Lieve Papa

Zondag vier januari 2009. We maakten ons klaar om naar een nieuwjaarsborrel te gaan in onze stamkroeg. Maar ik was onrustig. Gestrest. Nerveus. Ik wist dat je er ontzettend slecht aan toe was. Dat je zoveel pijn had. Al een week geen eten binnen had gekregen. Dat de losse sondevoeding was mislukt. Dat je vrijdag het ziekenhuis had gebeld waar ze zouden proberen een rechtstreekse, vaste sonde te geven. Maar pas maandag. Met de wetenschap dat de kans enorm was, dat het een onmogelijkheid zou blijken. Ik had je niet kunnen bewegen meteen naar het ziekenhuis te gaan, maandag vond je vroeg genoeg. Dus belde ik je voor we weg zouden gaan. Zoals ik elke dag belde. Om te vragen hoe het met je was.

Je reageerde met de tyfus in. Hoe ik dacht dat het ging? Het ging klote, je verging van de pijn en werd gek van zware tinnitus. Ik schrok van de rauwe woede in je stem en wist gewoon niet wat ik tegen je moest zeggen. Alle woorden zo totaal nutteloos. Dus zei ik dat ik er niets aan kon doen. Dat ik je gewoon even had willen spreken. Of ik je vanavond zou bellen. Je kalmeerde en vond dat goed. Ik moest maar rond een uur of een ‘s nachts bellen. Dat zou ik doen en ik vertelde je dat ik ontzettend veel van je hield. Je veranderde op slag en extreem liefdevol zei je dat je ook van mij hield. Heel erg veel. Ik kreeg een dikke kus er achteraan. Eigenlijk schrok ik daar ook van, van de intensiteit waarmee je je liefde voor me uitsprak.

De hele dag bleef ik nerveus. Overwoog toch naar Almere te gaan maar verwierp het weer. Je wilde niet dat ik zou komen en ik zou niets voor je kunnen doen. Ik had het er met mijn man over. Met kennissen uit de kroeg. Ik was bang dat hij uit het leven zou stappen. Dat hij maandag het ziekenhuis in zou gaan, de ingreep om een sonde aan te brengen zou mislukken en hij er daarna uit zou stappen. Mensen reageerden zo goed als ze konden. Probeerden me op te peppen. Zeiden dat het ziekenhuis hem vast kon helpen. Zeiden dat hij hij zeker niet uit het leven zou stappen, hij had mij toch nog? “Soms is dat niet genoeg” zei ik.

Om half elf in de avond werd ik wakker van een uurtje op de bank liggen. Zonder duidelijke reden verward, boos, verdrietig en intens ongelukkig. Ik wilde je al bellen, had een ontzettende drang om je te bellen. Ik wilde je bellen maar mocht je niet bellen. Huilend zat ik op de bank wetende, dat ik je niet mocht bellen. Alsof je me stuurde eens niet tegen je in te gaan deze keer. Ik belde je niet. Ik zou wachten tot een uur ‘s nachts, zoals beloofd.

De tijd kroop voorbij. Dit wachten maakte me gek. Beter kon ik iets gaan doen. Ik haalde de was uit de machine en enigszins onstabiel begon ik shirts op het wasrek te hangen. Tien over elf ‘s avonds. Geloof dat ik sokken in mijn handen had. En ik hoorde je. In mijn hoofd. Geen gesprek, geen mooie woorden, slechts een harde schreeuw. Onmiskenbaar jouw stem. Een korte schreeuw. En toen een oorverdovende stilte en een gevoel van afschuwelijk gemis. De lijn was met jouw schreeuw abrupt doorgesneden, ik voelde je niet meer bij me. Voelde alleen de overweldigende lege plek die je achterliet. En ik wist het absoluut, absoluut zeker. Je was op dat moment dood gegaan. Straks zou ik je bellen en zou je niet opnemen. Het was teveel geworden, je had me moeten verlaten.

De was in een baal op het rek gegooid, ging ik huilend en hyperventilerend achter de computer zitten. Misschien had ik mail, misschien zat je op msn, misschien had ik het helemaal, helemaal mis. Je was er niet. Wel was er iemand anders. Iemand die ik schrijvend toeschreeuwde dat je zelfmoord had gepleegd, dat je dood was en dat ik je nog niet durfde te bellen omdat je dat niet zou willen. Het was belangrijk dat ik zou wachten tot een uur ‘s nachts, zoals je had gezegd. Diegene schrok zich rot. Probeerde me gerust te stellen. Zei dat je vast op zou nemen strakjes en dan zouden we er opgelucht om lachen. Zei dat hij voelde dat je er nog was. Absurd zeker dat hij ongelijk had, schreef ik wat beamende woorden. Degene online hielp me om mezelf nog een beetje bij elkaar te houden en daar was ik al onmetelijk dankbaar voor.

Het was tijd. Ik belde je op de vaste lijn. Je nam niet op. Ik belde je mobiel. Ook daar nam je niet op. Ik belde elke lijn nog drie keer en wat ik zo erg vreesde kwam uit, je nam niet op. Degene online bood aan naar je toe te gaan maar dat wilde ik hem niet aan doen, wetende dat hij je dan dood zou vinden. Wetende dat je niet door een voor jou vreemde gevonden zou willen worden ook. Ik belde het ziekenhuis in de hoop dat je je had laten opnemen. Een meisje aan de andere kant van de lijn hoorde mijn paniek en dacht me gerust te stellen dat je niet was opgenomen. Het stelde me juist niet gerust. Even was ik radeloos. Ik keek op naar de deuropening en daar stond je. Nonchalant tegen de deurpost geleund. Een glimlach om je lippen. En in je ogen achter je brilglazen de mededeling ‘je weet het al kleintje’. Je verdween meteen weer, misschien ben je er wel nooit geweest. Ik jankte naar een lege deuropening terwijl mijn wereld in elkaar viel.

Ik besloot te doen wat ik eerder vele keren had gedaan toen het niet goed met je ging. Wat je zou verwachten dat ik zou doen. Omdat ik ver weg zat en zij dichtbij. Ik belde je zus om te gaan kijken. Ze reageerde bijna geërgerd en durfde niet te gaan. Bang dat je boos zou zijn als ze zomaar binnen zou komen. Maar eigenlijk wist ze het zoals ik het wist. Je zou niet boos zijn. Je zou dood zijn. Ze zei toe naar je te gaan kijken en me te bellen.

Een slopende drie kwartier later belde ze me huilend op. “Ik denk dat je hierheen moet komen. Hij is dood Cin”

Iedereen was overtuigd dat mijn vader in de middag zichzelf het leven had genomen. Mijn familie, de politie en andere betrokkenen. De omstandigheden wezen daar ook op. Maar ik bleef overtuigd. Tien over elf ‘s avonds was het moment geweest. Vijf dagen later kregen we de akte van overlijden. Tijdstip van overlijden was nauwkeurig vastgesteld. Afgerond op kwart over elf ‘s avonds.

Ik heb nooit spijt gekregen dat ik niet gebeld heb. Je had niet gewild dat ik je tegen zou houden. Had ik je op tijd gebeld, had ik het je waarschijnlijk alleen maar nog moeilijker gemaakt te doen wat je zo graag wilde doen. Zoals je het ‘s middags waarschijnlijk al moeilijk vond om me te spreken. Je had vaak gezegd dat je bang was dat ik je niet zou laten gaan, als het zover moest komen. Maar dat heb ik wel gedaan lief. Al doet het me nog verschrikkelijk veel pijn. Ik mis je zo.

 

Comments (17)



Previous

Tussenstand

Next

CBS ziet overal vertrouwen

17 Comments

  1. desiree

    {{{{{{{ HUG }}}}}}}

  2. Je schrijft het goed op, raakt me diep

    en wat desiree schrijft, een grote knuffel..

  3. citrientje

    Ook van mij mega KNUFFEL.

  4. HenK

    En minder dan een maand erna probeerde je het (vanzelfsprekend tevergeefs) al een beetje van je af te schrijven…
    Mijn reactie toen wil ik hier even herhalen:
    “Na wat je schrijft, Darella, kan ik niet anders dan beginnen met het herhalen van wat ik eerder schreef: ergens begrip voor hebben is iets anders dan ergens vrede mee hebben.
    Dat jij, zo kort na zijn zelfgekozen dood al zoveel begrip kunt opbrengen zegt veel over de band die je vader en jij met elkaar gehad moeten hebben. Die band maakt tegelijkertijd dat het je nu “onnoemelijk zwaar” valt, dat het je nu moeite kost hem zijn besluit niet kwalijk te nemen, dat je hem niet wilt missen.
    Volkomen logisch ! Het zou vreemd zijn wanneer je er op dit moment anders tegenover zou staan.
    Gun jezelf tijd, Darella. Tijd om je vader weer meer te laten zijn dan de man die je in de steek liet. Tijd om de manier waarop minder overheersend te laten worden.
    Tijd om de mooie gezamenlijke herinneringen op de voorgrond te laten komen. Vertrouw erop, die tijd komt.”
    Dat je op deze dag terug zult blijven komen op wat toen gebeurde is natuurlijk volkomen logisch, maar ik hoop dat de mooie gezamenlijke herinneringen gedurende de rest van het jaar inmiddels beduidend meer op de voorgrond zijn gekomen.

    Met vriendelijke groet en, ik wil niet achterblijven, een knuffel,
    Henk.

  5. CiNNeR

    Dankjewel voor de lieve reacties, hier en elders.

    @HenK: Ja, erg snel probeerde ik te verwerken, te begrijpen, te accepteren en verder te gaan en idd, wat iedereen me al vertelde is dat toen niet bepaald gelukt. Hoewel het me toen wel een beetje bij elkaar gehouden heeft om te doen wat ik moest doen en het fijn was dat er een plek was waar ik werkelijk alles kon vertellen wat toen in me op kwam. Heb veel gehad aan de reacties, was het niet toen dan wel later in tijd.

    Sowieso ben ik halverwege dit jaar opnieuw begonnen met rouwen. Na de traumatherapie, na verwerking wat eromheen gebeurde en elke gedachte aan mijn vader hevig beïnvloedde. Voor mijzelf rouw ik geen drie jaar om hem maar nog geen zes maanden. Mijn diagnose die per ongeluk veel andere informatie ook over zijn gezondheidstoestand gaf, hebben me nog eens een andere blik gegeven waar ik mee moest worstelen. En een weblog blijft een momentopname denk ik. Ook dit is een herinnering van de vele die ik vandaag heb. Het is gelukkig niet de enige meer, er zijn vele herinneringen terug gekomen die ik koester.

  6. Cisca

    Hier zijn geen woorden voor. Maar de liefde voor je vader heeft je die woorden toch gegeven.Wat kan een ander mens hierop zeggen behalve een enorme knuffel geven.. En die onzichtbare draden met een dierbare???Mijn moeder was de hele zomer ziek en lag op het randje 3x. Men hoefde mij niet te bellen. Ik wist het precies. In oktober was ik erbij toen ze overleed als enige. Ik begon 3 dagen van te voren te roepen dat ik er van 8 uur tot 8 uur moest zijn om te waken. Ze stierf in de ochtend om 8 uur. Nu ligt mijn vader op sterven.200km. verderop dan ik woon.Hij heeft gezegd dat hij niet wil dat me over de kop ren om bij hem te zijn.Hij komt wel bij mij langs als hij gaat overlijden.Voor veel mensen klinkt dit raar. Maar zoals je zelf ook meemaakte, het zijn die onzichtbare draden die liefde heten. Die overstijgen alle logica.Dikke aai over je bolletje

  7. CiNNeR

    @Ciska: jee meid, wat een zware periode zit je nu in dan. Denk zeker dat een sterke band op afstand voelbaar is. Maar wachten op je vaders overlijden blijft afschuwelijk. Kan niets zinnigs zeggen waar je iets aan hebt denk ik, je alleen heel erg veel sterkte wensen. Dikke knuffel, ik denk veel aan je.

  8. Dat heb je goed opgeschreven.

    Mijn vader wou ook niks tegen me zeggen, die ochtend op de dag van zijn overlijden, toen ik naar huis was gekomen. Hij voelde waarschijnlijk dat het af zou lopen die dag. Door jouw stuk heeft dat wel wat meer betekenis voor me gekregen nu, het was zo vreemd toen. Al achttien jaar geleden.

  9. CiNNeR

    @Laurent: Dat soort dingen zijn moeilijk om een plaats te geven he? Het klinkt een beetje vreemd hier maar vind het fijn te horen dat je iets aan mijn verhaal hebt. Ik heb je een mailtje geschreven.

  10. *pinkt een traantje weg* HUG!

  11. Het lukt me niet om hierop met een reactie te komen die ook maar enigszins zinnig zou kunnen zijn. Het enige wat ik te bieden heb is een brok in mijn keel en een virtuele schouder.

  12. CiNNeR

    Dank jullie

  13. carin

    Hoi Cinner

    Wat een heftig verhaal en weet je hoe ik hier eigenlijk terecht komt pfff… heel wazig maar goed het zal wel een bedoeling hebben denk ik dan maar weer.

    Weet je de woorden ik hou van jou en waarop hij reageerde ik ook van jou zullen je lang bij blijven tenminste dat heb ik. bij mij is het nu deze maand 2 jaar geleden
    Een moeilijke periode toch ook weer maar ze zeggen wel is het slijt…. ja en nee wat er steeds meer over blijft zijn de leuke herrineringen. Maar net zoals jij herken ik nu zoveel dingen in mijn vader ze ziek zijn dat ik me afvraag wat helaas niet meer te achterhalen is kwam het door dat vitamine tekort ja denk het wel…….

    Ik wilde dit toch even neerzetten en of het iets zinnigs is voor je ik hoop het…..

    Gr

  14. CiNNeR

    Hey Caren,

    Het nare is dat we aan die wetenschap niets meer hebben dan verdriet en frustratie. Vind het een enorm gevoel van onmacht geven zelf, misschien herken je dat wel.

    Jij ook veel sterkte lieverd, me je eigen gezondheid en het verlies van je vader.

  15. Ik weet niet of je je mij nog herinnert, ik weet niet meer welke naam ik toen online gebruikt (maar zie mijn blog, mss zegt het je iets?) maar in die periode ‘kenden’ wij elkaar vrij goed via oa onze blogs. Ik denk nog regelmatig aan je en ik weet niet waarom maar ik kom nu pas weer eens op je site kijken. Dan is dit een van de eerste dingen die ik lees. Wat herinner ik me de gebeurtenis goed, je schok en je pijn en het verhaal van je vader. 5 jaar alweer…of nog maar, tja. Ik ga zo wat verder lezen om te kijken hoe het zoal met je gaat..

  16. Hee Heldin! Weet niet meer welke blognaam je gebruikte maar ik ken je gewoon als Klaasje. En natuurlijk herinner ik me jou nog, we hebben best intensief contact gehad een tijd. Blij om te zien dat het goed met je gaat. Ik hoop dat je niet teveel schrikt van mijn blogs, ik ben nog aan het opkrabbelen van allerlei. Laatste maanden heb ik me ook even niet aan schrijven kunnen zetten. Hopelijk krijg ik binnenkort een beetje hulp op psychisch vlak, dan komt het schrijven ook wel weer.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft