Revalideren in drie minuten?

In de veronderstelling dat ik een foto van mijn voet moest laten maken, kwam ik met formulieren en een goed humeur op de röntgenafdeling aan. Een vriendelijk meisje haalde me op en vroeg of ik al mijn (17) oorbellen en (3) piercings even kon verwijderen. Lichtelijk verbijsterd antwoordde ik dat dat niet ‘even’ zou gaan, maar ik zou toch een foto van mijn voet krijgen? Blijkbaar moest er een foto van nek en hoofd gemaakt worden.

Na drie kwartier langer wachten in verband met uitloop, de opmerking dat ze het ‘zeer vervelend’ vonden dat ik geen broek zonder metaal mee had en nog wat gesjacherijn van hun kant omdat de patiënt voor mij nogal moeilijk was geweest, werd ik een MRI-buis ingeschoven en ving nog net op dat ik niet één maar twéé MRI-onderzoeken achter elkaar moest doorstaan. Niet voor mijn onderrug zoals eerder gemeld maar voor mijn nek en hersenen. Jammer genoeg vergaten ze ook te melden dat het apparaat nogal zou gaan schudden en mijn evenwichtsorganen het zouden begeven of misschien zagen ze het zelf ook pas toen ik daarna van de tafel donderde en tegen de deur aan liep. Donderdag krijg ik de uitslagen, kom ik er tenminste ook achter waar de onderzoeken voor bedoeld waren.

Aangepaste schoenen waren nog niet nodig. Steunzolen en wellicht een soort brace, daar was de afspraak voor gemaakt. Tot ik de spreekkamer en blijkbaar een andere werkelijkheid instapte. Een werkelijkheid waarin ik orthopedisch volledig aangepast schoeisel met weet ik hoeveel aanpassingen, voor problemen die ik ‘nog’ niet heb, ‘moet’ gaan dragen voor de rest van mijn leven. Twee vriendelijke, enthousiaste mijnheren beklonken het in acht minuten en ik vond mezelf nogal ontsteld weer buiten terug.

Alle hulpverleners en ikzelf waren het eens, ik ben een ‘overbelaster’ en moet een en ander aan activiteiten gaan minderen en beter in balans krijgen. Het is mij geheel onduidelijk hoe ik dat moet gaan doen, zolang zij de ene afspraak na de andere plannen zodat ik drie tot vijf middagen in het ziekenhuis zou moeten doorbrengen de komende maanden. ‘Achter elkaar plannen’ betekent schijnbaar twee uur tijd tussen elke afspraak laten of gewoon drie afspraken op hetzelfde tijdstip inplannen. Handig hoor, één balie die alles coördineert?

Na oefeningen voor het evenwicht verzuchtte ik dat het wel fijn zou zijn als mijn evenwicht zou verbeteren. Meteen werd vriendelijk doch stevig duidelijk gemaakt dat mijn evenwicht niet kán verbeteren.  Logische vraag, waarom doe ik die oefeningen dan? Mij werd uitgelegd dat ze proberen mijn compensatie met zicht te verminderen en het gevoel in de onderbenen enigszins terug te brengen. Pas later bedacht ik me dat dat toch een hachelijke onderneming wordt, aangezien ik geen gevoel in mijn onderbenen heb bij gebrek aan gezonde zenuwbanen.

Enfin, vandaag was ik het helemaal zat. Ik loop als een of andere demente die geen idee heeft wat er moet gebeuren door dat ziekenhuis te dwalen en verzuip langzamerhand in de hulp en goede bedoelingen. Waar mij verteld werd dat ze mijn leven wat makkelijker willen proberen te maken, ga ik alleen maar hard achteruit en mijn ADHD en hun onduidelijkheid gaan niet bepaald goed samen. Begrijp me niet verkeerd, de ene hulpverlener is nog vriendelijker dan de andere, er zijn ook onderdelen die heel goed verlopen en ik ben overtuigd dat ze stuk voor stuk het beste met me voor hebben. Het vertrouwen dat ik hier veel aan ga hebben is er dan ook nog volop. Maar het gaat net even te snel, te veel en te enthousiast en ik kan het letterlijk en figuurlijk niet bijbenen zo. Dus heb ik allerlei belastende afspraken afgezegd, een aantal beslissingen tijdelijk herroepen en andere afspraken gemaakt om een en ander wat beter te overleggen.

Voel me meteen al wat rustiger …

7 thoughts on “Revalideren in drie minuten?”

  1. goed gedaan, touwtjes eventjes in handen nemen tot het gevoel van ‘overzien’ weer terugkomt..je zal daar de eerste niet in zijn en zeker ook niet de laatste!!

    ik bel je vandaag nog!

    XXX

  2. “Alle hulpverleners en ikzelf waren het eens, ik ben een ‘overbelaster’ en moet een en ander aan activiteiten gaan minderen en beter in balans krijgen.”: Waren ze niet gewoon stiekum bezig je nog even extra van het belang van dat minderen te overtuigen? 😉

  3. als je er al zolang mee hebt gelopen mag je jezelf best de tijd gunnen om er mee om te leren gaan, en een goed gevoel hebben bij de behandelingen (en dus ook het tempo ervan!) is daar een belangrijk aspect in lijkt me. Alleen maar goed dus dat je je grenzen aangeeft!

  4. goed van jou om ff het hef in eigen hand te nemen. Denk ook dat je ondertussen wel geleerd hebt hoe jij het beste met jou ziekte kan omgaan.

    Alles op jou tijd niet het hunnen. Tis jou lichaam.

    Sterkte.

  5. Na dit verhaal ben ik toch blij (geworden), dat ze in ‘mijn’ ziekenhuis zodanig plannen en informatie meegeven, dat het nauwelijks mogelijk is dat er misverstanden ontstaan.
    Denken dat je komt voor een foto van je voet en dan ‘verrast’ worden met MRI-onderzoeken… ik moet er niet aan denken.

    Maar heel goed, dat je de regie even hebt overgenomen.
    Leve de assertiviteit… ook in het ziekenhuis!

  6. @Kitty: love you!

    @Frans54: LOL Dat heb ik me serieus af zitten vragen. Maar denk toch dat het overenthousiasme is.

    @Thinkie: Vond ik ook. En de maatschappelijk werker was het met me eens, dus die gaat meehelpen een rustiger tempo erin te brengen.

    @ctje: Nou ja, als er iets is gebleken is het wel dat ik absoluut slecht en destructief met mijn ziekte om ga. Begrijpelijk omdat ik niet wist wat er speelde en ik heel tegengestelde adviezen heb gekregen altijd, maar de revalidatie kan ik op zich wel heel erg goed gebruiken. Maar dan wat rustiger aan idd.

    @Henk: olé! Overigens heb ik nu de uitleg alsnog gekregen en is het wel fijn dat het zekere voor het onzekere wordt genomen. De uitslag van de MRI was prima trouwens!

    @desiree: ja, houdt wel iedereen aan het werk 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *