Month: March 2013

Gewoon maar zien …

In verschillende bewoordingen is hetzelfde voornemen ontzettend vaak hier langs gekomen. Ik zou ellende van afgelopen jaren achter me gaan laten, op zoek gaan naar geluk, gaan genieten van het leven of toch minstens in rustiger vaarwater geraken en daar tevredenheid in vinden. De laatste keer dat ik misere wilde afsluiten om vol te gaan voor het grote of kleine geluk, was ruim twee maanden geleden, toen ik terug had gebladerd om vooruit te komen. En op die negen januari dit jaar was ik écht volkomen overtuigd: nu heb ik het ergste wel meegemaakt en kan het hooguit de goede kant op. Alleen die gedachte maakte al enigszins vrolijk.

Nog geen twee weken later maakten een echo in hel, een tumor in mijn lever en voorspellingen van verdoemenis rigoureus een einde aan elk greintje optimisme wat ik met moeite bij elkaar had geschraapt.  Wat volgde was alleen nog verdriet en een alles verterende angst. Angst dat ik me door twaalf jaar ellende, intense trauma therapie en vijf maanden revalidatie had heen gewerkt om nu kloterig dood te gaan. Maar nog erger de angst dat als het ziekenhuis gelijk zou krijgen en de tumor kwaadaardig zou zijn, ik mezelf met geen mogelijkheid door welke behandeling dan ook zou weten te slepen. Niet dat ik dood wilde, absoluut niet. Maar in mij was geen enkele rek meer te bekennen om ook maar een stevige regenbui te doorstaan, laat staan het wegkrijgen van een tumor.

Gelukkig siert een koppige eigenwijsheid mijn karakter, hielp woede over hoe een en ander in het ziekenhuis was verlopen een extra handje mee en bleek mijn automatische piloot nog in strijdvaardige modus te staan. En meer nog wilde ik mijn man die me omringde met liefde, niet al in de steek laten. Dus bleef ik tussen paniekaanvallen, depressies en huilbuien zoeken naar gunstige berichten, goede vooruitzichten en snellere plus betere artsen. Veertien slopende dagen later kwam er goed nieuws, weliswaar waren er nu drie tumoren te zien maar was de hele handel tevens goedaardig. Het wil niet zeggen dat ik niet nog behandeld zal moeten worden of zelfs dat een behandeling niet erg ingrijpend zou kunnen zijn maar het deed er niet toe. Als je min of meer verteld is dat je snel dood zal gaan, is dit werkelijk fantastisch nieuws.

Aanvankelijk raakte ik in een soort extase over mijn leven. Elk spoortje depressie verdwenen en genietend van de miniemste dingen was ik nog nooit zo instant gelukkig geweest. Ergens had ik de gedachte dat de schrik en ellende deze keer een erg groot voordeel hadden gehad, ik zou met een roze bril op verder door het leven vliegen op even zo roze wolken. Zelfs toen mijn hormonen de boel op stelten besloten te zetten alsof ik drie dubbel in de overgang was beland, bleef het geluksgevoel aanwezig. Om noooooit meer te verdwijnen.

Dacht ik.

Toen.

Langzaam is het normale leven van alle dag toch weer binnen gesijpeld. Zijn herinneringen weer terug uit hun schuilplaats gekropen. Merk ik dat ik een aardige duw heb gekregen van alle stress en hormoonstormen. Voel ik dat ik toch wat tijd moet nemen om weer bij te komen en op te krabbelen. En is de realisatie terug gekeerd dat alles nu eenmaal kan gebeuren. Dat de wereld op elke seconde van de dag onder je voeten uit kan verdwijnen, omdat het leven niet eerlijk maar totaal willekeurig is.

Gelukkig is het geluksgevoel hiermee niet geheel verdwenen en ik probeer dat ook bewust een klein beetje vast te houden. Maar verder dan dat durf ik niet te gaan. Stiekem is er angst ontstaan dat als ik me voor neem gelukkig te worden, de wereld in brokstukken op mijn hoofd zal landen. Ik geloof niet in het lot maar durf het toch niet meer te tarten voor je weet nooit. Dus.

Geen zoektocht meer voor mij, ik zie wel gewoon wat de dag me brengt.

 

Comments (6)



Klacht Erasmus MC nog weinig vervolg

Was mijn ervaring met het Erasmus MC absurd en duivels slecht, de klachtenprocedure verloopt eveneens niet bepaald soepel. Zo werd tweemaal over de telefoon beloofd dat een bericht van ontvangst van mijn klacht snel verstuurd zou worden, zonder resultaat. Half maart ontving ik een mail dat de bevestiging ‘gisteren verstuurd’ was maar volgde er niets. Een ruime week geleden trok ik maar weer eens aan de bel en kwam er een mail dat de bevestiging wegens een zieke niet eerder verstuurd was maar (alweer) ‘gisteren met de post is verzonden’. U raadt het al, mijn brievenbus bleef schreeuwend leeg.

Of nee, niet helemaal leeg. Vanmiddag ontving ik wel een andere brief. Een bedelbrief van het ‘Erasmus MC Vriendenfonds’. Volgens de brief maken deze vrinden “zich sterk voor ontwikkelingen op het gebied van behandelmethodes en patiëntenzorg, wordt veelbelovend onderzoek gestimuleerd en jong talent ondersteund tijdens hun studie, specialisatie of opleiding. Alles in het belang van onze patiënten. Voor nu en in de toekomst”. Deze doelstelling kunnen zij blijkbaar niet realiseren zonder hulp van patiënten. Dus of ik donateur wilde worden. De acceptgiro zit al bijgevoegd en om een duwtje in de goede richting te geven, staat verder te lezen “Wij hanteren 35 euro als richtbedrag, maar elk ander bedrag mag uiteraard ook”. Wat een vriendelijkheid, als je maar geld die richting op wil smijten.

Er zat tevens een kekke informatiefolder bij vol leuzen als ‘Goed besteed’, ‘Doneren: zo gebeurd!’, ‘Van je vrienden moet je het hebben’ en in chocoladeletters ‘Geven voor leven’. Met onder andere de tekst: “Ook patiëntenzorg heeft onze onverdeelde aandacht. Zodat in de toekomst bijvoorbeeld de behandelmethoden en het welbevinden van patiënten naar een nog hoger plan kunnen worden gebracht. En ook onze nieuwbouw in de komende jaren biedt een uitgelezen kans om te werken aan een omgeving waarin patiënten in nog veiligere en vertrouwder handen zijn.”

U begrijpt dat ik in staat was de brievenbus van de muur te rukken en er iets erm .. mee te gaan ondernemen. 

 Update: Uit een zeer vriendelijke en begripvolle mail heb ik begrepen dat de klachtencommissie het eveneens onwenselijk vindt dat mensen met een klacht worden benaderd door het Vriendenfonds. Maar dat nog meer onwenselijk is om gevoelige gegevens van patiënten uit te wisselen met dit fonds. Logische redenering, geen speld tussen te krijgen. Mijn gevoel was gewoon even anders

Comments (7)



Christina Eijkhout (@Mumke)

Omdat ik haar op zijn site heb leren kennen. En vooral omdat hij het vele malen mooie verwoord heeft dan ik dat zal kunnen ..

“Hoe schrijf je een afscheid voor een dame die altijd de bescheidenheid zelve was? Bescheiden. Zonder poespas. Goudeerlijk. Want zo was Christina. Eerder deze week kwam haar laatste tweet.Ik heb griep, de laatste griep, ik groet iedereen, jammer dan , niet zeuren, groetjes. Nog een paar boodschappen van haar familie volgden. Het werd er niet vrolijker op. Christina ging dood. Tot vandaag de bevestiging verscheen. Christina ís dood. Internet is godverdomme een parel kwijt.

(…)” Lees hier het hele verhaal ..

 

 

Comments (3)



Klungelen met E-motion

Tot mijn verrassing en in tegenstelling tot de heldere tekst in de aanvraag bleek afgelopen vrijdag dat mijn rolstoel van de WMO een transport rolstoel is. Oftewel, een vervoersmiddel om van A naar B te geraken, niet geschikt om zelfstandig mee de hort op te gaan of uren tot dagen in door te brengen. Geen wonder dat ik zelfstandig letterlijk geen meter vooruit wist te komen en de stoel zelfs voor mijn man op den duur wat zwaar werd om voort te duwen. Maar goed, het feit dat ik al snel een tennisarm en een rammelende schouder opliep was natuurlijk ook geen teken dat ik er ver mee zou komen.

Dus mocht ik afgelopen vrijdag op revalidatie een rolstoel met e-motion wielen proberen. Ik werd bij voorbaat gewaarschuwd dat de wielen reageren op de minste beweging en daar was geen woord van gelogen. Het betekent niet alleen dat je makkelijk en snel vooruit kan, het betekent ook dat je bij elke verkeerde beweging tegen de muur of een paar scheenbenen aan zit. Hortend en stotend rollend en remmend  alsof ik voor de allereerste keer op een fiets zat, wist ik peentjes zwetend op de gang te geraken. Na wat extra instructies hoe dit het handigste aan te pakken, kwam ik redelijk recht door de gang heen en kreeg ik er wat vertrouwen in. De eerste hoge stoep (met oprit) buiten was dan weer uitermate griezelig. Jawel, ik heb kiepwielen en inderdaad, ik zal niet snel achterover mieteren. Maar hee, ik zie die kiepwielen niet! Het was als zo’n therapie sessie om vertrouwen in je omgeving te krijgen, waarbij je jezelf zonder aarzelen naar achteren in de armen van je partner moet laten vallen. Alleen dan zonder partner! Ik vertrouwde het dus niets en de mentale drempel was vele malen hoger dan de stoep waar ik op wilde komen. Net toen ik het bijltje erbij neer wilde gooien, liet de mijnheer van Welzorg lachend merken hoever de stoel naar achteren kan kantelen (woeaaaahhhh!) dus dat de stoep heus wel haalbaar was. En inderdaad, uiteindelijk bleek ik het – net als miljoenen andere rolstoel gebruikers – prima voor elkaar te kunnen krijgen.

Fijn, dan hoef ik nog niet aan de joystick namelijk. Iets waar ik stiekem toch wel veel moeite mee had omdat het – hoe dom en fout het ook klinkt – me zo gehandicapt doet voelen (Ja, de ergotherapeut lacht me ook regelmatig uit). En hopelijk houdt het mijn armspieren wat langer goed. Kreeg wel nog even op mijn lazer omdat ik was ‘vergeten’ te vertellen dat ik wat gevoelsstoornissen in mijn handen heb de laatste tijd. Ik hoop eigenwijs dat het door de kou komt, wat echt wel kan schelen.

Het blijft nog even spannend. Want dat ik de e-motion wielen mocht proberen wil niet zeggen dat de gemeente het ook daadwerkelijk goed gaat keuren. Meteen een oefening in geduld, de aanvraag is vorig jaar november in gang gezet. Hopelijk verloopt de laatste stap ietsje sneller en zoef ik binnenkort door de straten heen.

 

Comments (16)



Wordt vervolgd ..

Tja kijk, het gaat best wel goed met me hoor. En het is ook niet dat ik geen zin heb om te schrijven of me nergens druk om maak, integendeel eigenlijk. Maar die hormonen he? Hoewel de eerste de beste cyclus al meteen regelmatig was – en dat na 25 jaar pilgebruik – heb ik nog flink last van slecht slapen, nachtmerries, prikkelbaarheid, compleet loze angstaanvallen zonder enige aanleiding, jeugdpuistjes, onrust, extreme onhandigheid en ben ik wat overmatig emotioneel met sporadische woede aanvallen en huilbuien erop en eraan. Mijn omgeving lijkt er niet veel last van te hebben gelukkig – zeggen ze tenminste – maar ik ben er flink moe van. En dat inspireert niet erg om wat dan ook te schrijven.

Dus.

Overigens heb ik ruim twee weken geleden een brief naar de klachtencommissie van het Erasmus MC gestuurd. En gisteren dan maar informeel geklaagd dat ik daar nog geen bevestiging op terug heb gekregen. Blijkbaar was het moeilijk zoeken op naam, onderwerp of patiënt nummer, gezien de vervolgvraag: “Is het een hele lange brief mevrouw? Ja? Dán is hij binnen gekomen”. Het was zeer onverklaarbaar waarom er nog niets met de brief is gebeurd en er zelfs geen automatisch gegenereerde bevestiging is verstuurd. En natuurlijk gaat men mijn klacht over mijn klacht zo snel mogelijk oplossen. Wat me toch doet vermoeden dat de gehele procedure wel eens lang zal kunnen gaan duren.

Comments (2)



Verkeerde Mol gekozen

Je kan je maar onsterfelijk belachelijk maken. Acht afleveringen verdacht ik Paulien. Wat zeg ik? Ik verdacht haar niet alleen, ik wist het gewoon zeker! Dus was Kees natuurlijk de Mol. U had het kunnen weten, dat ik het verkeerd zou hebben bedoel ik. Want al weet ik aan het begin van menig film of serie meteen wie wat gedaan heeft en soms ook nog waarom, heb ik nog nooit de Mol tussen de kandidaten kunnen ontdekken.

Toch. Normaal gesproken moest ik zo’n beetje elke aflevering een andere Mol kiezen, de volgorde van verdenking was doorgaans tevens de volgorde van vertrek. Er zit dus wel enige verbetering in mijn gepuzzel.

Volgend jaar een nieuwe kans ..

 

 

 

Comments (4)



Wie is de Mol?

Het moge duidelijk zijn, PAULIEN is de Mol!!!

Na mijn vergissing dat Joep van Deudekom de Mol zou zijn (maar de tweede aflevering al moest vertrekken), verdenk ik Paulien. Aanvankelijk omdat Joep iedereen verdacht behalve Paulien, omdat ze niet zo opviel in de groep waar ze normaal behoorlijk aanwezig is en het zo ook niet opviel dat ze onopvallend geen geld binnen bracht. En omdat ik fan van haar ben, dat ook. Later leek er meer in haar richting te wijzen. Hoewel ik moet toegeven dat hetzelfde van andere kandidaten te zeggen was, er wordt vrij lustig geknipt en geplakt op de redactie van ‘Wie is de Mol?‘.

Aflevering acht en negen vlogen de verwijzingen ons echter om de oren en kan het niet anders of ik heb voor het eerst in alle seizoenen van de Mol, vrij vroeg de goede Mol uitgekozen. Volgende week zullen we weten of ik het bij het juiste eind heb of dat u mij van harte uit kunt lachen.

Wat denkt u, is het Paulien of toch Kees?

 

Psje: Velen denken dat Kees de mol is, vanwege de cijferreeks die Paulien in de trein ter hint kreeg. Maar Paulien beantwoordde de vraag om deze hint te krijgen, fout. Dus kreeg ze een waardeloze hint die ons wijs wil maken dat Kees de Mol zou zijn. Ergo, Paulien is de Mol!

 

Comments (5)



Het mysterie van de bomenkap

Het stond als een paal boven water. Bewoners van huizen vlakbij het park hadden geklaagd over de vele bomen die het zicht vanuit huis het park in belemmerde. Zo konden zij de vandalen en ander gespuis niet zien, daar werd het park mee overspoeld (als ik even niet keek dan). Dus had de gemeente besloten allerlei bomen te kappen. We vonden het massaal zonde en ik kreeg instant de pest aan de bewoners waar het om zou gaan.

Het was heel zeker. De nieuw gebouwde school kan leerlingen niet beletten in de vrije uurtjes in het park rond te hangen. Door de vele bomen had niemand zicht op deze leerlingen en wat die allemaal uit kunnen vreten in zo’n park (voornamelijk onschuldig vrijen in de bosjes overigens). Dus had de school geëist dat er bomen verwijderd zouden worden. Op die manier krijgen bewoners meer zicht op het park en dus op ronddolende leerlingen, opdat zij de school kunnen inlichten. We vonden het allemaal volkomen bezopen en ineens vond ik het een verschrikking dat de school daar was geplaatst.

Het was toch echt heus waar. De gemeente bezuinigt fiks op de groenvoorziening, zoals we afgelopen jaar duidelijk konden merken aan dichtgegroeide wandelpaden. En wat is nu makkelijker te onderhouden groen dan geen groen. Vandaar dat de bomen worden gekapt. Nu waren we met zijn allen toch wel helemaal kwaad. Groen wat moet wijken voor laksheid van de gemeente, stelletje klote ambtenaren!

Wel vreemd, in verschillende bestemmingsplannen kon ik alleen terug vinden dat er nog meer groen zou komen dan er al is. En de kap verloopt ook wat vreemd, er worden bomen gekapt maar nog meer bomen blijven staan. Dat oogt niet zo mooi, enkele kale plekken hier en daar, en we kregen niet bedacht wat voor plan daar dan achter moest zitten. Er leek ook nogal haast gemaakt te worden, in de vrieskou stonden mannen klappertandend bomen te rooien. Misschien door de crisis?

Enfin, de werkelijke verklaring voor dit alles bleek in februari al in de krant te hebben gestaan. Het heeft niets te maken met rottige vandalen, vreemde schoolbesturen, klikkende bewoners of een belachelijke gemeente ambtenaar of twee. Het heeft alles te maken met zieke paardenkastanjebomen en bomen die elkaar verdrukken. Kortom, er wordt gekapt omdat het moet, zodat we geen takken of hele bomen op ons hoofd krijgen. En de haast? Die is nodig omdat men de bomen weg wil hebben vóór 15 maart, de start van het broedseizoen.

Ik moet toch eens wat doen aan die goedgelovigheid van mij…

 

Comments (5)



Powered by WordPress & theme based on Lovecraft