Month: December 2011

Tussenstand

De afgelopen drie jaren is dit weblog werkelijk alle kanten op gegaan. Soms schreef ik nog eens wat, soms bleef het een maand achtereen stil. Hier en daar een vrolijk verhaaltje, dan weer een schrijfsel uit de diepste put of een gefrustreerd stuk uit onmacht en woede. Meestal toch wat oppervlakkig met soms ineens een (te) intens kijkje in mijn leven.

Blijkbaar is dat wat een zelfdoding van een geliefd persoon met je kan doen. Of wat het in elk geval met mij heeft gedaan. Elke maand, elke week en soms elke minuut een andere persoonlijkheid. De ene keer optimistisch vol plannen, vele andere keren diep in de put. Soms actief vol goede zin, dan weer neerslachtig met een donkere bril op of huilend in de war. Altijd een antwoord klaar op de vraag “Hoe gaat het met je” maar eigenlijk had ik beter kunnen zeggen ‘Weet ik veel?!’ of ‘Wat ik nu antwoord kan over een uur alweer heel anders zijn’.

Graag zou ik zeggen dat dat nu allemaal achter me ligt. Dat ik weer heel ben en weet waar ik heen ga. Dat alles goed is en de zon schijnt. Maar zo is het nu eenmaal niet. Niet helemaal. Kan wel zeggen dat het wat beter gaat. De goede momenten beginnen de slechte wat ruimer te overtreffen in aantal. De zin in dingen overheerst mijn leven meer dan verdriet en pijn kan overschaduwen. Mijn gedachtes krijgen weer wat lijn, overleven is weer leven geworden. En met name dit jaar kan ik terug kijken op moeilijke maar ook hele leuke veranderingen. Hell, er zijn momenten dat ik me even heel gelukkig voel.

Misschien klinkt het u niet laaiend enthousiast in de oren en verdiend het niet direct een ‘vind ik leuk’ op Facebook. Maar het is zoals het is. En ik ben er persoonlijk al erg blij mee.

Iedereen het allerbeste gewenst voor het komende jaar!!!

(en de jaren er na)

xxx

Comments (10)



Slaapritueel

Iedereen kent zo zijn of haar slaaprituelen. Iets wat je dagelijks doet voor het slapen gaan, van het kijken naar de televisie tot het krijgen van een orgasme. De bedoeling van zo’n slaapritueel is duidelijk, tot rust komen voor het slapen gaan. En daar doe ik ergens iets grondig verkeerd geloof ik.

Als ik de hond welterusten knuffel en richting de trap loop, sprint hij me voorbij en vliegt naar boven. Daar wacht hij tot ik in bed stap en springt tussen mijn man en mij in. Niet om lekker rustig te gaan liggen soezen maar om alert en lichtelijk overspannen naar de deuropening te staren. Teken voor de poes om met één wenkbrauw opgetrokken – ik zweer het – maar toch nonchalant binnen te wandelen en eens te bekijken waar zij op bed kan springen zonder dat de hond er snel bij kan. Omdat ze de neiging ontwikkelde via het hoofd van mijn reeds slapende man op bed te springen – die dat gek genoeg niet kon waarderen – zorg ik er tegenwoordig voor dat ik klaarwakker en voorbereid ben om haar aan mijn kant op het bed te lokken.  Zodra ze op bed springt,  dendert ze steevast over me heen om vlakbij de hond uit te komen. Probeert de hond kwispelend bovenop haar te springen, wat weer een hoop gegrom, geblaas en gehengst van haar oplevert. Dan is het tijd voor een soort stoelendans, de poes rent enkele keren over me heen en de hond probeert onder luid gepiep en zenuwachtig gapen een plek zo dicht mogelijk in de buurt te vinden, waarbij mijn knieën, maag en als ik niet uitkijk hoofd niet ontzien worden. Ik roep ‘hee’, ‘niet doen’ en &*(*)$#$@!!!, wat zelden echt helpt natuurlijk. Dus meestal loopt het er op uit dat ik de hond maar in zijn nekvel grijp om hem terug tussen mijn man en mij in te gooien en geef de kat een lel naar mijn andere kant. Dat helpt redelijk, de hond vleit zich lekker tussen mijn en mij, de poes zoekt een plek aan de andere kant op mijn kussen, liefst boven op mijn haar. En ik, ik lig klaarwakker ende vol stress tussen de huisdieren geperst te wachten tot de hartkloppingen minder worden ..

Tja, het is een slaapritueel van drie keer niks. Maar moet bekennen, als mijn man zich naar me omdraait en iets liefs mompelt, de hond genoeglijk ende genietend aan de ene kant in mijn armen ligt en de poes luid spinnend aan de andere kant nog wat dichter tegen me aan kruipt, voel ik me altijd weer even de gelukkigste mens op aarde.

Zou het bijna vergeten, fijne kerstdagen nog iedereen!!!

Comments (11)



SMS je de stuipen op het lijf

‘Ik dacht altijd dat ik in een veilige buurt woonde. Maar toen heb ik veilig scan gedaan. En wat bleek. In het huis achter ons heeft een wietkwekerij gezeten. Nou, dat soort dingen wil je toch weten!’

Aldus een lief, enigszins bezorgd uitziende mevrouw die reclame maakt voor Veilig Scan. Een sms dienst die claimt dat je je stukken veiliger gaat voelen zodra je weet wat er ooit allemaal wel niet voor verschrikkelijks heeft plaats gevonden in de buurt.

Lumineus concept …

Comments (9)



DE verandering

De diagnose was een feit en toen was het er ineens: DE verandering. Mijn klachten zijn hetzelfde als al die jaren er voor maar zorgend personeel is mij plots zeer anders gaan bekijken en behandelen. En nee, dat is helemaal geen fijne ontwikkeling. Het is namelijk niet alleen dat ze me wat serieuzer nemen dan voorheen (dat is erg prettig). Het is dat ze me met alle goede bedoelingen gaan behandelen alsof ik negentig en dementerend ben.

Bij binnenkomst is er nog niets aan de hand maar komt de diagnose te sprake, dan is de boot meteen aan. Zo vond men voorheen dat ik veel meer zou kunnen dan ik aangaf, als ik maar wilde. Nu kan ik willen tot ik een ons weeg maar wordt bij alles en niets opgemerkt ‘nee nee, u mag niets forceren mevrouw’ en ‘houdt u zich maar rustig hoor’. Eerder kon ik wel waarschuwen dat ik soms om kon vallen maar was men altijd weer verbaasd als het werkelijk gebeurde. Nu mocht ik plots niet in mijn eentje over de gang van de ene spreekkamer naar de andere lopen, terwijl ik toch echt in mijn eentje naar het ziekenhuis was gekomen en heus zelfstandig zonder kleerscheuren weer thuis zou geraken. Grapjes worden ineens gevolgd door net even te serieuze reacties en waarom moet alles nu drie maal uitgelegd worden?

Nog erger is de non-verbale communicatie. Wellicht merken mensen het zelf niet eens maar na het horen van de diagnose krijgen de meesten een meelevende blik die niet meer verdwijnt. Bovendien gaan ze langzamer en op zachtere toon spreken. Tussendoor wordt ik duidelijk in de gaten gehouden, alsof mijn hoofd zomaar van mijn romp zou kunnen rollen.

Het allerergste is het aanraken. Mensen krijgen de onbedwingbare behoefte om me begeleidend vast te pakken, een hand op mijn arm te leggen, een kneepje in mijn been te geven of jawel .. over mijn haar te aaien. Terloops, vriendschappelijk, troostend bijna.

Woeaaaahhhhh!

Zeker, het is fijn dat ingezien wordt dat er een en ander schort aan mij. En soms een beetje hulp als het nodig is, is helemaal niet weg. Een prettige sfeer met af en toe een glimlach is altijd prettig. Maar het kan ook een stap te ver gaan nietwaar …

Comments (16)



Poep

Jawel, ik was voorheen altijd principieel tegen opruimen van hondenpoep. Omdat we immers hondenbelasting betalen. Maar vooral omdat we  nog in een wijk woonden waar elk stukje groen vol lag met glas tot avondeten tot afgedankte huisraad. Het was zo onzinnig om tussen die puinzooi hondenpoep op te rapen. Zolang de hond netjes in dezelfde stukjes groen of een bosje zijn behoefte deed, vond ik het dus wel best.

Maar ja, we zijn verhuist. Naar een groene wijk met een mooi park en hier en daar mooie velden waar niet alleen honden los rennen maar ook kinderen spelen en volwassenen wandelen. De meeste hondenbezitters hebben netjes zakjes bij (al zie ik ze er nooit wat mee doen, wonderlijk) en zijn niet te spreken over de kleine groep hondenbezitters die de hond midden in het park laten poepen. Helaas, inmiddels kan ik amper een drol oppakken zonder zelf om te vallen. En onze hond neigt nu eenmaal vaker slappe ontlasting te hebben, wat sowieso lastig zo niet onmogelijk geheel uit het gras te vissen is. En ik wil niet echt asociaal zijn.

Dus heb ik een route naar het park uitgestippeld langs kleine, ongebruikte stukjes groen, perkjes en bosjes en probeer de hond aan te leren alleen daar zijn behoefte te doen, zodat mensen er toch niet al te veel last van hebben. Heb hem zelfs al enkele keren van een veld afgesleurd en de bosjes in geworpen of met schaamrood op de kaken rond staan kijken of iemand me aan zou spreken op het gebrek aan poepschepjes en poepzakjes. Gelukkig heb ik nog de hele winter om het poepen met hem te trainen.

Alleen heel vervelend. De grasvelden zijn overwegend redelijk schoon en fris en voor de enorme hoeveelheid honden die hier wonen, ligt er relatief weinig poep. Maar de stoep …

In een wijk waar geen stoeptegel te vinden is of er ligt gras naast of er staat een struik bij, ligt de stoep bezaaid met hondenpoep!? Gemiddeld sta ik drie maal per week mijn zolen schoon te poetsen en dat zijn de weken dat ik goed oplet. Is het een tijdje droog en hebben voldoende mensen per ongeluk in de poep gestaan, zie je gewoon poepstappen in plaats van voetstappen! Zelfs de fietspaden zijn niet veilig, al ligt er een heel voetbal veld aan. En echt mensen, ik overdrijf niets! Een hondenuitlaatplaats in hartje Amsterdam is er niets bij.

Nou ja, voel me in elk geval al een stuk minder asociaal …

 

Comments (11)



Trucje doorzien

Vandaag vertelde de huisarts assistente dat ze een tussenrapportage hadden ontvangen van de neuroloog, over de ernst van de polyneuropathie in voeten en benen. En zei “het is wel heel erg he, je voelt eigenlijk niets meer. Dat moet toch naar zijn”.

Eigenlijk wist ik niet hoe ik moest reageren. Iedere keer als een arts of assistente aangeeft hoe ernstig het is, sta ik min of meer met mijn bek vol tanden. Zelf heb ik niet zo’n idee van ernst. Ik weet rationeel wel dat ik veel klachten heb en dat dat absoluut abnormaal en lastig is. Maar over het deel ‘voelen’ ben ik enorm in de war.

Inmiddels heb ik bedacht waarom dat is. Op zich heb ik altijd pijn met daarbij frequent pijnsteken, stuipen, spierzwaktes en het gevoel dat alles onder de knie uit elkaar gevallen is en verkeerd terug in elkaar is gegooid. Dát voel ik. Dus heb ik telkens gedacht dat ik mijn voeten voel. Maar nu blijkt, voelen van pijn is iets heel anders dan voelen van ledematen. Ik voel alleen de pijn, de ledematen kunnen er net zo goed niet zijn.

Daarnaast blijk ik van alles op zicht te compenseren. Zo voel ik al jaren niet of ik sokken en/of schoenen aan heb. Maar ik zie het, dus ik weet het en dat ervaar ik inmiddels als ‘voelen’. Onderzoekjes gaan dan ook vrij redelijk zolang ik mee kijk maar blijken absolute chaos zodra ik mijn ogen gesloten moet houden. Zelfs de chaos merk ik niet. Ik zie het niet, dus ‘voel’ ik het ook niet. Mijn hersenen gokken maar wat – volgens mijn man gokken ze vooral verkeerd – en dat ervaar ik als voelen.

Op zich is er feitelijk niets veranderd. Ik heb een etiketje gekregen voor iets wat al jaren en jaren aan de gang is. Toch is er gevoelsmatig wel iets veranderd. Ik ben bewust gemaakt van wat er niet klopt. Bewust dat ik een trucje deed. En zoals dat met goochelen ook gaat, als je het trucje doorziet, verdwijnt het misleidende effect.

Nou ja, het werd toch al tijd voor een nieuwe trukendoos…

Comments (5)



Powered by WordPress & theme based on Lovecraft