Geen angst maar ook geen nieuwe huisarts

Vroeg ik me 8 februari nog af of ik van huisarts zou durven wisselen, is die vraag vanmiddag beantwoord. Ja ik had het aangedurfd maar helaas verzocht de ‘nieuwe’ huisarts mij me niet in te schrijven om redenen waar ik het – door haar bril gezien – alleen maar mee eens kon zijn.

Het kennismakingsgesprek met de mogelijk nieuwe huisarts, verliep aanvankelijk boven verwachting goed. Ik trof een sympathieke vrouw die goed luisterde, meer begrip had voor mijn negatieve blik op de zorg dan ik had durven hopen en tot zekere hoogte open leek te staan voor gedachten en input van de patiënt. Ze was het met me eens dat mijn huidige huisarts gezien mijn aandoeningen en beroerde mobiliteit eigenlijk te ver weg is en begreep prima dat na tal van misstanden het vertrouwen in hem niet optimaal te noemen is. De sfeer was prettig en ik raakte vol vertrouwen dat dit helemaal goed zou komen. Tot we aan kwamen bij mijn ‘wensen’ lijstje.

Zo wil ik zelf de regie houden over mijn behandeling met vitamine B12 injecties. Omdat – ook volgens wetenschappelijke literatuur op dit onderwerp – alleen de patiënt kan aanvoelen of de injectie frequentie hoog genoeg is en klachten vóór gebleven worden. Omdat twee neurologen er vanuit gaan dat ik de regie in eigen handen houdt en daar compleet achter staan. En nog belangrijker omdat artsen de laatste drie jaar massaal geprobeerd hebben de frequentie te minderen of zelfs de behandeling geheel stop te zetten, waardoor ik een terugkeer van klachten heb ervaren en als bonus (meer) permanente schade aan de zenuwbanen heb opgelopen (dan nodig). U begrijpt, dat gebeurd me niet nog een keer. Zij begreep dat ook, maar kon zich toch niet goed neerleggen bij het idee dat ik zou bepalen en niet zij of een specialist.

Ook wil ik een zekere mate van regie houden over driemaandelijkse controles van alle vitamines waar ik mee behandeld wordt of wegens behandeling mee in de gaten moeten worden gehouden op mogelijke afwijkingen. Of minstens die controles behouden. Een vrijheid die ik bij mijn huidige praktijk wel heb. Dat bleek een ‘wens’ te ver. De huisarts gaf toe weinig kennis te bezitten van vitamine deficiënties en te menen dat de begeleiding hiervan thuis hoort bij de specialist. Probleem, de specialist heeft namelijk drie jaar geleden al gemeend dat de begeleiding thuis hoort bij de huisarts. En mijn neuroloog meent dat ik prima weet wat er in de gaten gehouden moet worden en is onder de impressie dat elke huisarts dat meteen zal beamen en mee zal werken.

Dit laatste kon geen oplossing voor gevonden worden. De huisarts wil gewoon liever niet verantwoordelijk zijn, zonder te weten waar ze mee bezig is. Er in verdiepen was blijkbaar geen optie, een specialist vinden om een leven lang te begeleiden is eveneens geen optie. Dus werd de oplossing een verzoek bij de huidige huisarts te blijven die me kent, ervaring met me heeft en weet welke vrijheden hij me kan geven en me niet in te schrijven bij haar, wegens de inschatting dat we op een later tijdstip in conflict zouden raken hierover. Vanzelfsprekend heb ik aan dat verzoek gehoor gegeven.

Inmiddels heb ik er nogal dubbele gevoelens bij. Enerzijds was het een erg fijn gesprek, kan ik haar eerlijkheid alleen maar waarderen en zal dit een goed besluit zijn. De deur werd ook niet geheel gesloten, mocht er werkelijk een vertrouwensbreuk optreden met mijn huidige huisarts kan ik alsnog terecht. We zijn vriendelijk uit elkaar gegaan en ik heb nog altijd vertrouwen in haar als huisarts. Anderzijds vraag ik me af waarom er geen kennis over vitamine deficiënties is of beter, waarom er onwil is de kennis op te doen. Begeleiding van chronische aandoeningen als deze blijven zelden bij de specialist. Het is tenslotte niet nodig en het is onnodig kostbaar. Gaan beiden met de hakken in het zand staan hierover, zal de patiënt dus altijd de dupe zijn zonder een oplossing in zicht. Bovendien staat de deur dan wel op een kier, er is dan nog steeds de wetenschap dat ik opnieuw in strijd zal moeten gaan voor mijn behandelingen en controles. Iets waar ik na zoveel jaren ellende wel genoeg van heb.

Tevens stoor ik me er toch enigszins aan dat de patiënt in feite weinig te zeggen heeft over de eigen gezondheid en noodzakelijke behandelingen, ongeacht de kennis en de ervaring die de patiënt aantoonbaar heeft opgebouwd. In een maatschappij waar voortdurend gesproken wordt over ‘eigen verantwoordelijkheid’, blijf je in de zorg bezien worden als onwetend kind wat het niet zal snappen..

Enfin, het is niet anders. Ik ben gewoon vooral een beetje teleurgesteld.

Comments (7)



Previous

De wereld draait door zonder As The World Turns

Next

Onbedwingbaar ‘verbouwen’

7 Comments

  1. Marloes

    Ja, dat kan ik me voorstellen……dat je teleurgesteld bent!

  2. ctje

    MMMM hoewel het gesprek goed gegaan is vind ik het wat minder. Je krijg eigenlijk geeneens een kans. Omdat ze nu al weet dat het misschien mis gaat??? Ze had ook kunnen zeggen we verdiepen ons er samen in. Bespreken de waardes samen, zo had ze gelijk leermoment…. Een arts moet es weten dat niet alles volgens boekje loopt en zich dus es inleven in een patient.

    wel licht de eindverantwoording bij je arts, daarom geven ze de regie niet uit handen, uiteindelijk zijn zij verantwoordelijk als het mis gaat.

    daarom wil niemand mij mijn medicijnen voorschrijven en moet ik daarom dus over op een ander middel. 🙁 Ze weten er niet genoeg vanaf en willen zich er niet in verdiepen.

  3. MeisjeMeisje

    Heel teleurstellend. Maar dat is helaas toch iets men vaker regellmatig tegenaan loopt in het reguliere circuit. En dan beland je in het alternatieve circuit. Is dat misschien een optie voor je? Een goede orthomoleculaire arts, die bekend is met het b12 probleem, maar die tegelijkertijd ook andere supplementen kan adviseren? Het voordeel is dat je dan ook een vergoeding voor deze supplementen krijgt, omdat ze immers door een arts worden voorgeschreven. Misschien dat je eens op de site van de SOE kunt kijken, daar staan tal van adressen. Die staan onder deze link:
    http://www.soe.nl/Informatie/Arts-therapeut-en-di%C3%ABtist

    Dan houd je je eigen huisarts, regie over de injecties, en misschien betere afstemming van supplementen voor jouw klachten.

    XXX

  4. CiNNeR

    @Marloes: dankje

    @ctje: Het is natuurlijk ook wel waar dat de arts de verantwoordelijkheid draagt. En ik moet zeggen dat ik liever deze uitslag heb dan dat ze het had willen proberen en het slecht was afgelopen. Nu zit ik immers nog bij een praktijk waar alles op het moment goed geregeld is, als ik me had aangemeld en het was mis gegaan, had ik min of meer op straat gestaan met mijn zorgen. Blijft alleen jammer dat ze zich niet wilde verdiepen, denk dat ze het complexer inschat dan is.

    Vindt het bij jou een stuk eigenaardiger, daar gaat het om een specifieke aandoening waar enkele soorten medicatie voor is. Is een andere specialist geen optie?

    @MeisjeMeisje: Lief dat je meedenkt voor een oplossing. Maar ik leg me voorlopig even bij de situatie neer zoals die is.

    Ik krijg de supplementen nu ook voorgeschreven door een arts, ze worden niet vergoed (behalve de B12 ampullen) omdat het niet onder medicatie valt maar voedingssupplementen. (Andere vormen worden wel vergoed maar mag ik niet hebben in verband met complicaties). Het gaat puur om de begeleiding, dus de doseringen en het geheel aan serumwaardes wat getest moet blijven worden.

    Moet zeggen dat ik de zorg rondom me liever niet opsplits, het is juist goed als iedereen bij elkaar het geheel kan opvragen en niet in delen. En je weet, ik ben niet zo dol op het alternatieve circuit.

  5. MeisjeMeisje

    Volkomen begrijpelijk, want er zitten wat kwakzalvers tussen.

  6. CiNNeR

    nog een test mag toch wel

Leave a Reply to Marloes Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft