelling zorgt voor huishoudelijke hulp, dus heeft uw moeder (WTF) geen recht op een voorziening van de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning). Ik begrijp niet waarom u belt, uw oma heeft 9 mei jongstleden al de afwijzing ontvangen? U zegt, geen brief gehad? Ow wacht, de aanvraag was 9 mei binnen. Ja inderdaad, dat was keurig op tijd. Maar wij staan in ons recht hoor mevrouw, de oude indicatie van uw moeder (laat maar!) liep tot 2 juli en 29 juni hebben wij de afwijzing verstuurd. Geen tijd meer om de juiste aanvragen te doen nee. Uw moeder (mijn oma!!!!) moest er om huilen? Och dat is heel naar. Maar wij hebben het juist afgehandeld. Wij hadden tot 2 juli de tijd om af te wijzen en dat hebben we eind juni dus op tijd gedaan nietwaar. U begrijpt nog steeds niet waarom de indicatie van uw eh .. oma is afgewezen? Ik leg het toch allemaal heel duidelijk uit. Nou weet u wat, momentje, dan verbind ik u door met iemand anders.”

“Goedemiddag. U begrijpt niet waarom uw moeder geen PGB krijgt? (Zucht!!) Ow uw oma? En ze wil geen PGB? Ow ik zie het, ze krijgt geen huishoudelijke hulp meer. Ja maar uw moeder (OMG!) heeft een ZZP (Zorg Zwaarte Pakket) in haar indicatie staan, omdat ze binnenkort naar een zorginstelling gaat verhuizen (tssssssssss) . Daar zit huishoudelijke hulp in opgenomen, vanuit de instelling zelf. Dus dan heeft uw oma geen recht meer op WMO. Dat zou dubbelop zijn (aha). Maar u kunt gewoon al een alfahulp inhuren hoor, want het PGB wordt met terugwerkende kracht verstrekt. Wat zegt u nu, als het budget leeg is worden er geen PGB’s meer verstrekt? Waar haalt u dat nou vandaan? (Nou, nieuws kijken wellicht). Och nou, dat wist ik niet. Wat vervelend. En het PGB gaat op de schop, nou dat is vast niet waar hoor mevrouw. Ow, ook doorlopend in het nieuws? Nou ja, daar weten wij niets van. U kunt ook in bezwaar gaan tegen de afwijzing natuurlijk. Al bent u eigenlijk te laat, want de afwijzing is van 9 mei dit jaar. Wat? Och u heeft gelijk, de afwijzing is van 29 juni. Nou dan kunt u gerust in bezwaar. Nee inderdaad, dat bezwaar wordt afgewezen en dan bent u acht weken verder. Niets opgeschoten dan nee. Nou ja, misschien toch geen goed advies. (???!!!) U kunt dan beter de ZZP in laten trekken. Nee dan mag ze niet op de instelling blijven wonen nee. Och misschien ook niet zo’n goed advies dan (Mijn hemel, wat voor mensen zitten daar in hemelsnaam?!!). Nou ja, in elk geval kunnen wij niets voor uw moeder (woeaah!!) doen. U moet maar bij de zorginstelling informeren. ”

De zorginstelling was een stuk vriendelijker maar gaf een heel ander – minstens zo verwarrend – verhaal. De eerste verzorgster die ik sprak, gaf aan dat mijn oma een zwarte werkster zou kunnen huren. Dat is 25 euro voor twee uur per week. Dat dat in feite geen oplossing is vanuit een zorginstelling gaf ze ruiterlijk toe, maar ze had dan ook helemaal nergens verstand van (?!). De tweede verzorgster wist iets meer. Dat wil zeggen, net zoveel als ik. Ze wist te vertellen dat mijn oma een ZZP Pa1 heeft (PA geeft zwaarte van zorg aan), waar geen huishoudelijke hulp in zit. Waarom de indicatie WMO huishoudelijke hulp dan geweigerd is, begreep ze ook niets van. Het zou toch een fout van de gemeente kunnen zijn, maar hoe ze dat moet uitzoeken, wilde ze van mij weten. Een optie is wel om een alfahulp voor mijn oma in te huren. Maar uit het niets krijgt ze dan plots twee uur per week minder huishoudelijke hulp. En de zorginstelling wil de alfahulp dit jaar niet aanvragen, omdat zij zeker weten dat de PGB’s al opgesoupeerd zijn en dus niet toegekend zal worden(!). Bovendien zou het 1 januari 2012 weer ingetrokken worden. En wie moet dan de rekening betalen? Dus had men gewoon helemaal niets gedaan en wist men nu eigenlijk niet welke actie te ondernemen. Nogal bizar droeg ook zij de optie aan om de indicatie die haar het recht op de woning geeft, in te laten trekken. Om na uitleg mijnerzijds te concluderen dat dat wel een erg beroerde oplossing zou zijn. Uiteindelijk kreeg ik de toezegging dat er een zorgmanager bijgehaald gaat worden, die er hopelijk wel iets meer verstand van heeft. Daar hoor ik binnenkort van terug.

Mijn oma kreeg van een van de verzorgsters vervolgens de optimistische mededeling dat zij het met mijn hulp deze week nog allemaal zouden regelen en oplossen. Nogal kort door de bocht als je bovenstaande leest, we zijn immers eigenlijk alleen nog maar verder van huis dan de dag er voor. Verder had ze van de directrice te horen gekregen dat vrijwel alle bewoners dit probleem hebben en ‘ze ‘ het voor iedereen aan het oplossen zijn. Lijkt me stug, had ik niet gebeld was er op aangeven van mijn oma absoluut niets gebeurd duidelijk. Ondertussen had mijn tante gemaild naar de gemeente met dezelfde vraag waarom de indicatie van mijn oma is ingetrokken. Zij kreeg snel een totaal absurd antwoord. Namelijk dat het zomaar zou kunnen dat de gemeente een fout heeft gemaakt met de indicatie stelling. Maar dat men pas weet of dat zo is, als de fout opgespoord zou worden. Men spoort de fout niet op, dus kan niet met zekerheid gezegd worden of er een fout is gemaakt. (Ja, werkelijk!!).

Enfin ..

Het komt heus allemaal wel goed hoor …

Uiteindelijk …

Ooit ..

Wordt vervolgd ….

Comments (8)



Blijf van mijn oma af!!

“Lieverd, ik wilde je wat vertellen” hoorde ik mijn oma zeggen op ons antwoord apparaat. Dus belde ik haar later op de dag terug. In de verwachting dat ze misschien gevallen was, er een nieuwe bewoner in haar zorghuis was komen wonen of ze een leuk idee had. Maar nee, niets van dat al. Ze belde om te vertellen dat een mevrouw geprobeerd had haar scootmobiel af te nemen en een mijnheer er voor had gezorgd dat ze geen thuishulp meer krijgt. Haar thuishulp had vanochtend al met tranen afscheid genomen zonder een koekblikje af te stoffen, ze moest per direct weg. Mijn oma had de halve dag zitten huilen.

Erm?

De scootmobiel was een apart verhaal. In Almere zijn ze bezig met het instellen van zogenoemde ‘leen scootmobielen’. Met een verwijzing van de huisarts kan je naar een zorginstelling in de buurt om een scootmobiel uit de fietsenstalling te halen en een dagje op stap te gaan. Mijn oma kan vanwege twee kunstheupen, een kunstknie en de mooie leeftijd van 87 niet best lopen en heeft al vijftien jaar een eigen scootmobiel van de gemeente. Die gemeente besloot nu plots dat het een uitmuntend idee zou zijn haar scootmobiel bij mijn oma’s voordeur weg te halen en in de fietsenstalling te plaatsen. Hij bleef dan wel van mijn oma, maar ook anderen zouden hem kunnen lenen. Wilde ze de scootmobiel dan zelf gebruiken, moest ze hem maar even ‘reserveren’. Mijn oma vond dat een naar idee. De fietsenstalling is te ver weg, daar kan ze zonder scootmobiel niet komen(!). Bovendien is haar toestand nogal wisselend, waardoor het zeer handig is dat ze bij elke goede bui in haar scootmobiel kan klimmen en zeer onhandig als ze zou moeten reserveren. Kwiek vroeg ze of dat niet anders kon, als ze er voor zou betalen bijvoorbeeld. En tee dee hee, dat kon ineens wél. Dertig eurootjes per maand neertellen, dan mag de scootmobiel in haar gebruik blijven. Nog kwieker merkte mijn oma op dat dertig euro best veel is voor iemand met alleen AOW. En tee dee hee, wellicht is het vaste bedrag per maand bij nader inzien iets lager. De mevrouw gaat het allemaal toch maar uitzoeken. Alsmede de taxivergoeding. Want als ze een scootmobiel kan rijden, zou ze plots geen taxi nodig hebben als ze naar het ziekenhuis moet. Maar dat is niet zeker. Mijn oma ziet het met wantrouwen tegemoet en heeft het gevoel dat ze binnenkort de deur niet meer meer uit zal kunnen.

Het verhaal met de thuiszorg is nog absurder. Ze kreeg vier juli een brief in verband met de veranderingen per 1 juli(!?). De brief stond vol met alle mogelijke zorgpakketten die in Almere te krijgen zijn. En vertelde mijn oma ongevraagd dat ze ‘moest’ kiezen voor een Persoonsgebonden Budget (PGB) omdat dat ‘het meest geschikt’ zou zijn voor haar en haar hulpvraag (vier uur hulp in de week). Of ze dat tijdig wilde regelen en aanvragen, want door haar gedwongen ‘verkozen’ overstap van thuishulp in natura naar PGB, werd per 1 juli de thuishulp ingetrokken. De zorgcoördinator van de zorginstelling waar ze woont, was ook flabbergasted maar in plaats van even te helpen een en ander recht te breien, besloot ze dan maar een PGB voor mijn oma aan te gaan vragen. Met de mededeling dat zo’n aanvraag minimaal zeven weken duurt dus ze die periode in elk geval geen hulp krijgt. Wat het allemaal in zou gaan houden, niemand kon het haar vertellen.

Mijn oma had geen idee wat een PGB is, wil ook helemaal niet zelf haar zorg gaan inkopen en begrijp er allemaal niets van. Een blik op de site ‘Dienst Maatschappelijke Ontwikkeling‘ en de wetenschap dat zo’n PGB – als het al toegekend zou worden – per 1 januari 2012 alweer opgeheven zou worden, doet mij vermoeden dat er gewoon een blunder is gemaakt door een of andere mongool ambtenaar. Jammer dat al die verzorgers die haar zouden moeten helpen, gewoon vrolijk mee blunderen. Maar goed, het houdt me van de straat zullen we maar denken.

Nu maar hopen dat ik niet alleen de veranderingen teruggedraaid krijg, maar het ook voor elkaar kan boksen dat ze op korte termijn weer thuishulp kan krijgen. Het liefst dezelfde hulp die ze al had. Inderdaad, ik ben optimistisch gestemd vandaag.

 

 

Comments (14)



Powered by WordPress & theme based on Lovecraft