Van der Staaij ‘gelyncht’

Toegegeven, ik vind Van der Staaij sowieso een idioot met achterlijke uitspraken. Maar hoe zat het ook alweer met vrijheid van meningsuiting …?

De man heeft nu zelfs bewaking nodig. En dat alleen voor een achterhaald denkbeeld uit een achterhaald onderzoek door een partij die al sinds jaar en dag gesubsidieerd vrouwen uit de eigen gelederen weert. 

Is de kritische journalist wedergekeerd?

Hoewel mediatraining booming bussiness is geworden de laatste jaren, leek de politicus maar weinig te duchten te hebben van de (gevestigde) media. Onder dreiging dat de politicus wellicht niet meer aan tafel zou willen schuiven bij welk programma dan ook, kwam deze rustig met bakken onzin weg. Weinig journalisten leken nog bereid ook maar een kritisch vraagje te stellen, alles gericht op vooral maar niet schofferen. En de politicus kreeg dan ook steeds langere tenen.

Maar het tij lijkt te keren. Vandaag werd Mark Rutte in Nederland Kiest van RTL 4 behoorlijk ondervraagd over zijn ontkenning dat het eigen risico hoger zou worden in het programma van de VVD. Hij blijkt feitelijk gelijk te hebben. Mits  je er vanuit gaat dat de verhoging eigen risico uit het Kunduz akkoord oud beleid is én de extra betaling die op kan lopen tot 150 euro per jaar officieel niet onder ‘eigen risico’ maar onder ‘extra eigen bijdrage’ wordt geschaard. In één klap werd duidelijk dat je Mark wellicht niet kan betrappen op een leugen maar van enige misleiding wel gesproken kan worden. Tevens kwam ter tafel dat Nederland helemaal niet de hoogste belastingdruk in de wereld kent, dat alleen inkomstenbelasting hoog is maar de gehele belastingdruk een ander beeld schetst. Hier gaf Mark Rutte toe dat hij het anders had moeten formuleren maar meende tegelijkertijd dat het voor de kijker geen verschil had gemaakt wat betreft ‘impact’ van zijn bewering. Gelukkig kan de kijker dat nu zelf bepalen in plaats van onze liberaal in hart en nieren.

Nieuwsuur was eveneens interessant. Waar in een gesprek met CPB directeur Coen Teulings naar boven kwam dat alleen doorgerekend wordt wat de partijen aanbieden, niet noodzakelijkerwijs het gehele verkiezingsprogramma. Het is aan ons om te gissen en raden wat wel en vooral wat niet is doorgerekend. Onder andere belangrijk bij de prachtige cijfers die de PVV liet zien, aangezien zij de uitstap uit de euro gewoonweg achterwege hebben gelaten. Scheelt een aardige slok op een borrel nietwaar?

Enfin, niet alleen is het fijn het idee te hebben dat de media de politiek werkelijk controleert en de kijker informeert, tevens maakt het de programma’s wat aangenamer om te kijken. Hopelijk blijft de kritische blik voortbestaan na de verkiezingen, op het moment dat de politiek niet meer zo zit te springen om media aandacht.

Ook soms interessant, NRC Next checkt waar columnisten uitspraken voor lezers ‘checken’ op waarheidsgehalte.

Hoei, een handicap in beeld

Wie komt op voor Benthe Samsom?’ Columnist Luuk Koelman blijkbaar. Ofschoon ik me afvraag of het niet van de regen in de drup is.

En nu is daar Diederik Samsom. Hij schuift in zijn PvdA-reclamespot zijn tienjarig dochtertje Benthe naar voren. Benthe is gehandicapt, en voor haar doet Samsom het allemaal. Hij vertelt niet wát haar handicap is, maar wie even googelt, ontdekt dat Benthe al enkele maanden een belangrijke pion is in het PvdA-verkiezingscircus. Heel Nederland moet weten dat zij een hersenafwijking heeft waardoor zij onder meer spastisch is aan de linkerzijde van haar lichaam. 

(…)

Wat mij zorgen baart, is hoe Benthe wordt gevormd door dit spotje. Zal zij later, als volwassen vrouw, zeggen: “In de Tweede Kamer had papa altijd de mond vol over hoe voorzichtig we moeten zijn met het uitwisselen van medische gegevens, maar voor mij golden die bezwaren blijkbaar niet?” Hoe zal bijvoorbeeld haar zoektocht naar werk verlopen, nu papa haar complete ziektebeeld aan de grote klok heeft gehangen?

Nou denk ik zomaar dat een werkgever ook zonder politieke campagne wel zal merken dat Benthe een hersenafwijking heeft met onder andere spasmes aan de linkerzijde van het lichaam tot gevolg. Zo’n jonge vrouw die binnen drie minuten na binnenkomst per ongeluk tegen het bureau schopt en de koffie omver smijt, dat loopt toch wat in de gaten nietwaar? Bovendien vallen dit soort handicaps al snel onder ‘arbeidshandicap’ en in deze maatschappij is het dan gebruikelijk, zo niet verplicht dat bij de sollicitatie te melden. U weet wel, door beschaafde mensen zeer respectvol aangeduid als ‘iemand met een vlekje’.

In mijn ogen is het probleem ook eigenlijk niet dat Diederik Samsom over de handicap van zijn dochter vertelt. Of dat hij met haar – en zijn zoon, maar die is niet gehandicapt dus dan ‘mag’ het – zieltjes probeert te winnen voor zijn partij. Het probleem is dat wij in een maatschappij leven waar men niet over een handicap of ziekte wil horen. Gehandicapt zijn, doe je maar in je eigen vrije tijd. Stiekem. Verstopt achter de voordeur. Ow wee als iemand er toch achter weet te komen. Dan volgen er consequenties, een mooi woord voor ‘straf’. Wil geen werkgever je hebben, vindt iedereen je ‘zielig’ en ‘sneu’ maar moet je zelf extra positief in het leven staan en mag je je de rest van je leven verantwoorden omdat je ‘zoveel kost’.

En mag je niet in een politiek spotje…

 

Media en het verkeerde voorbeeld

Debat op 2. Een zaal vol mensen die helder en concreet aangeven door welke maatregel zij hoeveel euro achteruit gaan onder invloed van het ‘lente akkoord’. Het gaat om grote bedragen én voor sommigen grote gevolgen tot de kans op faillissement aan toe. De aanwezige politici reageren aller belabberst en de kijker voelt het, hier wordt écht duidelijk hoe de kleine ondernemer, jan modaal, de oudere of de chronisch zieke het amper tot niet zal gaan redden onder de grove bezuinigingen in 2013.

Dan blijkt ineens dat één mijnheer die weliswaar 450 euro per maand gaat inleveren op zijn lease auto, een ton per jaar verdient (deels op provisie maar toch). En zegt hij tot overmaat van ramp iets over dat hij ook gaat bezuinigen door zijn ski vakanties dichter bij huis te gaan doen. Oef …

Dit is duidelijk geen Jan modaal en ook niet iemand die niets meer kan inleveren. Maar het kwaad is al geschiedt. Alsof deze man representatief is voor de gehele bevolking en uit een soort plaatsvervangende schaamte – ‘zei die man dat nu echt, over die ski vakantie?’ – wordt toegegeven dat Nederland maar een welvarend land is. Dat ‘we verwend zijn’ en wellicht best met wat minder luxe toe kunnen. Petra de Boevere – eigenaresse van een slijterij in een grensgebied – doet nog een poging het tij te keren en geeft aan dat zij niet in de buurt komt van een inkomen van een ton per jaar, maar op een of andere manier wil het niet baten. De genodigde politici knappen zichtbaar op, dit is de boodschap die ze liever zien: het valt allemaal best wel mee. De uitzending die indrukwekkend beloofde te worden, zakt ineens in elkaar tot het zoveelste onzinnige gesprek op televisie.

Ik krijg zin om het toestel het raam uit te gooien.

Wat is dat toch, dat media vaak feilloos het verkeerde voorbeeld vooruit weten te schuiven? Waar ik van mensen weet dat je geen auto in bezit mag hebben om in aanmerking te komen voor de voedselbank, zie ik op televisie altijd weer diegene die een voedselpakket in de achterbak staat te laden. Zijn er weinig mensen die werkeloos thuis willen blijven, weten programmamakers altijd weer die slampamper die het wel best vindt, te vinden. Item over problemen onder AOWers, komt er een mevrouw in beeld die met stevig aanvullend pensioen en geheel afbetaald huis het zo moeilijk niet heeft. Geen wonder dat er vaak gedacht wordt dat ‘het wel meevalt’. 

De wereld draait door zonder As The World Turns

Tweeëntwintig jaar geleden leerde ik het voor het eerst kennen omdat mijn ouders het vaak keken en ik dus soms ‘verplicht’ mee zat te kijken. ‘S avonds laat de herhaling van ‘As The World Turns‘ op RTL 4. Ze waren werkelijk fan van de serie en mijn moeder praatte me gerust drie weken bij als ik weer eens een aantal weken gemist had. Ik moest er altijd een beetje om lachen, mijn ouders waren niet bepaald het soap opera type. Ze hebben het dan ook slechts een paar jaar volgehouden en stopten met kijken, net toen ik – inmiddels het huis uit – de lol er van in ging zien. Niet dat het werkelijk razend interessant was, het verhaalde over het zogenoemde ‘gewone’ leven van een hoop fictieve personages in een even fictief stadje. Een weerspiegeling van het ware leven kon het niet genoemd worden. Elk normaal mens zou zichzelf van het leven beroofd hebben of in een psychiatrische inrichting gestrand zijn, als zij hetzelfde drama mee zouden maken als de personages in de serie deden. Maar toch was het leuk, elke dag kijken wat de scriptschrijvers nu weer bedacht hadden en meeleven met de personages in al hun geluk en vooral ongeluk. Bovenal was het een rustmomentje op de dag waarbij het verstand op nul kon en de waan van de dag plaats maakte voor een stukje simpel leuk. Jaren lang was het een vast ritueel. Schemerlampjes aan, met een kopje warme chocolademelk en een peukje op de bank As The World Turns kijken. Dat wil zeggen, als ik thuis was, het was nog niet zo erg dat ik de deur niet uit wilde om mijn soap niet te missen.

Verder in tijd hoefde ik het niet meer te missen. De videorecorder kwam in huis –  later vervangen voor een harddiskrecorder – en zo ging het van kwaad tot erger. In het begin nam ik het op voor als ik later ziek op de bank lag en me kapot verveelde, iets wat jaren lang veelvuldig speelde. Maar het leek wel alsof de meer ik keek, de minder ik wilde missen. Zelfs als ik een verhaallijn volslagen belachelijk vond, wilde ik toch weten wat er de volgende aflevering zou gebeuren. Het was op de koop toe prettig met mijn ver de nacht in verschoven bioritme. Iets te kijken aan het einde van de nacht zodat ik vervolgens geheel piekervrij in slaap kon vallen. De laatste tien jaar heb ik ‘As The World Turns’ dan ook dagelijks gevolgd en vrijwel geen aflevering meer gemist. Ter hilariteit van mijn omgeving kan ik wel stellen, kijken van soaps levert een mens weinig bonuspunten op.

Net heb ik de allerlaatste aflevering gekeken. En  zult zich wel een breuk lachen, het stemde me een beetje treurig. Na twintig jaar kijken, moet ik een ander ritueel gaan zoeken om gedachten uit te bannen en zonder piekeren naar bed te gaan. En heel eerlijk, zal ik de personages en al dan niet hysterische verhaallijnen ook gewoon missen…

 

Twitter-fitties

Vol verbazing heb ik vanavond 1Vandaag zitten kijken over ‘twitter-fitties’: massale vechtpartijen onder jongeren nav oproepen op twitter. Verbazing, omdat de schuld van al dat geweld uitdrukkelijk werd gelegd bij sociale media. Verbazing ook omdat de oplossing eveneens gezocht werd in omgaan met sociale media.

Ben ik nu werkelijk de enige die meent dat het probleem niet zozeer zit in sociale media maar vooral in het feit dat jongeren elkaar lachend de hersens in slaan en grinnikend een leraar het ziekenhuis in rossen?

 

Weet wat u eet of alweer achterhaald is

Wie herinnert het zich niet, de reclames ‘melk, de witte motor’. Lachende kinderen en ouderen met witte snorren door het drinken van monsterlijke glazen melk op televisie en in bushokjes, moesten ons overtuigen vooral melk te gaan drinken. Melk was gezond, melk moest, melk paste in ieder gezond dieet. Wie geen melk dronk, was niet helemaal wijs en zou broos en gammel door het leven gaan.

Tot het nieuwe millenium aanbrak. Melk? Neeeeeeeeeeeee!! Melk was vet, onnatuurlijk en uitermate slecht. De reclame moest onmiddelijk gestopt worden, dat zette de mensheid maar aan tot het volgen van überslechte gewoontes. Ieder wijs mens wist voortaan beter, melk moest mager maar liefst nog geschrapt van het menu.

Niet veel later moesten bijna álle melkprodukten in de ban. Met name kaas, puur vergif! Obesitas en dicht geslipte aderen zouden ons ten deel vallen. De hele handel werd snel uit de schijf van vijf gesloopt, we zouden er allemaal maar vroegtijdig aan dood gaan tenslotte. Zuivel mocht, maar mager en met mate.

Gisteren verscheen echter dit in de krant:

Boter, kaas en volle melk zijn misschien niet zo slecht voor onze gezondheid als gedacht. Onderzoek bewijst dat deze vetten onterecht een slechte reputatie hebben en er weinig wetenschappelijk bewijs bestaat dat deze vetten uit het menu moeten geschrapt worden. (…) Verzadigde vetten vervangen door koolhydraten bleek zelfs schadelijker, vooral wanneer meer geraffineerde koolhydraten als zetmeel of suikers werden gebruikt in plaats van vet. (Bron: AD)

What the fuck?!

Wie inmiddels nog weet wat gezond is en wat niet, mag het zeggen. Jaren groene appels voor stralende witte tanden bleken achteraf toch eigenlijk juist het gebit te slopen. En de suikers in fruit even dikmakend als geraffineerde suikers. Welk kwaaltje ook moest er gestopt worden met koffie, inmiddels weten we dat het voor vele kwalen juist weer lekker gezond is een paar kopjes cafeïne tot u te nemen. Noten pasten in elk dieet, tot bleek dat we er massaal te dik van werden. Wist u dat u van overmatig vezelrijk brood helemaal niet zo gezond wordt, u krijgt er vooral kapotte darmen van. En is chocola nu goed voor de bloeddruk of slecht voor het cholesterol?

Een ding is zeker, het is niet waar of het klopt niet en mocht het waarheid zijn, dan is het volgend jaar vast weer achterhaald. Maakt u zich dus vooral niet te druk om uw dieet.

Want stress, dat is nog altijd bewezen slecht …

Het AD verkoopt Trijntje mee

“Zo wordt ‘Sundays in New York’ [van Trijntje Oosterhuis] zonder twijfel één van de best beluisterde albums van het jaar.

Nou ja, of het album werkelijk een succes zal zijn, zullen we nooit zeker weten. Het is namelijk nergens te koop, de lezer van het AD krijgt de CD simpelweg mee door de strot geduwd met de krant van aanstaande zaterdag. Zeker, ontzettend leuk voor de fan die alleen een krantje hoeft aan te schaffen om de muziek te bemachtigen. Nog leuker voor het AD die vanzelfsprekend hoopt de krant extra aan de man te brengen door te strooien met gratis. Maar verder is het gewoon een platte manier om de kijkcijfers op te stuwen natuurlijk. Voor een muzikant lijkt me dat nog erger dan binnen een week in de uitverkoop bak van de Blokker belanden, al denkt Trijntje daar heel anders over.

Gek genoeg komt het idee mede van EMI Music Netherlands. U weet wel, die verschrikkelijk commerciële platen maatschappij die met liefde en plezier alles aanklaagt wat los en vast zit voor illegaal downloaden. Want wat mensen gratis krijgen, kost hen naar eigen zeggen bakken met geld. Hoewel, stiekem weten ze wel beter bleek onlangs. Toen in een rechtzaak over auteursrechtenbreuk van EMI tegen Rapidshare naar voren kwam dat EMI de grootste uploader was van de zogenoemde ‘illegale content’.

Jammer dat het niet meer om de muziek lijkt te gaan …

IJstijd!

Warmde de aarde eerst op waar bij stonden en zouden we in korte tijd ten onder gaan, blijkt nu dat de aarde ietwat aan het afkoelen is wegens een zon met gebrek aan zonnevlekken. En al kunnen de weergoden amper drie dagen vooruit voorspellen, weet men plots absoluut zeker dat we een kleine ijstijd van pak hem beet dertig jaar gaan meemaken.

Dus …

Laten we eerst maar zien of we een witte kerst én een elfstedentocht krijgen voor we massaal in paniek raken ..

Pavlov – Grenzen stellen

Vanavond in Pavlov, kreeg Stacey Rookhuizen een test die vliegers in opleiding moeten ondergaan. In het kort komt het er op neer dat deelnemers in een kamer worden geplaatst, waar een rampscenario wordt nagebootst waardoor zowel druk als zuurstof wegvallen in de ruimte. De deelnemers moeten vervolgens een blad met testjes proberen in te vullen. Op het moment dat dat niet meer gaat of zij zich te onwel gaan voelen, moeten zij dat aangeven en een zuurstofmasker opzetten.

Toen de test begon dacht ik wat ik zelf zou doen, namelijk alles uit de kast trekken om het blad met testjes ingevuld krijgen. Dat bleek ook de gedachtegang van Stacey Rookhuizen te zijn. Het bleek echter ook een foute keuze te zijn. Door het gebrek aan zuurstof wordt het niet alleen moeilijk om de testjes te kunnen doen, als een mens te lang zonder zuurstof zit, valt elke gedachte weg. Ook de gedachte dat het zuurstofmasker terug op moet! Stacey wachtte in al haar ijverigheid te lang en de instructeur moest haar het zuurstofmasker opzetten omdat zij er zelf niet meer op kwam dat te doen.

Te leren les was natuurlijk ook niet hoe testjes te maken met zuurstofgebrek. De les was om duidelijk je eigen grenzen te leren vaststellen en respecteren zodat je jezelf en anderen niet in gevaar brengt, door bijvoorbeeld te lang te wachten met het zuurstofmasker op te zetten. Stacey was ‘gezakt’. En ik dus ook.

Confronterend. Want dit was een grappige test maar in het dagelijks leven heb ik – chronisch ziek met beperkingen en al – dezelfde neiging. Weten dat de boodschappen te zwaar zijn, de wandeling te ver, de activiteit te omvangrijk en het dan toch doen. Me bewust van het gevaar van de trap te donderen, geen energie meer over te hebben of ziek te worden en het dan toch doen. Ervaren dat het geen slim plan was, maar het de volgende keer doodleuk toch weer  doen.

Misschien wordt het tijd dat eens te veranderen …