Dit (trauma) wil ik achterlaten

De mensen die bekend zijn met mij of dit weblog, weten dat ik na langdurig trauma een complexe post traumatische stress stoornis heb opgelopen. Inmiddels ben ik na ruim drie jaar gestopt met de psychische hulpverlening. Ik wil nog een keer van me afschrijven erover, hopende dat ik dit ‘traject’ ver achter me kan gaan laten.

Het was al heel vervelend dat de eerste praktijk mij wegens gebrek aan capaciteit en deskundigheid geen hulp kon bieden. Nog vervelender was het dat in de tweede en voorlaatste praktijk de langdurige zorg, dus mijn psycholoog en daarmee ondergetekende na vier maanden in therapie zonder pardon werden wegbezuinigd door de directie. Waardoor ik geen andere keus had over te gaan naar weer een andere praktijk. Het toppunt van vervelend is dat ik bij deze praktijk een psycholoog en tevens hoofdbehandelaar heb getroffen die het besluit nam mijn meest langdurige en intense trauma niet te geloven. Ik gebruik het woord ‘besluit’ bewust. De eerste korte intake vond plaats bij een psycholoog waar het goed mee klikte. De hoofdbehandelaar in kwestie kreeg mijn dossier zo voor het eerst te zien in de teambespreking die op een intake volgt. Gedurende deze bespreking, dus voordat hij mij zelf had gezien of gesproken, legde hij een uitgebreide verwijsbrief van de voorlaatste praktijk, intakegegevens, het oordeel van drie psychologen uit twee praktijken, het verhaal van mijn man en bovenal mijn vertellen terzijde om mijn realiteit te herconstrueren tot iets wat hij zelf fascinerend vond. Oftewel, er zat nogal wat moeite in om mijn verhaal niet te willen geloven. Mijn latere aanbod deze (hoofd)behandelaar in contact te brengen met mijn revalidatiearts en mijn medische gegevens vrij te geven – mijn trauma is ontstaan door toedoen van de zorg, via mijn medisch dossier nogal makkelijk na te gaan en bekend bij elke arts en specialist – sloeg hij af. Hij vond het niet nodig. Tsja, als je graag vast houdt aan je eigen fantasie, zal bewijs dat je verkeerd zit inderdaad niet nodig zijn? En eerlijk gezegd was het natuurlijk al meer dan sneu dat mijn trauma blijkbaar een kwestie van al dan niet geloven was verworden en ik me gedwongen zag te bewijzen dat traumatische gebeurtenissen werkelijk hebben plaats gevonden.

Bovenstaande is een summiere samenvatting van een probleem wat drie jaar lang steeds weer terug kwam om stevig dwars te liggen. Bij aanvang was de hoofdbehandelaar gefascineerd door mijn dossier – of achteraf beter gezegd, zijn eigen verzinsel – en meende bovendien dat hij binnen de praktijk de beste hulpverlener was voor complexe problematiek zoals ook het mijne. Hij haalde mij daarom weg bij de psycholoog waarmee ik de intake had gevolgd om zelf met me aan de slag te gaan. Na enige tijd bleek dat hij iemand is die voortdurend zogenoemd geruststellend ja zegt maar nee doet. Elke confrontatie over het feit dat hij mijn trauma niet serieus nam, volgden zijn excuses en de verzekering dat hij nu echt, heus mijn trauma in zag of in elk geval vanaf nú toch echt, heus mijn trauma in zag. Mijn man die bij de eerste gesprekken met me mee gegaan was, geloofde hem de eerste keer al niet. Ik zat in een cirsis situatie, heb blijkbaar een slechtere mensenkennis dan altijd gedacht in combinatie met een naïef hoopvolle blik. Getuige althans het aantal confrontaties die ik ben aangegaan voor het vertrouwen zo ver weg was, dat ik om een andere psycholoog durfde te verzoeken. We waren op dat moment al een krap jaar verder en ik was eerlijk gezegd behoorlijk gehertraumatiseerd en uitgeput door al die confrontaties.

Enfin, ik kon binnen de praktijk over naar de psycholoog die mij het eerst had gezien en niet overtuigd hoefde te worden van de waarheid van mijn woorden. Zij was getuige geweest in de absurde wending die de hoofdbehandelaar aan mijn verhaal had gegeven en sloeg niet zoveel acht op hem of zijn zogenoemde ‘visie’. Met haar ben ik op enkele vlakken gelukkig wel verder gekomen. Probleem opgelost zou je denken en dat dacht ik ook. Tot een ongelukkige samenloop van omstandigheden er voor zorgde dat op het moment dat we aan mijn trauma in de zorg zouden gaan werken, zij een andere baan bij een andere werkgever vond. En tot mijn schrik en verdriet mededeelde binnen drie weken te vertrekken. Ze adviseerde niet terug te gaan naar de hoofdbehandelaar en heeft geprobeerd me intern zonder al teveel overdracht naar een andere psycholoog bij de praktijk te krijgen.

Dat verliep aanvankelijk zonder moeilijkheden. Het leek wel te klikken met de nieuwe psycholoog en hij nam – heel normaal dus eigenlijk – mijn verhaal voor waar aan. Dat ging echter slechts twee gesprekken goed. Opnieuw werd ik besproken in de teambespreking waarbij de hoofdbehandelaar blijkbaar besloot zich vol terug met mijn behandeling te bemoeien. Voor ik het wist waren de beschrijving van mijn trauma en de diagnoses die ermee te maken hebben, geschrapt uit mijn behandelplan wat verder bol stond van meer onjuistheden en onwaarheden. De gesprekken liepen vanaf dat moment eveneens op niets uit. In plaats van werken aan mezelf, ontstond er enkel nog spraakverwarring en misverstanden over zaken die alleen in het hoofd van de hoofdbehandelaar bestaan. Om uit deze voor mij nogal hopeloze en nare situatie te geraken, heb ik betreffende psycholoog gevraagd of hij – net als zijn voorganger – afstand kon en wilde nemen van de hoofdbehandelaar en zich kon richten op wat ik heb mee gemaakt, mijn problemen en wat ik hem vertelde. Helaas, de hoofdbehandelaar is tevens oprichter van de praktijk en deze psycholoog meende de visie van zijn werkgever niet maar terzijde te kunnen leggen.

Deze keer zag ik wel meteen in dat ik hierdoor hooguit verder de vernieling in geholpen zou worden. Het was tijd dat ik voor mezelf zou kiezen en dus heb ik de behandeling direct gestopt. Vooralsnog heb ik geen alternatief meer over om hulp te vragen. Maar eerlijk gezegd durf en wil ik ook niet meer de hulpverlening in. Onder het mom dat ik vast zou overdrijven, me aan zou stellen, lui zou zijn, mezelf ziek zou denken en zou neigen naar Munchausen (de zelf ziek maken om aandacht te verkrijgen) heeft de huisartsen- en ziekenhuiszorg me van mijn vijfde tot mijn veertigste weggestuurd met wat een progressieve, neurologische spierziekte, forse schade aan mijn zenuwbanen en enkele ernstige aandoeningen meer bleek te zijn. Mijn leven is er bijna elk vlak aangegaan, ik heb er flinke fysieke en emotionele schade aan over gehouden en volgens de zorg mag ik blij zijn dat ik het überhaupt heb overleefd al die jaren. Het is iets wat ik nooit meer mee wil maken. En zeker niet dunnetjes over ga doen in de geestelijke gezondheidszorg vanwege een nitwit die op gebakken lucht besluit dat dit me niet overkomen zou zijn.

Jammer, ik vrees dat dit me nog wel even van de straat zal houden. Hoewel we alweer drie weken verder zijn, houdt het me nog elke dag bezig. Ik ervaar een mengeling van verdriet, verwardheid, spanning en woede omdat ik me opnieuw machteloos gemaakt voel door iemand die geacht wordt hulp en zorg te verlenen. Toch. Ik heb veel erger doorstaan. Het gaat gelukkig over het geheel wel beter met me dan drie jaar geleden. En mijn brein heeft langs de weg geleerd te verwerken, dit zal ik dus ook kunnen verwerken. Daarna zal ik mijn weg wel vinden, ben ik van overtuigd. Laat ik het goede meenemen en de shitzooi van dit traject achter me laten.

Comments (8)



Previous

De horror van het ‘keukentafelgesprek’

Next

Hoe artsen (soms) liegen

8 Comments

  1. HenK

    Mooi, dat het over het geheel beter met je gaat dan drie jaar geleden. En je hebt inderdaad erger doorstaan. De les die ik inmiddels heb geleerd is dat er dingen zijn die je niet echt kunt verwerken, maar in het gunstigste geval een plaats kunt geven… ergens in een hoekje zodat je er niet steeds tegenaan loopt of over struikelt. Sinds ik wat ouder ben geworden en ook een herseninfarct voor de nodige schade heeft gezorgd ben ik m’n hoofd steeds meer gaan zien als een wat rommelige huiskamer met iets meer ladenkastjes dan je normaal in een huiskamer zou tegenkomen. Ooit wist ik exact in welke la ik kon vinden wat ik zocht… nu kost het soms wat meer tijd. Soit.
    In september 1952 gaf een ziekenhuisarts mij letterlijk minder dan een uur te leven… dat is aardig meegevallen (de tijd dat ik daar tegengevallen zou hebben geschreven ligt gelukkig al enige tijd achter me).
    Je een heel klein beetje kennend, Cindy, geloof ik ook dat jij je weg zult vinden.
    Met vriendelijke groet,
    Henk.

    • CiNNeR

      Dankjewel voor je lieve reactie HenK. Dat jij ondanks veel tegenslag en moeilijkheden je weg redelijk hebt gevonden, vind ik voor jou fijn om te horen en beschouw ik voor mezelf als bemoedigend.

  2. Henk van S tot S

    Men moet zo langzamerhand toch wel constateren, dat er veel ziekmakende elementen in het zorgsysteem zitten.
    Deze inhoud van deze posting (maar dan inclusief de namen van instanties en behandelaars) naar de diverse politieke partijen en het ministerie van gezondheid sturen zou misschien (???) enig soelaas in de toekomst kunnen bewerkstelligen.
    Zelf heb je er waarschijnlijk weinig meer aan, dan het idee dat je je tot het uiterste geweerd hebt tegen de gezondheids-bureaucratie.
    Ik hoop dat je jezelf inmiddels zo weerbaar hebt gemaakt, dat je de “idiotie” van eigenwijze/onwijze therapeuten achter je kunt laten.
    Sterkte.

    • CiNNeR

      Dankjewel voor je lieve woorden. Ben in elk geval zover dat ik heb besloten mezelf niet nog langer met deze situatie bezig te houden door een (aangeboden) klachtenprocedure in te gaan. Wie weet kom ik op een later tijdstip tot een punt dat ik iets richting de politiek kan ondernemen zonder daar mezelf naar onder te voelen. Voor nu ga ik goed voor mezelf proberen te zorgen.

  3. Lieve Cin, ook ik ben weggevlucht van de zelfingenomenheid en projecties van psychologen en overige aanhangsels.

    Het kostte me bloed, zweet en tranen, maar het voordeel is wel, dat ik niet langer bivakkeer in een eeuwigdurend traject, waarin men je graag vast wil houden. 😉

    Ik weet dat je het kunt. Je hebt er niet alleen de stamina voor, maar ook vast die nuchterheid die je met benen stevig op de aarde doet terug belanden. That’s all it takes!! 😉

    • CiNNeR

      Dankjewel voor je lieve reactie. Heb van meer mensen en zorgverleners begrepen dat het een drama kan zijn in de geestelijke gezondheidszorg en dat dit voor veel mensen ook zo is. Verdrietige constatering maar inderdaad, laat het me niet weerhouden zelf op te krabbelen.

  4. Rivka

    Ach lieverd, ik heb gelijk 2 weblogs van je gelezen. Die over je trauma en nu deze. Juist met jouw achtergrond is vertrouwen in jouw verhaal (en in jou als persoon) zo ontzettend belangrijk! Wat hebben deze ‘professionals’ je toch aangedaan….
    Het is in ieder geval duidelijk dat je een verdomd sterke vrouw bent: wees daar trots op. Als ik iets voor je kan betekenen, schroom dan niet om dat te laten weten.
    Dikke knuffel! X

Leave a Reply

Your email address will not be published.

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft