Month: August 2013

The Biggest Loser

Zestien deelnemers gaan middels fysieke en mentale uitdagingen de strijd met elkaar en hun overtollige kilo’s aan. Het einddoel is een gezonder lichaam en een sterkere geest. Ze worden begeleid door een team van professionals.

RTL4 heeft Obese, SBS6 is deze week van start gegaan met The Biggest Loser. Beiden programma’s met mensen die fiks overgewicht meedragen en drastisch af willen vallen.

Daar houdt de vergelijking dan ook wel op. Waar je bij Obese het idee hebt dat mensen begeleid en ondersteund worden met soms een spreekwoordelijke schop onder de kont om het vol te houden, lijkt men in The Biggest Loser te gaan voor de letterlijke betekenis van de titel ‘wie is de grootste sukkel?’ De nadruk ligt voortdurend op mensen inzicht verschaffen in hoe smerig en walgelijk ze volgens de begeleiders wel niet zijn. “Kijk eens, deze berg stinkende, ranzige blokken vet .. dat zijn jullie!” De tranen vloeien rijkelijk. Als deze mensen nog geen minderwaardigheidscomplex hadden, zorgt dit programma er wel voor.

Een lijn die nog geen drie dagen in het programma al de nodige slachtoffers heeft geëist. Want ook de trainingen zijn er niet op gericht een gezonde conditie en spierkracht op te bouwen maar om  de deelnemers te laten inzien dat ze niets maar dan ook niets zouden kunnen. Met een programma waar menig sporter zich niet aan zou wagen, was het hollen van de ene fitnessmachine naar de andere oefening. Resultaat: twee personen met een verstuikte enkel, een vol gekotste emmer, enkele personen die tegen de vlakte sloegen, een persoon aan de zuurstof en een afvaller (no pun intended) vanwege gescheurde pezen en bindweefsel in de schouder. De laatste kreeg de bak negativiteit netjes verpakt mee naar huis door haar te vertellen dat als ze nu vertrok, ze ‘het nooit zal redden om af te vallen’ en ‘je wil toch nog een kindje, dat komt er dus niet’.

Het is voor de inmiddels vijftien kandidaten te hopen dat het programma strand zoals het laatste seizoen van de Afvallers XXL, als ze nog een onsje zelfwaardering over hebben.

Comments (10)



Hoe doen ze het toch?

Mijn ervaring is dat bij elke aanvraag voor wat dan ook, uit en te na wordt getoetst en gecontroleerd of ik niet lieg of bedrieg. Elke instantie wil zoveel mogelijk administratie en het liefst die van de gehele familie erbij. Moet ik niet ergens verschijnen, komen er mensen ongevraagd op de koffie die niet geweigerd kunnen worden. Vijftig cent boven een grens of een uurtje na de deadline binnen gekomen papieren resulteren per definitie in een strenge afwijzing en blijkt achteraf ook maar 45 cent teveel zijn toegekend, dient dat ogenblikkelijk en met rente te worden terug betaald.

Op zichzelf is dat niet verkeerd maar daarom verbaas ik me inmiddels wel over de enorme hoeveelheid fraude die dit jaar aan het licht is gekomen. Zie hier het resultaat van één maandje fraude in het nieuws: Controle op studiebeurzen levert de schatkist dit jaar 12 miljoen euro op. De sociale dienst zag vorig jaar een kwart meer fraude dan het jaar er voor, alleen al in Amsterdam zorgde dat voor 6,26 miljoen euro aan vorderingen en bijna 3000 niet toegekende uitkeringen. Verzekeraars ontdekten in hetzelfde jaar 6 miljoen aan frauduleuze declaraties, daarnaast werd voor 1,2 miljard aan foutieve declaraties afgewezen. Deze zouden overigens geheel per ongeluk foutief zijn ingediend (huh huh). Staatssecretaris Van Rijn van Volksgezondheid stuurt een hoop controleurs langs bij huishoudens die een persoonsgebonden budget (PGBP) toegekend hebben gekregen, de verwachting is dat er voor tientallen miljoenen euro’s wordt gefraudeerd. De bedragen worden aanzienlijk groter als we kijken naar de Belastingdienst. Rond de 150 miljoen verdwijnt door arbeidsmigranten die geen inkomstenbelasting betalen. Betere opsporing van fraude met toeslagen – met name vanuit het buitenland – moet dit jaar  265 miljoen euro gaan opleveren. Binnen enkele jaren moet dit zeker 663 miljoen euro worden.

Ongetwijfeld is deze lijst vele onderwerpen en dus nog veel meer miljoenen euro’s langer. Dan hebben we het nog niet over zogenoemde legale constructies die verbijsterend hoge bedragen voor enkelen opleveren, ongeacht of werk uitmuntend goed of extravagant slecht wordt uitgevoerd.

Persoonlijk vraag ik me af hoe mensen het voor elkaar krijgen ogenschijnlijk zo makkelijk weg te komen met allerhande oplichting. Of zou ik gewoon een ontzettende minkukel zijn?

Comments (5)



Iedereen een afvalstation aan huis

Afval scheiden in (o.a.) Roosendaal was al enigszins dubieus te noemen. Sommige wijken heeft elk huishouden drie containers: een voor papier, een voor groente-, fruit- en tuinafval (gft) en een voor rest afval. Andere wijken kregen echter een systeem van ondergrondse containers per straat, te openen met een pasje op naam. Zij hebben een container voor papier maar gft- en restafval moet in een gesloten vuilniszak richting de ondergrondse container. Wat het scheiden van afval met aan huis containers nogal onzinnig doet lijken nietwaar. Daarnaast ‘moeten’ we zoals in veel gemeentes allerlei ander afval scheiden en zelf wegbrengen naar verschillende containers ergens in de wijk, namelijk: plastic, textiel, glas, klein witgoed en chemisch afval.

Dat apart wegbrengen van plastic, is hier nooit goed van de grond gekomen. Veel mensen hebben – alle grappige campagnes ten spijt – geen zin om telkens allerlei plastic schoon te maken, in huis te bewaren en om de zoveel tijd mee te slepen naar het winkelcentrum. Gelukkig maar overigens, twee containers voor een enorm aantal gezinnen in een omvangrijke wijk zitten al snel bomvol met stapels afval rond de containers tot gevolg.

Daar heeft Roosendaal nu iets op bedacht. Om ons te stimuleren veel beter afval te scheiden, wordt er een extra financiële prikkel ingevoerd op met name restafval. De afvalstoffenheffing wordt omlaag gebracht naar een basistarief, vervolgens gaan we voor elke op te halen container of elke weggegooide vuilniszak betalen. Omdat het niet mogelijk is om op werkelijk gewicht af te rekenen, wordt er gewoon gewerkt met fictief gewicht. Dus een vuilniszak kan theoretisch zestig liter afval bevatten en elke vuilniszak die we weg brengen rekenen we dan ook zestig liter afval af, ongeacht of er maar de helft in zit. Plastic hoeven we dan niet meer naar containers ver weg te brengen maar moeten we twee weken in huis verstoppen, waarna het in speciale zakken ergens aan de straat gezet kan worden om te worden opgehaald.

De redenering die we voorgeschoteld krijgen is dat we zo met heel goed scheiden van afval, geld zullen kunnen besparen. Immers de minder restafval, de minder er in rekening gebracht wordt. Frappant is wel dat zowel het basistarief als de afzonderlijk af te rekenen bedragen nog niet vastgesteld zijn. Persoonlijk denk ik ook dat we er meer werk aan gaan krijgen en nog meer voor gaan betalen.

En er zijn meer problemen te voorzien natuurlijk. De opening van een ondergrondse afval container is niet bijster ruim te noemen. Nu al lukt het mensen soms niet zo’n zak in de container te krijgen met gevolg dat er regelmatig vuilniszakken naast blijven staan. Moet men apart gaan afrekenen, zal men ongetwijfeld proberen waar voor zijn geld te krijgen en zestig liter in die vuilniszak gaan persen. Of waarschijnlijker, nog meer vuilniszakken naast de container neergooien. De minder valide medemens die voorheen het wel voor elkaar kreeg kleine vuilniszakjes weg te brengen, moet sowieso maar zien of hij of zij een grote, zware vuilniszak nog door de straat gesleurd krijgt of met lede ogen een torenhoge rekening tegemoet mag zien voor niet weggegooid maar toch in rekening gebracht afval.

Mensen met containers zien een ander probleem tegemoet. Deze containers worden eens in de twee weken geleegd. Wil men proberen te besparen, is het dus noodzaak om de container langer aan huis te houden, bijvoorbeeld vier of nog beter zes weken. In de winter zal het niet direct problematisch worden, maar met warm weer een wijk vol ranzige containers ruiken is geen prettig vooruitzicht. Met aanstampen om de container minstens zo vol mogelijk te hebben tegen de tijd dat deze geleegd gaat worden, moet men ook uitkijken. Als het vuil niet uit de omgedraaide container in de wagen valt, betaal je namelijk toch en dien je bovendien het afval nogmaals aan te bieden.

Verder moet elk huishouden inmiddels behoorlijk wat ruimte in huis reserveren om al dat gescheiden vuil op te slaan tot het kan worden opgehaald. En over een aardige portie organisatietalent beschikken. Het is bijna niet meer te overzien wat in welke bak of zak moet en wanneer het op welke plek aan de straat moet worden gezet. 

Kortom, we zijn er weer blij mee.

Overigens was al dit gedoe nergens voor nodig geweest. Eind 2008 waren er twee manieren om milieubewust afval te scheiden en (deels) te recyclen: de ‘voorscheiding’ door de burger waarna alles apart opgehaald zou moeten worden en de ‘nascheiding’ bij een afvalverwerker die inmiddels vele technieken had ontwikkeld om de hele handel nog beter te kunnen scheiden dan de burger het kan. De landelijke politiek had slechts de wens dat afval gescheiden zou gaan worden. Hoe, dat zochten de gemeentes zelf maar uit. Elke gemeente in Nederland kreeg twee maanden de tijd om te beslissen hoe de afvalscheiding in het vervolg moest gebeuren en alles gereed te maken.

Nascheiden van afval is hoogstwaarschijnlijk het goedkoopste, handigste én schoonste alternatief voor de burger. Immers zijn er minder transport van zowel de burger als de ophaaldiensten, mankracht en types wagens nodig om het afval naar een plek te krijgen, wordt de kans op zwerfvuil kleiner, zijn er geen speciale bakken en zakken  dus nog meer afval nodig voor iedere en elke burger en hoeft men geen water te verspillen aan het schoonmaken van plastic voor het de container in gaat. Maar ja, stiekem werd er al flink verdiend op allerhande speciale vuilniszakken, bijgeplaatste containers, containerschoonmaak, reclamecampagnes, voorlichtingscampagnes, pasjes systemen, verscheidene soorten vuilniswagens, milieustraten en andere ophaaldiensten plus verschillende folders en kalenders opdat men kan uitzoeken wat waarin moet en wanneer het eigenlijk wordt opgehaald. Dus onder het mom dat de burger bewust gemaakt moet worden van de vervuilende ik in ons allen, kozen de meeste gemeenten zonder nadenken voor afvalscheiding door de burger en konden alle strijkstokken in stand gehouden of zelfs uitgebreid worden. Het is vast een booming business gebleken …

Comments (7)



CiNNeR goes Responsive

WordPress is steeds uitgebreider geraakt en van het bouwen van responsive themes had ik de ballen verstand. Dus heb ik stevig gespiekt bij Path theme (Hybrid) en Twenty Thirteen (sinds afgelopen weekend bijgevoegd in WordPress) en ben deze twee thema’s in elkaar gaan sleutelen en aan gaan passen. Om het een beetje eigen te houden en omdat ik het nog niet los kan laten, is de bezeten drukke header (enigszins aangepast) gebleven. Die weerspiegelt de drukte in mijn hoofd, moet u maar denken. En ach, een klein stukje naar beneden scrollen ziet u er niets meer van.

De site lijkt zich goed te gedragen in meer dan honderd verschillende browsers en in enkele (verouderde) browsers iets minder goed maar nog wel leesbaar. Verkleint u de browser, past de site zich aan en hopelijk werkt dat net zo goed op verschillende tabletten en smartphones zodat u niet meer hoeft te zoomen en scrollen. Mocht u toch tegen een puinhoop aan lopen hier en daar, wil u vast wel (opbouwende) kritiek leveren.

Overigens heb ik niet drie maanden aan een stuk zitten verbouwen (al kost het altijd meer tijd dan je denkt). Er was gewoon van alles aan leuke en minder leuke dingen anders te doen en ineens waren we drie maanden verder. Tijd om zelf ook weer responsive te worden dus …

Comments (4)



Powered by WordPress & theme based on Lovecraft