Eerste stappen..

De eerste tijd viel het activiteitendieet me enorm zwaar. Van het bijhouden van dagelijkse activiteiten raakte ik aanvankelijk nogal gedeprimeerd. Dag in dag uit een beetje stofzuigen, de was ophangen en de hond uitlaten was niet wat ik voor ogen had toen ik door twee universitaire studies fietste en al ben ik al jaren gedegradeerd tot beroerd huisvrouw, word ik er niet graag aan herinnert. Het vaststellen van de basislijn om me aan te gaan houden, stemde me nog meer verdrietig. Minder dan ik wilde met toch al het gevoel zo weinig te doen, het voelde als een enorme achteruitgang. Het plannen bezorgde me verder bakken vol met stress. Zou ik per dag plannen, kwam ik er al snel achter dat sommige dingen over een week gezien moeten worden en ik voelde me verstrikt in mijn eigen schema. Gespannen als een snaar keek ik naar de klok of het kwartiertje ‘koffie/rustmoment’ al voorbij was of raakte ik totaal van de kook als de kattenbak schoonmaken wel tien minuten langer in beslag had genomen. Spontane, leuke visite kon ik alleen nog bedenken hoeveel punten dit ging kosten en wat ik dan aan activiteiten moest schrappen om het weer recht te trekken. Toen ik twee weken geleden mijn man kwaad afsnauwde omdat hij gezellig naar een terrasje wilde – “dat wil ik wel, maar hoe moet dat met mijn schema? Dan kan ik het bed niet opmaken én de was niet ophangen!” – had ik er dan ook helemaal genoeg van. Dit was vele malen erger dan mezelf uithongeren!

Maar zoals elk dieet, moet je wat resultaat zien om gemotiveerd te raken. En er beginnen resultaten te komen. Niet alleen raak ik wat handiger in het opstellen van schema’s en schuiven als er iets leuks tussen komt zonder instant overspannen te geraken. Ik leer er verschrikkelijk veel van. Voor het eerst in mijn leven zie ik wat werkelijk een zware of een lichte activiteit is. Waarom ik soms compleet in elkaar stort en hoe ik dat – nu nog vooral in theorie – kan voorkomen. Dat de gedachte ‘doe dit nu maar meteen, straks kan ik het niet meer’ me niet helpt maar telkens kleine rustmomenten nemen wel. Dat de in mijn ogen imbeciele minuutjes even zitten werkelijk mijn hersteltijd na een activiteit verkort, dus zo imbeciel niet zijn. Ik leer dat hulpmiddelen werkelijk handig kunnen zijn om activiteiten minder zwaar te maken (en dat scheelt weer punten!), al is de rolstoel aanvraag nog even uitgesteld tot ik er mentaal écht aan toe ben. En last but not least, het lijkt werkelijk te werken. Onlangs had ik een leuke doch zware, lange dag om door te komen en voor het eerst in twintig jaar zat ik op de terugweg niet huilend van de pijn in de auto en had ik geen dagen tot weken nodig om bij te komen maar was wat rustiger aan doen voldoende. Voor een gezond mens lijkt dat wellicht niet veel, maar ik werd er behoorlijk gelukkig van!

Het zal nog een tijd duren voor ik ben ‘afgevallen’ en ‘stabiel’ weet te blijven. Maar de motivatie om er mee door te gaan is helemaal terug.

 

16 thoughts on “Eerste stappen..”

  1. Fijn dat het resultaten begint af te werpen! Ik zou er ook helemaal gestoord van raken, schema’s, brrrr! Maar rustmomentjes tussen bijv. het (zeldzame) afstoffen door neem ik wel.
    Enne, goed prioriteiten stellen: waar word je nou gelukkiger van, de was ophangen en het bed opmaken of op een terrasje zitten met je man? 😉

  2. Dankjewel allemaal!

    @Thinkie: mag dan gelukkiger worden van leuk een terrasje pikken met mijn man, in een vies bed slapen en geen schone onderbroeken hebben is ook niet alles ; ) Terrasje was erg leuk trouwens, was lang geleden dat we dat gedaan hadden.

  3. Wanneer je na een grondige en vooral ook eerlijke zelfanalyse een balans weet te vinden, die voor jou goed aanvoelt en leidt tot meer stabiliteit, lijkt me dat behoorlijk motiverend.

    Misschien iets minder “pieken”, maar ook minder “dalen”, met alle bijbehorende negativiteit. En geeft je zelfanalyse aan dat er meer mogelijk is, dan kun je altijd op zoek naar een nieuwe, bij je passende, balans.

    Sterkte bij het volhouden, Cindy!
    Met vriendelijke groet,
    Henk.

  4. ik zou zeggen: delegeren, als jij het bed dan niet kan opmaken en de was op kan hangen en hij zo graag naar het terras wil, dan mag hij het bed opmaken en de was ophangen 🙂

  5. Al het begin is moeilijk. Maar ik kan me er alles bij voorstellen om moest er wel om grinnikken. Heel herkenbaar dat gemopper erbij.Het lijf en vooral je hoofd moet nog helemaal wennen aan een nieuw ritme. Je lijf went iets sneller als ik dat lees na een dag uit.Houdt je zelf dat laatste maar goed voor als je motivatie wegzakt. Lijkt me veel lekkerder om niet dagen/weken van de rel te zijn. Ga zo door

  6. Wat goed dat het je lukt, ik weet niet of ik het zou trekken, ben nog steeds te eigengereid… Maar ja je moet toch iets. Fijn dat het motiveert dat er resultaat te voelen is, want daar gaat het om.
    Alle begin is moeilijk… maar jij bent een knokkert 🙂
    Sterkte en succes!

  7. @HenK: het is motiverend maar dan nog zijn er dagen dat ik liefst alle schema’s uit het raam gooi. ‘Mag’ ook, af en toe een schemaloze dag zodat het me niet tegen gaat staan. Dankjewel voor je goede wensen!

    @Daan: Tja, hij werkt ook heel hard voor ons 🙂

    @Ciska: ja, het is erg prettig om minder enorme diepe dalen te hebben. Het wordt zo nog eens wat met mij 😉

    @Desiree: Het hielp heel goed om lijsten met voor- en nadelen te maken van huidig gedrag en gewenst gedrag. Zag voor me hoeveel nadelen huidig gedrag heeft tegenover voordelen van gewenst gedrag. Waar ik voorheen dat gedrag helemaal niet zo wenste, wilde ik het daarna wel graag proberen. Maar goed, van de week wilde ik hier alles door de huiskamer smijten, het verloopt nog niet zo gladjes hahahaha

  8. hallo cinner,

    kom je niet in aanmerking voor huishoudelijke hulp?

    eigenlijk sta ik al een tijdje op activiteiten dieet als ik het zo lees,
    telkens zitten, minstens 3 x tijdens de afwas vanwege pijn
    door een andere oorzaak hoor

    maar bed verschonen kost enorm veel
    en ramen lappen zou ik zelf niet eens doen eigenlijk gedaan,
    heb ik de vorige 10 jaar in het vorige jaar niet, strijken ook niet,
    en meer ;)…. dat vroegen ze hoe vaak ik dat deed… niet zei ik verbaast
    dat iemand zich daar druk om kon maken,
    het is al moeilijk genoeg de vuilnis buiten te krijgen,
    en boodschappen in huis enzo

    Het scheelt stukken als er wat dingen met je gedaan worden
    of voor je…
    als het nodig is?

    heel veel sterkte met je schema,s

    liefs thian

  9. @desiree: als ik het een half uur zou doen, 3 punten 😉

    @Thian: Kan het wel aanvragen, maar kan het niet betalen dus dat is helaas geen optie. En ik moet bekennen dat het heel anders is, dingen moeten laten omdat je ze niet kunt of dingen laten om een balans in activiteit te krijgen. Voorheen had ik alleen oog voor belasten en niet op belastbaarheid, nu probeer ik die twee in evenwicht te krijgen. Het kan ook zijn dat jij meer talent hebt op jezelf te passen, ik ben daar nooit bijster goed in geweest.

    Leuk te hier tegen te komen trouwens! En dankjewel voor je goede wensen.

  10. Dat is ook heel erg moeilijk,
    ik ben zo verbaast als ik anderen zomaar vanalles zie doen
    dan denk ik dat kan ik niet, absoluut niet

    ik ben ook bezig met evenwicht
    maar overbelast raken heeft zoveel impact qua her belevingen enzo
    en dissociatie dat ik het nu aan voel

    overgens willen ze nu puur voor bezuinigingen me voor 50% korten
    op huishoudelijke hulp terwijl ik lichamelijk veel meer ben gaan mankeren
    dat is niet leuk, volgend jaar schijnt het nog erger te worden

    heel veel goeds en sterkte
    thian

  11. @Thian: ja, de bezuinigingen vliegen ons om de oren. Misschien kan je op een gegeven moment een herindicatie aanvragen?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *