Slechts voorbereiding

U heeft het hier niet gemerkt maar ik heb me de afgelopen vijf maanden werkelijk een slag in de rondte geschreven. Mijn leven in nare, akelige, angstige, intensieve en verdrietige ervaringen moesten tot in detail op papier. Liefst met even gedetailleerd de gevoelens die ik toen heb ervaren en de gevoelens die er nu over bestaan. Vele pagina’s vol zijn op de mail richting therapeut gegaan om elke week uitgebreid te bespreken.

Het schrijven is niet het meest intens hieraan. Het zwaarste is het herbeleven wat gedurende het schrijven vanzelf optreedt. Ik blijk ook nog ‘de mazzel’ te hebben dat ik zogenoemde high intens memories kan oproepen waar voorheen zwarte gaten in mijn geheugen zaten. Het wil zeggen dat ik me de gebeurtenis herinner alsof ik weer in die tijd op die plek ben en het me opnieuw overkomt, zelfs de geuren en tastzin komen mee uit mijn verleden. Mijn therapeut was er in het kader van de therapie heel enthousiast over en ik moet toegeven dat het me –  met zijn hulp – al veel inzichten heeft gebracht.

Zelf kon ik er ondanks de inzichten niet veel enthousiasme voor opbrengen en mijn brein blijkbaar ook niet. Het intens herinneren wordt regelmatig afgewisseld met stevige dissociatie. Dan sta ik juist kilometers verwijderd van mijn omgeving en mezelf en lijkt geen enkele herinnering of gevoel nog van mij te zijn. Het is feitelijk een goed beschermingsmechanisme voor wanneer het me teveel wordt, er is niets wat me positief of negatief nog kan raken in zo’n episode. Maar nu ik dit soort mechanismes meer bewust ervaar, voelt het op zijn zachtst gezegd erg onprettig.

Enfin, klinkt allemaal niet leuk en dat was het ook bepaald niet. Het ergste is misschien nog wel dat dit wel al iets doet maar niet eens de werkelijke therapie is. Het schrijven was een vorm van voorbereiding.  Zo kon mijn therapeut mij beter leren kennen, zien op welk vlak ik beschadigd ben geraakt en wat we daar mee kunnen gaan doen. Na de vakantieperiode gaan we werkelijk aan de slag en ik ben gewaarschuwd dat dat traject nog veel zwaarder zal zijn, zeker in het begin.

Het is wel voor een goed doel en dat merk ik gelukkig ook. Heb best al wat stappen gezet waar ik trots en blij mee ben en er is dus vooruitgang. Dat is helemaal niet gek in een fase die dient als voorbereiding op het ‘echte’ werk.

Comments (7)



Previous

Gevoelens denken

Next

De boom ben ik

7 Comments

  1. Henk van S tot S

    Quote:
    ” Dat is helemaal niet gek in een fase die dient als voorbereiding op het ‘echte’ werk.”

    Een “voorschoolse opvang/arbeid” voor de school die je, naar ik hoop, helpt aan een prettigere voortzetting van het aards verblijf.

    Succes!

  2. HenK

    Mooi, dat er nog voor deze aanpak gekozen kan/mag worden!
    Veel sterkte en uiteraard succes toegewenst, Cindy.
    Met vriendelijke groet,
    Henk.

  3. Klinkt als een hele berg die je nog moet beklimmen, maar goede voorbereiding en een gids die je begrijpt zijn een heel goed begin!

  4. Schrijven werkt helend, misschien ondervind je dat niet direct, maar in de loop der tijd(en). Ik ben zelf (ook) altijd verbaasd over welke inzichten ik heb als ik mijn blogs herlees… 😉

  5. Elke stap vooruit is er één. Goed bezig, Cindy!

  6. CiNNeR

    Dankjewel allemaal voor de bemoedigende woorden. Het is fijn om hierin gesteund te worden.

  7. Winnie Dexel

    Goed bezig!
    Laten we contact houden. Lees: Ik moet verder, het is fris

Leave a Reply to Winnie Dexel Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft