ViZ desastreuze campagne rond vitamine B12 tekort gestart

Waar over de gehele wereld steeds meer aandacht bestaat voor de diagnostiek en behandeling van vitamine B12 tekort en de Wereld Gezondheid Organisatie (WHO) in 2008 al heeft gesproken van een wereldwijd probleem voor de volksgezondheid, is hier dan het ‘ViZ, verbonden in de zorg’. De organisatie die afgelopen januari een campagne voor Noord-West Brabant is gestart om vitamine B12 tekort patiënten zo’n twee honderd jaar terug de tijd in te schuiven met alle gevolgen van dien. Hoe? Door onder het mom ‘Zinnige en Zuinige Eerstelijns Diagnostiek’ elk lang geleden door wetenschappelijk onderzoek achterhaald misverstand uit de kast te trekken en op te dringen aan huisartsen, specialisten en patiënten in Noord-West Brabant.

Om het wat concreter te maken, laat ik mezelf (opnieuw) introduceren. Het duurt eventjes maar daarna zal het u in een oogopslag duidelijk worden waarom deze campagne desastreus zal uitpakken voor elke toekomstige patiënt.

Reeds in 1991 – ik was negentien – werd ik ziek. Dat begon met voortdurend verhoging of koorts, duizeligheid, problemen met zicht, benauwdheid, allergische reacties, uitgeput voelen, slaapstoornissen en zeer regelmatig ontstekingen en virusinfecties. Jong en vrouw besloot elke arts op basis van uiterlijk dat het tussen mijn oren moest zitten. Ik werd naar een psycholoog gestuurd die psychisch geen grond vond voor fysieke klachten. Het deerde de huisartsen- en ziekenhuiszorg niets, menig maal zou ik opnieuw naar een psycholoog, psychiater, maatschappelijk werker of psychiatrisch verpleegkundige gestuurd worden. Daarnaast kreeg ik steevast advies meer te bewegen, meer te sporten, mezelf te activeren.

In 2001 ben ik al tien jaar onderweg. Er zijn elk jaar klachten bij gekomen, de klachten zijn stuk voor stuk ernstiger van aard. Te denken valt aan dagelijks uitvallen van mijn evenwichtsorganen, spierzwakte en spieruitval, onverklaarbaar astma, maag, darm problemen, erythema centrifugum annulare (huidaandoening uitsluitend ten gevolge van ziekte elders in het lichaam) tot een onverklaarbaar hartinfarct aan toe. Enkele jaren eerder heb ik verschillende activiteiten en mijn universitaire studies voortijdig moeten staken. De schamele twaalf uur werk per week moet ik eveneens opgeven, ik word 80-100% afgekeurd voor de WAO. Om kort te gaan functioneer ik amper. Toch krijg ik nog altijd geen flintertje zorg.

Tegelijkertijd ontwikkelt mijn vader in een sneller tempo dan ik dezelfde klachten. Bij hem begeven zijn organen het bovendien langzaam als een arts er achter komt dat hij een ernstig vitamine B12 tekort heeft. Veroorzaakt door maag-darm problemen die ik eveneens van mijn vader heb geërfd. Ik slik bovendien al meer dan twaalf jaar medicatie waarvan is gebleken dat deze een enzym afvangt, nodig om vitamine B12 op te kunnen nemen. Vanuit het ziekenhuis twee provincies verderop waar mijn vader is gediagnosticeerd, krijg ik het advies als de wiede weerga mijzelf te melden bij mijn huisarts. Uiteraard ga ik gewapend met deze informatie op pad en vraag om een vitamine B12 onderzoek. Mij wordt de indruk gegeven dat dit onderzoek verricht wordt, de jaren erna zal het verder nog drie maal herhaald worden. Alle keren wordt mij verteld dat de vitamine B12 prima in orde is en dat ik gewoon moet gaan sporten. Helaas blijkt vele jaren later dat de huisarts vanuit een weid verbreid misverstand heeft gehandeld. Hij heeft mij bekeken op anemie: algemene bloedarmoede. Toen er geen sprake bleek te zijn van anemie, heeft de arts onjuist geconcludeerd dat ik ‘dus’ geen vitamine B12 tekort kon hebben. Daar heeft hij mooi een testje van toen nog geen tien euro mee uitgespaard.

Hier komen we gedurende een huisartsenwissel achter en ik vraag mijn nieuwe huisarts alsnog een vitamine B12 waardebepaling te doen. Hij verwacht er niets van maar voor nog geen tien euro wil hij me wel een plezier doen. De waardebepaling komt ernstig tekort terug. Ik ga door een rollercoaster van emoties maar opluchting en blijheid overheerst. Nu kan een behandeling met vitamine B12 injecties gestart worden en wie weet hoeveel beter ik kan worden? De teleurstelling volgt instant. De huisarts meent dat een pilletje van de drogisterij ruim voldoende is. Hij wil me geen vitamine B12 injecties verstrekken maar me ook niet doorverwijzen naar een internist. Pas als ik hem dreig aan te geven bij het medisch tuchtcollege voor nalatigheid, gaat hij overstag en schrijft sacherijnig de verwijzing uit.

De internist staat verstelt dat ik überhaupt nog een beetje kan lopen, al hoeft u zich daar niet al te veel van voor te stellen. Hij schrijft meteen injecties voor, te halen bij de huisartsassistente. De huisarts schrikt en wil zelf bij de eerste injecties aanwezig zijn. Ik heb het relatieve geluk dat ik direct goed reageer op de injecties. Waar ik zelf nog denk dat het effect psychisch zal zijn, slaan zorgpersoneel, mijn partner, familie en vrienden stijl achterover van de eerste merkbare en zichtbare  verbeteringen. Er wordt ingezet op twee injecties per week, vanwege neurologische klachten voor minstens twee jaar. Normaal zoals elk protocol, handboek en bijsluiter het dicteert.

Opnieuw gaat het snel mis. De internist heeft een bevestigende test verkeerd uitgevoerd, wil van mijn klachten én verbeteringen niets horen en besluit uit het niets dat mijn injecties gestopt moeten worden. Mijn huisarts kan zich er niet in vinden en wil de behandeling voortzetten. Alleen krijgt hij daar regelmatig kritiek op van collegae. Uiteindelijk is hij daar niet tegen bestand en bang om het misschien toch verkeerd te doen, mindert hij de injecties van twee maal per week naar een in de drie weken of soms vier of vijf weken. Werkelijk iedereen inclusief ikzelf merken snel dat het zo niet goed gaat. Van elke injectie knap ik wat op, na vijf, zes dagen keren de klachten terug. Een set specifieke klachten van pijn, spierzwakte, spieruitval, gevoelsstoornissen en evenwichtsproblemen worden alleen maar erger. Maar ik ben moe gestreden. Na achttien jaar wanhopig proberen mezelf zichtbaar te maken in de zorg en in het jaar dat mijn vader zelfdoding heeft gepleegd, kan ik het niet meer aan en laat ik het maar los. Naïef hoop ik dat de verbetering zal blijven komen en dat het alleen veel langer zal duren.

Dat was dom. Eind 2011 slaap ik niet meer van de pijn, ben ik uitgeput, kan ik niet meer zelfstandig de trap opkomen en val ik gemiddeld tweemaal per week door plotselinge spieruitval. De skeletspieren van mijn voeten werken niet goed meer en ik heb nagenoeg geen gevoel in mijn voeten en onderbenen meer over. En ik heb voortdurend moeite met op woorden komen en woorden in de goede volgorde in een zin te plaatsen. Ik lees iets over neuropathie (zenuwschade), herken mezelf hierin en ga ermee terug naar de huisarts met de bedoeling een verwijzing naar een neuroloog te eisen. Dat eisen blijkt niet nodig. Ik ben nog niet uitgesproken of ik zie dat de huisarts zich rot schrikt.  Alles tegelijk wordt in gang gezet, in razende vaart wordt ik voor op wachtlijsten geduwd en wordt het traject van anderhalf jaar ingekort tot drie maanden. De vitamine B12 blijkt mét injecties veel te laag en er zijn meerdere tekorten bijgekomen. Uit onderzoek blijkt dat mijn zenuwbanen ernstig beschadigd zijn en mijn spieren ook. Tot onze verbijstering wordt er een bonus toegevoegd. Ik blijk al mijn hele leven ziekte van Charcot Marie-Tooth te hebben. Een erfelijke, progressieve, neurologische spierziekte die aanvankelijk zeer traag is verlopen. Een vitamine B12 tekort heeft een negatief effect op de progressie gehad, de behandeling met te weinig injecties heeft een nog groter negatief effect op de progressie gehad. En tja, alles wat kapot is, kan niet meer hersteld worden.

Ik ben dus ziek, gehandicapt en heb flinke permanente schade opgelopen als men eindelijk na twintig jaar ellende besluit dat ik twee maal per week een vitamine B12 injectie nodig heb. Inmiddels is duidelijk dat ik niet kan afbouwen. Vrij waarschijnlijk komt dat omdat het B12 tekort te lang onontdekt is gebleven en te lang verkeerd is behandeld. Daar moet ik maar mee leren leven.

Bent u nog bij me? Dan kunnen we even kijken naar het dringende advies van het ViZ en hun zogenoemde zinnige en zuinige zorg. Zij bevelen de volgende stappen aan:

“Voor het uitsluiten van een vitamine B12 tekort volstaat meestal het ‘anemieprotocol’. Aparte aanvragen voor vitamine B12 zijn zinvol bij specifieke klachten zoals polyneuropathie, na maagoperatie, als controle van therapie of op speciaal verzoek van de patiënt.”

Bekend is dat in ruim de helft van de gevallen een vitamine B12 tekort niet gepaard gaat met anemie als in algemene bloedarmoede. Op het moment dat er sprake is van neuropathie, is men vele jaren te laat met diagnosticeren. Zoals het mij ook tien jaar extra, veel permanente en pijnlijke schade in mijn lichaam en delen van mijn leven heeft gekost omdat men het ‘anemieprotocol’ ruim voldoende vond.

“Orale suppletie met dagelijks 1 mg cyanocobalamine volstaat meestal bij vitamine B12 tekort, ook voor patiënten die nu gewend zijn vitamine B12 injecties te ontvangen.”

Ik begrijp gewoonweg niet hoe de Nederlandse Huisartsen Vereniging als het ViZ dit logisch beredeneerd denkt te krijgen. Een vitamine B12 tekort ontstaat in vrijwel alle gevallen door opname problemen van het lichaam. Concreet heeft het lichaam niet het vermogen vitamine B12 uit voedsel te halen. Het lichaam zal dat dus niet als een wonder wel uit pillen kunnen opnemen!?! Daarnaast is wetenschappelijk niet aangetoond dat pillen voldoende kunnen werken. Wél is wetenschappelijk aangetoond dat behandeling met injecties de voorkeur heeft, indien de oorzaak van het vitamine B12 tekort niet weggekomen kan worden is de behandeling een leven lang.

“Als na 4 weken suppletie het effect -gemeten na laboratoriumonderzoek- onvoldoende is, dan kan de patiënt overgezet worden op injecties vitamine B12”

Wereldwijd is wetenschappelijk onderzocht en bewezen bekend dat vitamine B12 supplementen de bloedwaarden omhoog vertekenen en een tekort ‘verstoppen’. Bij injecties worden de bloedwaarden zelfs volkomen waardeloos. Het bepalen van de bloedwaarde is derhalve een slechte, soms rampzalige methode om zogenoemd effect van een behandeling met vitamine B12 te meten. Nog absurder lijkt de patiënt er hier niet meer toe te doen. Vragen of de patiënt zich beter of slechter voelt en klachten al dan niet geminderd zijn, is in geen enkel stuk, advies of flyer binnen de campagne aan de orde en dus blijkbaar niet interessant voor deze ‘zorgverleners’.

Wellicht denkt u nu ‘maar CiNNeR’, het ViZ spreekt over een flinke kostenbesparing en we willen de zorg wel betaalbaar houden’.  Tja. Een vitamine B12 waarde bepaling kost inmiddels tussen de tien en vijftien euro en is goedkoper dan het ‘anemieprotocol’. Gezien de ernst van de ziekte indien er niet wordt gediagnosticeerd en behandeld en de financiële gevolgen die dat voor mens en maatschappij heeft, is het een van de goedkoopst te diagnosticeren ziekten. De injecties – dat wil zeggen de ampul, een spuit, een opzuignaald en een injecteernaald – bedragen iets over een euro de stuk. De kosten zitten hem in het frequente bezoek aan de huisartsassistente om de injectie te laten plaatsen. Dat bezoek is echter geheel niet nodig. De patiënt mag geleerd worden zelf te injecteren in het bovenbeen waarna er geen arts of assistent meer aan te pas hoeft te komen. Kijk ik naar mezelf is de paracetamol met tramadol die ik vergoed krijg vanwege zenuwpijn een stukje kostbaarder. Pillen die ik niet nodig had gehad, had men me twintig, vijftien of tien jaar eerder gediagnosticeerd en volgens protocol behandeld. Rekenen we voor het gemak wat ik de maatschappij kost maar niet mee.

Wat ik heb meegemaakt buiten beschouwing gelaten, heb ik nog ‘geluk’.  Een gespecialiseerd neuroloog buiten Noord-West Brabant ziet toe op mijn behandeling omdat er binnen Brabant geen arts te vinden is die zich aan de wetenschap kan of wil houden. In de laatste zes jaar heeft hij drie maal een strenge instructiebrief rondgestuurd aan specialisten en huisarts opdat mijn behandeling niet afgebroken wordt. Ik vermoed dat hij denkt dat mensen in Brabant niet helemaal goed zijn en geef hem eens ongelijk. Verder is het tot nog toe niet mogelijk gebleken een huisarts dichter in mijn buurt te vinden. Elke kennismaking wordt me steevast vertelt dat ik me mag inschrijven maar de vitamine B12 injecties tegen de wens van mijn specialist in, per direct gestaakt zullen worden.

Het moge duidelijk zijn, dit onderwerp gaat me aan het hart. Niet alleen om wat ik zelf heb moeten doorstaan en welke gevolgen het voor mijn lichaam en mijn verder leven heeft, niet alleen vanwege de duizenden mensen die eenzelfde gang hebben moeten maken maar vooral vanwege de toekomstige patiënt die de pech heeft zich in Brabant te bevinden. Die het risico loopt dat de diagnose over het hoofd wordt gezien. En als er met veel mazzel wel sprake is van een diagnose vervolgens het risico loopt een ondermaatse behandeling te krijgen. Met alle mogelijke gevolgen van dien.

Als er een actie georganiseerd gaat worden, kom ik hier natuurlijk op terug. Voor patiënten die ziek zijn en merken dat ze onder deze campagne niet of niet goed geholpen worden, adviseer ik om uw heil buiten Brabant te zoeken. Er zijn inmiddels twee vitamine B12 klinieken in Nederland waarvan een gelieerd is aan het Erasmus MC Rotterdam. Immers niets zo belangrijk als uw gezondheid!

Voor meer informatie, kunt u hier en hier en hier terecht.

De horror van het ‘keukentafelgesprek’

Gehandicapt zijn en hulpmiddelen nodig hebben is stomvervelend, daar kan ik niets anders van maken. Maar waar ik inmiddels echt verschrikkelijk de pest aan heb, is dat gehandicapt zijn gelijk staat aan een compleet gebrek aan privacy. Jan en alleman gaat er zonder meer vanuit dat ze zo bij je binnen mogen walsen, overal een kijkje mogen nemen en alles van je mogen weten. Denk nu niet dat het alleen om medische gegevens gaat of specifiek de situatie waar hulp voor gevraagd wordt. Het gaat om alles wat je doet en laat in je leven tot de manier waarop je je kont af veegt of boodschappen doet, maar ook je financiële situatie, je geestelijke gesteldheid, gevoel van zingeving, hoe je huwelijk er voor staat, welke familiebanden er zijn tot en met het contact met de buren. De buren? Jawel. Want stel je voor dat de buurvrouw zo gek is om je pis op te willen vangen, heb je in de nabije toekomst geen katheter nodig, dát idee.

Het heeft zogenoemd een goede reden om de cliënt zo door te lichten. Die zou wel eens meer hulp nodig kunnen hebben dan hij of zij zichzelf bewust is. Of het andere uiterste, de client heeft wellicht meer mogelijkheden en hulp dan men zich realiseert. Klinkt heel sympathiek en wellicht enigszins noodzakelijk maar dit is tevens het punt waar waardeoordelen en verstrekkende bemoeienis om de hoek komen kijken. U denkt wellicht dat dat wel mee zal vallen? Vergeet het maar. Zo adviseerde de mijnheer van Welzorg – die in huis was om mijn maten op te meten voor mijn rolstoel – ongevraagd dat ik me maar moest ontfermen over een neefje of nichtje of desnoods “een kindje in de buurt” omdat hij toevallig vernam dat ik ongewenst kinderloos ben. Het klonk me niet alleen pijnlijk maar ook wat griezelig in de oren. Zijn partner die ongevraagd mee was gekomen, stapte binnen en begon onmiddellijk “zit”en “geef poot” naar mijn hond te roepen. Hij was lichtelijk verontwaardigd dat ik onze hond beloonde dat hij niet naar de man luisterde. Een keuringsarts kon het niet nalaten me te vertellen dat ik niet alleen naar metal moest luisteren maar ook andere muziekstromingen moest proberen, hij had blijkbaar in de CD kast van mijn man staan snuffelen. Een consulent die vermoedelijk in de verkeerde eeuw is blijven hangen, begreep niet wat ik met twee computers moest want dat is “niets voor vrouwen”. Ze adviseerde me niet meer “nutteloos’ te gamen maar een andere hobby te zoeken. Uiteraard met de nodige suggesties. Tegenwoordig is het bovendien hip om naar de alternatieve ‘zorg’ te stappen en de laatste tijd krijg ik dan ook de iriscopisten, homeopaten, acupuncturisten, chiropractors, mesologen en andere gekkies om mijn oren gesmeten. En zo trekken de meest krankzinnige taferelen voorbij, alsof het niet vervelend genoeg is dat mensen ongevraagd beoordelen of ik wel op de juiste tijdstippen mijn boterham smeer, mijn ‘centjes’ al dan niet goed besteed en wel lief ben voor mijn man.

Binnenkort mag ik weer. Een ‘keukentafelgesprek’. Het werd heel enthousiast gebracht, alsof het fijn en gezellig is dat iemand mijn leven wil ontleden om te beoordelen wat al dan niet goed voor me is. Het is volkomen onnodig. Ik heb al drie personen over de vloer gehad om een kijkje te nemen. Ik ben bevraagd en beoordeeld, ben bekeken en bemeten en er is een rapportage opgesteld en verstuurd. Iedereen die er verstand van heeft weet al wat er nodig is en alle neuzen staan dezelfde kant op. Maar dat maakt niet uit want regels zijn regels en dus komt er weer een wildvreemde die weer verwacht dat ik blij en openhartig mijn hele leven uit de doeken zal doen. Die gaat beoordelen of ik wel een juiste dagbesteding heb en voldoende vrienden, of de verhouding met mijn familie wel goed is en met mijn schoonfamilie, hoe het contact met de buren is, hoe ik me voel en waarom ik me zo voel, wat ik kan en wat ik niet kan. Hoe ik er financieel voor sta, of ik wel gezond genoeg leef, mijn huisdieren wel voldoende verzorg en mijn ramen wel gelapt zijn. Ze willen mijn man er ook bij hebben, hij wordt ongevraagd beschouwd als mijn mantelzorger en kan “meer over mij vertellen”. Dat gaat overigens niet gebeuren. Ik vraag slechts een rolstoel aanpassing, geen plek in een verzorgingshuis! En daarbij, mijn man heeft gewoon een baan.

Ik heb zin om de hele boel af te blazen en nooit meer iemand binnen te laten. Maar goed, daar heb ik vooral mezelf mee. Zonder rolstoel met elektrische ondersteuning kan ik geen uitstapjes maken, blijf ik thuis enigszins zitten te verpieteren en dat is al te lang aan de gang. Dus zal ik uiteindelijk wel doen wat een ‘goed’ gehandicapte betaamd. Op zitten, glimlachen en pootjes geven. En dan maar hopen dat er een toekenning volgt en het budget van dit jaar niet op is.

CiNNeR en Delayed Sleep Phase Syndrom

Het begon op mijn negentiende. De laatste week van september 1991 om precies te zijn. Van de een op de andere dag lag ik ’s nachts uren wakker en viel ik ’s ochtends overal en nergens in slaap. Als ik al wakker was geworden van drie verschillende wekkers en een schreeuwende kat, dat is. Na enkele maanden kwam ik erachter dat er een vast ritme in zat. Ongeacht hoe laat ik naar bed ging, viel ik rond drie uur in de nacht in slaap. En hoeveel of weinig ik ook geslapen had, na een uur of tien ’s ochtends werd ik normaal wakker. Het jaar erna raakte een arts geïnteresseerd die me een hoop apparatuur om sjorde om een dag en een nacht mee te slapen. Hij vertelde me dat ik delayed sleep phase syndrom (dsps) had, mijn bioritme lag verder de nacht in dan de maatschappij prettig vindt. Een dingetje in de hersenen en na wat wanhoopspogingen er wat aan te veranderen was de conclusie: niets aan te doen.

Nu was dsps een weinig bekende term, niemand nam het erg serieus en ik had ook niet het gevoel dat ik er iets aan had. Ik moest immers naar college, naar mijn werk en andere dingen doen die mensen ’s ochtends doen dus bleef ik in de avond en nacht uren wakker liggen, viel ’s ochtends nog steeds overal en nergens in slaap en wandelde de rest van de dag door slaapgebrek als een zombie rond.

In 1999 belande ik bij een internist. Daar kwam ik niet voor slaap problemen maar nadat hij me enkele keren met veel kabaal, geduw en getrek wakker had moeten zien te krijgen in de wachtkamer, raakte hij er in wel in geïnteresseerd. Hij vroeg me waarom ik in hemelsnaam stug bleef proberen een maatschappelijk aanvaardbaar ritme te verkrijgen. Eerlijk gezegd zat ik met mijn bek vol tanden. Ik had eigenlijk geen idee waarom ik dat deed, behalve dat anderen nu eenmaal vinden dat je vroeg op moet staan. De internist vond het een belabberde reden. Bovendien waarschuwde hij me dat ik met chronisch slaapgebrek alleen maar zieker zou worden en de kans op ongelukken door slaapgebrek aan het vergroten was. Dat klonk me zinnig in de oren. Na nog een maandje worstelen besloot ik zijn advies te harte te nemen.

Ergens in 2002 – achteraf gezien een periode met alleen nog stress en overbelasting – verschoof mijn ritme nog wat verder. Drie uur ‘s nachts in slaap vallen werd vijf uur ’s nachts, voor twaalf uur in de ochtend was ik niet wakker te krijgen. Daarna wel, mits ik wel een goede wekker had staan. Zonder lawaai sliep ik rustig tot zes uur ’s middags en ik vond het wel erg genoeg om mijn ochtenden kwijt te zijn. De verschuiving was wel wat vervelend, uitslapen hoorde niet meer tot de mogelijkheden maar alles went en dit wende dus ook vrij snel. Ik stevende bovendien af op volledige arbeidsongeschiktheid. Dat vond ik afschuwelijk maar het had een klein voordeel, het maakt wat makkelijker een afwijkend ritme aan te houden.

Uiteindelijk heeft een post traumatische stress stoornis mijn ritme verder verknalt, althans ik vermoed dat mijn psychische toestand een grote rol heeft gespeeld. Met horten en stoten is mijn ritme verschoven naar zeven uur ’s ochtends met regelmatig uitschieters dat ik pas ergens rond tien of elf uur in de ochtend eens in slaap val. Ik probeer al enkele jaren om voor een uur in de middag wakker te worden zodat niet de hele middag vergaat maar in periodes heb ik zo weinig slaap dat ik geen wekker meer hoor en blij mag zijn als ik om half drie uit bed strompel. Dat is kut. Ineens heb ik stress over afspraken, ik kan toch niet met goed fatsoen aan het ziekenhuis melden dat ik me verslapen heb voor een afspraak om drie uur ’s middags? Met vrienden afspreken komt al helemaal niets van terecht. Na opstaan, douchen, aankleden, de hond uitlaten en dan misschien nog een boodschapje doen, zit Nederland al aan het avondeten.

Om de zoveel tijd ben ik bovendien zo uitgeput, dat ik een korte periode in de nacht kan slapen. Dan blijf ik de ochtend brak en vermoeid maar altijd probeer ik het vast te houden. Je weet nooit, misschien is dit de keer dat ik ‘normaal’ word. En eigenlijk vind ik het heerlijk om de hele dag zonlicht te kunnen ervaren. Tot nog toe is het alleen nooit gelukt. Het lijkt alsof ik binnen een week genoeg slaap heb ingehaald waarna mijn hersenen terug keren naar het oude vertrouwde en compleet waardeloze ritme van nachtmens zijn.

Maar goed, ik ben nu eenmaal erg eigenwijs. Dit is de tweede dag dat ik ’s nachts heb geslapen en op tijd wakker was om mijn man naar zijn werk te zien gaan. Ik heb de hond al een keer uitgelaten, wat onkruid staan trekken tot het nest hommels bij de schuur wakker werd, heb afgewassen en dit stuk getikt. Ik voel me bepaald niet geweldig en zit me rot te gapen maar hee, misschien gaat dit hem worden …

Bevolkingsonderzoek nieuwe stijl

Het uitstrijkje wordt in het screeningslaboratorium eerst onderzocht op de aanwezigheid van het humaan papillomavirus (HPV). Pas als dit virus aanwezig is, wordt hetzelfde uitstrijkje direct beoordeeld op afwijkende cellen.

Mijn mond staat nog steeds open van verbazing over bovenstaande zin in de uitnodiging bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Want hoewel (voorstadium) baarmoederhalskanker in merendeel van de gevallen veroorzaakt wordt door het HPV virus, is dit niet altijd het geval!! Zoals bij mij in 2002 pap 4/pap 5 werd geconstateerd maar er geen HPV virus te vinden was. Oftewel in bevolkingsonderzoek nieuwe stijl was in mijn geval voorstadium baarmoederhalskanker ongezien gebleven. Griezelige gedachte.

Nou begrijp ik het wel. Door het HPV virus op te sporen en te behandelen, voorkom je in die gevallen dat er überhaupt (voorstadium) baarmoederhalskanker kan ontwikkelen en natuurlijk is dat beter. De uitzonderingen zoals ik zullen wel een ingecalculeerd risico vormen. Mensen die hopelijk gezien worden omdat ze al klachten hebben ontwikkeld en niet voldoende in aantal zijn om de extra kosten van bevolkingsonderzoek te ‘rechtvaardigen’.

U begrijpt dat ik eigenwijs zal verzoeken ook te screenen op afwijkende cellen.

Satire is geen grap als het om Zwarte Piet gaat?

Afgelopen vrijdag bij Pauw en Witteman. Men trapt af met een discussie over racisme in Nederland naar aanleiding van media fragmenten, waaronder het inmiddels beruchte fragment fragment uit satirisch(!) nieuwsprogramma ‘Volgende Week’. In een stukje Sinterklaas journaal zien we dat de Zwarte Pieten de Staf van Sinterklaas vergeten zijn, Dieuwertje Blok vraagt zich bezorgd af wat er zal gebeuren als de stoomboot weer terug moet naar Spanje. Vervolgens zien we een fragment uit de film ‘Amistad’, een film over de verschrikkingen van de slavernij. De verontwaardiging aan tafel is enorm en iedereen die ook maar iets te maken heeft gehad met het fragment uit ‘Volgende Week’ of heeft gewaagd er met enige gene om te lachen, wordt rap veroordeeld. Thierry Baudet (publicist) tracht enig tegen geluid naar voren te brengen maar krijgt hier amper de kans voor. Dat het gaat om satire wordt vergeten, dat het fragment wellicht snoeihard aanwijst dat zwarte piet racisme is en dus aangegrepen kan worden om racisme in Nederland aan de kaak te stellen, komt bij werkelijk niemand op. Volgens de gekwetsten aan tafel gaat het hier om racistische ‘grappen’ en dat kan – hoe grappig ook bedoeld – nooit of te nimmer.

Twintig minuten later komt Margriet van der Linden aan het woord. Zij bespreekt seksueel geweld tegen vrouwen en hoe vaak dat nog voorkomt, zelfs ook hier. Ook zij brengt een mediafragment mee om haar punt te ondersteunen. Nu een stukje uit satirisch programma  ‘Toren C’. Twee aso meiden staan met een beschaafde, ietwat verlegen man in de lift waar zij hem seksueel intimideren en vervolgens afpersen (om hem daarna onder bedreiging de lift uit te smijten). Gek genoeg hier geen enkele verontwaardiging. In tegendeel. Paul Witteman geeft aan dit een erg leuk programma te vinden. Margriet van der Linden zegt intens serieus: “Dit vind ik een voorbeeld van zeer goed, geslaagde satire. Een heel serieus onderwerp [wat aan de orde van de dag is]. Maar het wordt tot een zo bizar, satirisch niveau over de top getrokken, dat je denkt ‘nou dit is toch niet te geloven?’ En inderdaad, dit is niet te geloven.” Degenen die even hiervoor nog hevig verontwaardigd en gekwetst waren door het fragment uit ‘Volgende Week’, zitten nu breed glimlachend en vol plezier ja te knikken. Alsof ze willen zeggen: Ja, dit fragment verdiend het predikaat satire en mogen we allemaal hartelijk om lachen!

Blijkbaar is dus algemeen bekend wat het begrip satire inhoudt maar gaat die kennis linea recta de prullenbak in zodra het even niet aanstaat. Of misschien werkelijk een gevoelige snaar raakt, zoals bedoeld.

Omdat ik al verschillende keren uitgekafferd, verwijderd en geblokkeerd ben door mensen die zeggen ‘in gesprek’ te willen over Zwarte Piet maar blijkens de praktijk alleen zichzelf willen horen. Persoonlijk zie ik Zwarte Piet niet direct als racisme maar als onderdeel van een sprookje wat zichzelf voortdurend enigszins herschrijft. Maar als de ‘discussie’ iets heeft aangetoond, is het volgens mij in elk geval dat racisme in Nederland zwaar ingeburgerd zit en hele volksstammen sowieso maar blind een eind weg razen en tieren. Jammer dat men zich blijkbaar liever bezig houdt met uitspraken van mensen als Daphne Bunskoek of Anouk dan met de problemen die er werkelijk zijn.

Hans Spekman gelooft in sprookjes

De werkeloosheid is gedaald bleek vandaag. Niet omdat er meer meer mensen een baan hebben maar omdat meer mensen het zoeken van werk hebben opgegeven. Zij staan simpelweg niet meer als werkzoekende geregistreerd omdat ze er voor hebben gekozen terug naar school te gaan of het zich kunnen veroorloven geen werk meer te zoeken. Waarschijnlijk scheelt het ook dat een deel van de mensen waarvan de WW-duur is afgelopen, vanwege een partner of andere familieleden geen recht hebben op bijstand en buiten de cijfers vallen. Het aantal WW-uitkeringen steeg in dezelfde tijd namelijk wel met maar liefst 8000 uitkeringen.

Begreep ik al niet waarom de media dit nieuws toch zo enthousiast van de daken aan het schreeuwen was, maakte Hans Spekman van de PvdA het wel helemaal bont. Hij plaatste bovenstaande op facebook met de toevoeging:

“Het gaat voorzichtig de goede kant op, maar we zijn er nog niet. Meer werk moet de topprioriteit zijn van het kabinet.”

Ja hoor, natuurlijk. De koopkracht daalt sinds twee jaar elke maand, de consumentenbestedingen eveneens, de economie is (dus) ondanks de voorspelling op lichte groei toch weer gekrompen en zal volgend jaar waarschijnlijk nog weer krimpen, de huizenprijzen dalen – met uitzondering van een klein deel van Amsterdam – onverminderd door,  de ene ontslagronde na de andere trekt in het nieuws voorbij, faillissementen zijn aan de orde van de dag, het aantal mensen in de schuldsanering stijgt explosief, voedselbanken kennen enorme wachtlijsten en zo is er een overvloed aan deprimerend nieuws meer in de donkere dagen voor kerst.

Maar de voorzitter van de Partij van de Arbeid meent zonder met de ogen te knipperen dat het ‘voorzichtig de goede kant op gaat’??

 

Big Menzis licht toe

Nadat ik afgelopen zondag mijn gal over SamenGezond van Menzis had gespuid, vroeg Menzis me binnen enkele uren via Twitter of ze een reactie mochten plaatsen. Vanzelfsprekend ‘mag’ dat, graag zelfs. Ik verheugde me er op om de oren geslagen te worden met rotsvaste beweringen onderbouwd met fantastische onderzoeken en keiharde cijfers.

In plaats daarvan plaatste Menzis de volgende reactie:

Je bent kritisch over de rol van de zorgverzekeraar en specifiek over ons programma SamenGezond. Zorgverzekeraars hebben van de overheid een rol gekregen in het betaalbaar houden van de zorg in Nederland. De Menzis missie is het garanderen van de beschikbaarheid van kwalitatief goede en betaalbare zorg om zo het welzijn van al onze klanten te bevorderen. Met de premiegelden kopen wij dus zorg in. De gezonde acties in SamenGezond worden bijna volledig gefinancierd door de partners waarmee wij afspraken maken. Deze partijen zijn geïnteresseerd in het aanbieden van producten en/of diensten via SamenGezond, omdat ze daarmee een groot bereik aan potentiële klanten realiseren. Daardoor zijn ze bereid substantiële kortingen te verlenen, die wij één op één doorvertalen naar het het aanbod in SamenGezond. Bij een klein aantal acties doen we een financiële bijdrage. Als je inzicht wilt in waar wij ons geld aan besteden zou je deze infographic eens kunnen bekijken:http://www.menzis.nl/web/Consumenten/Zorgverzekering/Premies2013/HierGaatUwPremieNaartoe.htm

Het is blijkbaar ook voor Menzis zelf onduidelijk hoe een commerciële bedoening zo te verpakken, dat het gaat ogen als ‘zorg’. Partners bieden via SamenGezond produkten aan. Niet om uw of mijn gezondheid te bevorderen maar “(…) omdat ze daarmee een groot bereik aan potentiële klanten realiseren.” De ‘kleine’ financiële bijdragen die volgens Menzis gemoeid zijn met dit programma alsook marketing, valt in absolute cijfers toch ook wat tegen. Volgens de Nationale Zorggids, heeft Menzis 42 miljoen uitgegeven aan het werven van nieuwe klanten in 2012. En: “Bijna 90 procent van het totale bedrag dat door de gezamenlijke zorgverzekeraars wordt uitgegeven aan acquisitie komt voor rekening van de grootste vier verzekeraars [waaronder Menzis].”

Maarten van der Weijden zegt over het programma: “Uit ervaring weet ik hoe belangrijk goede zorg is als je ziek wordt. Vaak overkomt een ziekte je. Een gezonde leefstijl draagt dan bij aan herstel en aan de kwaliteit van leven.””

Het doorzichtige en nietszeggende reclamepraatje daar gelaten, is deze getuigenis van de winnaar van Olympisch goud op zijn zachtst gezegd dubieus te noemen. Het is immers dezelfde mijnheer die lange tijd de wereld heeft uitgelegd dat herstel van kanker niet afhankelijk is van hoe je in het leven staat of wat je zelf doet maar puur hangt op goede zorg en een dosis geluk. Letterlijk zegt hij daarover: Toen ik ziek werd heb ik zelf niet veel gedaan. Ik ben op een ziekenhuisbed gaan liggen, onderging de behandelingen en vertrouwde volledig op de deskundigheid van de artsen.”

De titel van je blog is ‘Big Menzis zal over u waken’. Je maakt je zorgen over de privacy van de verzekerden. Met het invullen van vragenlijsten geven onze verzekerden inderdaad informatie over zichzelf prijs. Wij hebben hier oprecht positieve bedoelingen mee. De informatie die men deelt is informatie over ‘gezond’ gedrag dat men vertoont. Doordat men deze informatie deelt, zijn wij instaat dit te belonen en daarnaast het programma op basis van die informatie te optimaliseren naar de interesses van de gebruikers. We gebruiken de informatie ook om het effect van SamenGezond op de totale groep deelnemers te vergelijken met een vergelijkbare groep die niet deelneemt aan SamenGezond. Op die manier kunnen wij het programma bijsturen om het effect van SamenGezond op het realiseren van gezondheidswinst te verbeteren.

Hoe luidt het gezegde ook alweer? De weg naar de hel is geplaveid met goede intenties?

Je maakt je zorgen over het koppelen van bestanden aan die van derden. Misschien behoeft die koppeling wat toelichting. Het houdt bijvoorbeeld in dat we deelnemers aan een hardloopevenement bij inschrijving vragen of ze beloond willen worden met SamenGezond-punten. Het bestand met inschrijvers die toestemming geven, wordt vervolgens naast die van de SamenGezond-deelnemers gelegd om zo de punten toe te kunnen kennen. Het artikel waarin wij ons vrijwaren van verantwoordelijkheid als het gaat om storingen in ons netwerk, verlies van gegevens en schade aan personen of eigendommen als gevolg van deelname aan SamenGezond is bedoeld om onvoorziene claims te verkomen. Dit is slechts bedoeld als risicobeheersmaatregel en is een standaard artikel. Uiteraard voldoet de opslag van persoonsgegevens aan de strengste eisen en is ons beleid erop gericht om dit te waarborgen. Menzis eist een niveau en aanpak in lijn met de ISO27001 en ISO27002.

Het is geheel duidelijk. Allerhande bestanden worden gekoppeld en met een beetje pech liggen je gegevens via een hardloopevenement op straat. Gelukkig heeft Menzis alles gedaan om zich hiervoor in te dekken.

Wij realiseren ons dat wij als zorgverzekeraar niet de aangewezen partij zijn om ‘gezondheid’ te definiëren. Hierbij zoeken we de samenwerking met specialisten om op een geloofwaardige manier leden bewust te maken van wat voor hen kan bijdragen aan een gezonde(re) leefstijl. Ook impliceren wij absoluut niet dat ziekte de oorzaak is van een ‘ongezonde’ leefstijl. Iedereen kan ziek worden, ook mensen die altijd gezond hebben geleefd. Maar gemiddeld gezien resulteert het verbeteren van leefstijl in het verminderen van veel welvaartsziekten.

Ik begrijp dat Menzis ‘specialisten’ nodig heeft om geloofwaardig te maken dat een zangcursus bijdraagt aan een betere gezondheid. Minder geloofwaardig is stellen dat verbeteren van leefstijl (whatever that may be) resulteert in verminderen van welvaartsziekten maar een ongezonde leefstijl niet het tegenovergestelde effect zou hebben.

Als laatste willen we duidelijk maken dat we absoluut niet van plan zijn ‘ongezond’ gedrag te bestraffen. Dat is nooit de bedoeling. Wij willen op een positieve manier bijdragen aan de gezondheid van onze leden en realiseren daarmee dat mensen zelf de verantwoordelijkheid blijven dragen voor de manier waarop zij leven.

Het is ook nooit de bedoeling geweest dat de premies met meer dan enkele procenten zouden stijgen. Of dat het eigen risico verzesvoudigd zou worden. De Diagnose-Behandel-Combinaties waren niet bedoeld om flink mee te frauderen of een ondoorzichtig, niet transparant declaratiesysteem over te houden. Het was echt never nooit de bedoeling dat zorgverzekeraars zeggenschap zouden krijgen over voorgeschreven behandelingen of medicijnen, dat zou altijd en eeuwig aan de arts gelaten worden. Gelukkig spreekt Menzis uit dat het nooit de bedoeling zal zijn ‘ongezond’ gedrag te bestraffen. Dat mensen die niet bereid zijn hun hele hebben en houden door te geven aan hun verzekeraar benadeeld worden ten opzichte van de mensen die dat wel doen, laten we maar even buiten beschouwing. Dat er een maatschappelijk debat is aangezwengeld welke dure medicijnen of behandelingen wellicht niet meer vergoed ‘kunnen’ vanwege kosten die niet in de buurt komen van het budget voor marketing, is ook een heel ander verhaal.

Dat Menzis meent te realiseren “dat mensen zelf de verantwoordelijkheid blijven dragen voor de manier waarop zij leven” klinkt een tikkeltje hoogdravend. Ik hoop dat mensen dat geheel op eigen houtje voor elkaar krijgen.

Een heel verhaal, maar er waren ook veel punten om op te reageren  Benieuwd of je door bovenstaande uitleg iets meer begrip hebt voor ons programma.

Jawel, ik heb zeker begrip voor het programma SamenGezond van Menzis. Het is een creatief initiatief om klanten langdurig aan Menzis te binden. Dat derden hun klantenkring daarmee kunnen verruimen, is een mooie bonus.

Maar goed, met zorg heeft het nog steeds niets te maken.

Met vriendelijke groet,

Cindy

Big Menzis zal over u waken

SamenGezond heet het programma van zorgverzekeraar Menzis. Een programma waar door het doen van door Menzis aangegeven ‘gezonde’ activiteiten en levenskeuzes, punten kunnen worden verdiend. Punten die vervolgens ingewisseld kunnen worden in de Menzis webshop voor  producten, dagjes uit, activiteiten of korting op de maandelijkse premie. In een reclame om van te janken roept Maarten van der Weijden – ‘als je kanker hebt maakt het echt niets uit of je positief of negatief denkt, wie geluk heeft wordt beter en wie pech heeft gaat er aan onderdoor’ – gelukzalig uit dat je niet gezond hoeft te zijn, alleen gezond hoeft te leven. Is het niet heerlijk!

Nee, dat is het niet. In Nederland bent u verplicht zich te verzekeren bij een zorgverzekeraar. Een verzekering voor als u zorg nodig heeft die in veel gevallen onbetaalbaar zou zijn, moest u deze zelf ophoesten. Niet alleen betalen we daar direct en indirect elke maand forse premies voor, daarnaast is er sprake van een stijgend eigen risico en allerhande eigen bijdragen. Allemaal bedoeld om betaalbare en kwalitatief goede zorg in te kopen. Zorg dus! Dat is noodzakelijke ziekenhuishulp, medicatie of medisch hulpmiddelen als stomazakjes. Dat is uitdrukkelijk niet korting verlenen op dagjes uit, leuke producten of gezellige cursussen.

En er zijn meer nadelen te ontdekken. Wat te denken van de privacy van verzekerden. Waar iedereen zich druk maakt dat we afgeluisterd worden in Verwegistan, is het de bedoeling uw zorgverzekeraar dicht bij huis te voorzien van allerhande gegevens. Graag wil men weten of u mantelzorger of vrijwilliger bent, gaat men er vanuit dat geregistreerd staat in het donorregister en af en toe een halve liter bloed afgeven levert u ook punten op. En vult u even een uitgebreide vragenlijst in over uw levensstijl en uw sportgedrag? Kunt u verder deelnemen aan cursussen van Menzis en sportieve activiteiten doorgeven om uw puntensaldo te doen groeien. Samen met uw declaraties, doorverwijzingen en eventuele medische verklaringen geeft u uw zorgverzekeraar een compleet beeld van uzelf op een presenteerblaadje. Zo houdt niet alleen Big Brother maar ook Big Menzis u met gemak in de gaten.

Natúúlijk geeft Menzis aan dat uw gegevens geheel nooit misbruikt zullen worden en ook niet verstrekt zullen worden aan derden. Sterker nog, ze controleren niet eens of u de formulieren naar waarheid invult! Vertrouwen is belangrijk nietwaar, Menzis gaat er prat op. Een klein puntje in de Algemene Voorwaarden wijkt hier slechts een ietsepiets vanaf maar goed, een mierenneuker die daar op let:

De persoonsgegevens die Deelnemer beschikbaar stelt via de SamenGezond punten website worden gebruikt om te controleren of de door Deelnemer ingevulde gegevens correct zijn, voor het via de e-mail bevestigen van bestellingen in de Webshop en om, indien noodzakelijk, SamenGezond punten toe te kennen op basis van de verschillende Spaarmogelijkheden. De gegevens van Deelnemer kunnen tevens worden gebruikt voor het aanprijzen van producten en diensten van Menzis en de labels van Menzis (AnderZorg en Azivo). Menzis kan voor commerciële doeleinden selecties op het Deelnemersbestand uitvoeren. Gegevens van Deelnemers kunnen worden geanalyseerd voor risicobeheersing en marketingactiviteiten. Menzis kan haar bestanden koppelen aan bestanden van derde partijen voor controledoeleinden en marketingactiviteiten.

Vooral de risicobeheersing en het koppelen van gegevens aan bestanden van derden, kunnen nog eens fijne taferelen opleveren. Ook leuk om te weten:

Menzis kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor storingen in het netwerk, hardware en software die resulteren in beperkte, vertraagde of verloren gegevens. Menzis is niet aansprakelijk voor enige schade of letsel aan eigendommen en/of personen, als gevolg van deelname aan het SamenGezond spaarprogramma of gebruik of inzet van een met SamenGezond punten gekocht product of dienst. Menzis, de door haar ingeschakelde hulppersonen en/of derden zijn niet aansprakelijk voor enige uit SamenGezond spaarprogramma voortvloeiende (in)directe (gevolg)schade, tenzij er sprake is van opzet of grove schuld.

Groot gelijk Menzis. Als er gegevens verdwijnen kan niemand daar iets aan doen en een blessure oplopen is vanzelfsprekend op eigen risico á 360 euro in 2014).

En wat bestempeld Menzis dan als ‘gezond’?  Sowieso het standaard gereutel van niet roken tot lekker slank zijn. Een of nog beter twee slopende marathons lopen vindt Menzis ook zeer gezond. Maar wat te denken van deelname aan de verschillende cursussen die Menzis u aanbiedt! Wilt u zich jonger voelen, lekker in uw velletje zitten of hebt u altijd willen leren zingen? Dat kan bij Menzis allemaal. En waarom ook niet, binnenkort mogen zorgverzekeraars de AWBZ gelden tegemoet zien dus dan kan er wel een zanglesje of twintig vanaf nietwaar.

Wat me als laatste stoort aan dit gezellige puntensysteem is de suggestie die er vanuit gaat. De suggestie dat ziekte resultaat is van levensstijl en niet van leven en willekeur. De maakbare mens die met een beetje gezond rondhollen nooit serieus ziek zal worden. En als deze mens dan ziek wordt, herstel alleen mogelijk is onder invloed van ‘juist’ gedrag. Nu is het nog onder de noemer ‘beloning’ maar het zal niet lang duren of de negatieve prikkel zal zijn intrede doen.

Het ergste is, het gaat waarschijnlijk een zeer geslaagd project blijken. De Nederlander raakt ziende blind bij de woorden ‘gratis’ en ‘korting’. 

 

De fanclub van neuroloog Jansen Steur in beeld en geluid

Vandaag was het nieuws gevuld met verontwaardiging uit de wereld van de neurologie, zorgverzekeraars en patiënten verenigingen over gisteren gedane uitspraken van neuroloog Rien Vermeulen, die de neuroloog from hell Jansen Steur wilde verdedigden. U weet wel, de neuroloog die in de grootste strafzaak in de Nederlandse medische geschiedenis 21 aanklachten tegen zich gesteld ziet en menig leven compleet heeft verwoest met ernstige verkeerde diagnoses en verkeerde behandelingen, tot mogelijk onnodige hersenoperaties aan toe. Hoewel ik blij ben dat het verhaal een flinke staart lijkt te gaan krijgen voor dhr. Vermeulen, was ik toch ook zwaar teleurgesteld. Teleurgesteld, omdat men vrijwel uitsluitend verbolgen lijkt te zijn over de uitspraken van dhr. Vermeulen dat ook hij wel eens andere diagnoses en hogere testscores heeft gebruikt bij aanvragen richting zorgverzekeraars om de patiënt te helpen medicatie of hulpmiddelen vergoed te krijgen.

Dat dhr. Vermeulen tegen alle verwoeste levens van patiënten in deze Jansen Steur verdedigd, zegt dat het allemaal wel mee valt, stelt een strafzaak absurd te vinden, meent dat deze neuroloog het niet kon helpen dat hij een verslaving had en hem bovendien betiteld als ‘steengoede neuroloog’, heb ik – vandaag althans – niemand over gehoord. Blijkbaar heeft opnieuw niemand oog voor de patiënt en gaat het voornamelijk om eventueel teveel betaalde centen.

Mij raakte het in elk geval als een mokerslag. Hoewel het bij mij gaat om te milde doch compleet verkeerde diagnoses, het nalaten van specifieke, voor de hand-liggende onderzoeken en een absurde, soms compleet onbeschofte desinteresse waardoor een vitamine B12 deficiëntie met neurologische schade en een erfelijke, progressieve, neurologische spierziekte mijn gehele leven tot mijn negenendertigste over het hoofd zijn gezien, herkende ik het type arts a la Vermeulen onmiddellijk. Het arrogante type wat meent dat artsen alles per definitie beter weten en fantastisch goed doen. Alles wat mis gaat is nooit hun schuld maar ligt altijd ter verantwoordelijkheid van anderen of ‘kan nu eenmaal gebeuren’. De dingen die hij opzettelijk verkeerd heeft gedaan, verhaalt hij relaxt over alsof het om een mooie kwajongensstreek gaat met o zo goede intenties. Die goede intenties breien in zijn ogen alles goed wat strafbaar krom is. De patiënt onzichtbaar in de schaduw van zijne geweldigheid.

Zulke mannen en vrouwen hebben mijn leven jarenlang verstierd op elk vlak denkbaar, stevige extra schade aan mijn gezondheid toegebracht en me achtergelaten met een fors trauma. Mag ik me gelukkig prijzen dat ik het kan navertellen.

Ik wil u wel bekennen dat ik bij de uitzending de ogen uit mijn kop heb zitten janken. Hoe moet dat zijn voor de gedupeerden van Jansen Steur wiens levens nog veel verder verknald zijn geraakt dan het mijne? Of de nabestaanden van de patiënten die het niet meer na kunnen vertellen?

The Biggest Loser

Zestien deelnemers gaan middels fysieke en mentale uitdagingen de strijd met elkaar en hun overtollige kilo’s aan. Het einddoel is een gezonder lichaam en een sterkere geest. Ze worden begeleid door een team van professionals.

RTL4 heeft Obese, SBS6 is deze week van start gegaan met The Biggest Loser. Beiden programma’s met mensen die fiks overgewicht meedragen en drastisch af willen vallen.

Daar houdt de vergelijking dan ook wel op. Waar je bij Obese het idee hebt dat mensen begeleid en ondersteund worden met soms een spreekwoordelijke schop onder de kont om het vol te houden, lijkt men in The Biggest Loser te gaan voor de letterlijke betekenis van de titel ‘wie is de grootste sukkel?’ De nadruk ligt voortdurend op mensen inzicht verschaffen in hoe smerig en walgelijk ze volgens de begeleiders wel niet zijn. “Kijk eens, deze berg stinkende, ranzige blokken vet .. dat zijn jullie!” De tranen vloeien rijkelijk. Als deze mensen nog geen minderwaardigheidscomplex hadden, zorgt dit programma er wel voor.

Een lijn die nog geen drie dagen in het programma al de nodige slachtoffers heeft geëist. Want ook de trainingen zijn er niet op gericht een gezonde conditie en spierkracht op te bouwen maar om  de deelnemers te laten inzien dat ze niets maar dan ook niets zouden kunnen. Met een programma waar menig sporter zich niet aan zou wagen, was het hollen van de ene fitnessmachine naar de andere oefening. Resultaat: twee personen met een verstuikte enkel, een vol gekotste emmer, enkele personen die tegen de vlakte sloegen, een persoon aan de zuurstof en een afvaller (no pun intended) vanwege gescheurde pezen en bindweefsel in de schouder. De laatste kreeg de bak negativiteit netjes verpakt mee naar huis door haar te vertellen dat als ze nu vertrok, ze ‘het nooit zal redden om af te vallen’ en ‘je wil toch nog een kindje, dat komt er dus niet’.

Het is voor de inmiddels vijftien kandidaten te hopen dat het programma strand zoals het laatste seizoen van de Afvallers XXL, als ze nog een onsje zelfwaardering over hebben.