Category: Media

Hoe een auteurswet zijn doel voorbij schiet

In drie weken is mij ontelbaar keer gevraagd ‘waarom zou je een artikel overnemen als je er ook naar kan linken?’. Nog vaker kreeg ik het advies ‘schrijf het gewoon in eigen woorden op, dan geef je dezelfde boodschap maar is het niet strafbaar.’ Evenveel gehoord is de ‘verander een paar woorden, dan is het juridisch correct’.

Zelf zie ik dat als tekenen dat de auteurswet (1912) zijn doel compleet voorbij aan het schieten is. Immers gaat het er duidelijk al niet meer om of een auteur zich beschermd ziet of ondergetekende creatief genoeg is, het gaat er klaarblijkelijk alleen om hoe we als maatschappij zo correct mogelijk de wet kunnen omzeilen en zodoende derden geen kans geven de auteurswet als gat in de markt te gebruiken.

Nu is dit nog kleinschalig en dan zijn de adviezen zo gek nog niet om klein, persoonlijk leed te voorkomen. Maar niet alleen webloggers maken zich druk om de beperkingen die de auteurswet op kan leveren, ook culturele en wetenschappelijke instellingen in Nederland zeggen zich zorgen te maken ‘over bedreigingen van het evenwicht van het auteursrecht en onvolkomenheden in de auteursrechtwetgeving.‘ FOBID, Netherlands Library Forum (nationaal samenwerkingsverband van de landelijke bibliotheekorganisaties) willen een dringend beroep doen op alle betrokkenen om ‘informatie vooral toegankelijk te houden en de beschikbaar heid te kunnen garanderen voor iedereen’ en doen dit in vorm van een manifest.

Het manifest illustreert daarbij dat de auteurswet ook op grote schaal zijn doel voorbij aan het schieten is. Waar vroeger de bibliotheek een fysieke plek was waar informatie aan het publieke domein geschonken werd, is dat nu virtueel mogelijk maar beperkt door de auteurswet die daar niet op is ingericht. Dezelfde adviezen geven om de wet te omzeilen lijkt dan toch lichtelijk imbeciel nietwaar? Het kan toch niet de bedoeling zijn dat een maatschappij zich met ontwikkelingen en al laat beperken door een verouderde wet die op dat moment tegelijk zijn doel niet dient?

Comments (9)



Only there to help you

Cozzmoss

Vanwege mailboxkrakkemikkigheid – lees: CiNNeR maakt er een zootje van – twaalf dagen later ontvangen dan verstuurd, wilde ik deze u toch niet onthouden… (En ja heus, ik heb toestemming erbij gekregen van Crachát; voor de tekeningen daar even de postings aanklikken ..)

Comments (10)



Brief aan Karin de Mik

Aanvankelijk heb ik in de auteursrechten zaak de journaliste van gewraakte artikel niet lastig willen vallen. Tenslotte is het wettelijk onjuist om haar of elk ander werk over te nemen en was de claim afkomstig van auteurhebbend bedrijf. Na enkele dagen schreef zij echter wel een stuk wat mede over mij en deze zaak ging. In eerste instantie heb ik daar gereageerd in de hoop dat ze er op in wilde gaan. Vooralsnog heeft ze zelf echter niet meer gereageerd** en heb ik besloten er zelf dan een log aan te wijden in de vorm van een brief.

Hallo Karin,

Na het lezen van ‘Fout’ had ik de indruk dat je verder niet gelezen hebt om wie het ging of in welke context jouw artikel verkeerd is gebruikt. Blijkbaar doet dat niet ter zake want zoals je eindigt: ‘auteursrecht is heilig’. Bovendien lijk je van mening dat de adhesiebetuigingen die ik ontving niet terecht zijn, misplaatst emotioneel gestoeld. Toch verdedig je jezelf met enkel emotionele argumenten. Het schrijverschap is moeilijk en onzeker, je krijgt geen dertiende maand of pensioenopbouw. En vooral, je gebruikt je geld voor goede doelen als voedselpakketten naar Roemenië en vijftien jaar vrijwilligerswerk voor de Dierenbescherming. Van het geld wat je uit claims vergaard ga je geen leuke dingen doen maar betaalt er bijvoorbeeld de operatie van de kat van die een voortand moet missen.

Tja. Ik heb een minimale WAO uitkering en ben verder afhankelijk van mijn partner, ben niet in staat om überhaupt te werken en heb ook geen dertiende maand of pensioenopbouw. Mijn kat lag een week voor deze zaak met shock in een dierenkliniek en heeft het ternauwernood gehaald, zijn linkerachterpoot werkt niet meer en de benodigde zorg koste ook wat centen. Toen ik nog kon werken deed ik volop vrijwilligerswerk in een kattenasiel en paardrijden voor gehandicapten en nu doe ik achter de computer wat ik kan, schrijven over een omstreden ziekte ME. Je weet wel, waar het artikel over ging. De mijnheer die je interviewde walste vierkant over patiënten heen en hebben er voor gezorgd dat ik en velen met mij weer een stukje minder ziek werden geacht en weer een stukje meer hulp geweigerd zagen. Om jouw werk geen onrecht aan te willen doen heb ik het geheel overgenomen in een rits van postings over de ziekte, deze mijnheer en de mediastorm waar menig journalist dankbaar gebruik van maakte over de rug van patiënten. Dom misschien, ondoordacht wellicht maar geen bewuste broodroof of pronken met jouw veren. Ik betaal er zelfs zelf voor om mijn schrijfsels gelezen te krijgen.

Toch vermoed ik zomaar dat je dat geheel niet relevant vindt. Immers ‘Het auteursrecht is heilig’, iedereen moet met ‘zijn poten van je werk afblijven’ en het geheel is ‘een ernstig feit’. Waarom dan zulk een emotionele, persoonlijke verdediging schrijven waar je iets zakelijks wilt verdedigen?

Wellicht om goodwill te kweken of begrip te vergaren voor je verder zakelijke standpunt. Tenslotte raakte het je erg, je werd elders een ‘foute journalist’ genoemd en dat is nooit eerder gebeurd. Maar ook daar doe je een ander aan wat je zelf liever niet hebt, ik ben duidelijk de foute WAOster die zonder pardon beboet moest worden. Niets waarschuwing, realiseert de wereld wel wat voor ernstig feit ik begaan heb? Je vermoed van niet dus schrijft er een log over waarin ik er niet bijster toe doe als schender van recht.

Je relativeert het uiteindelijk met “Bovendien maak ik wel degelijk keuzes. Sommige organisaties vind ik ,,zielig´, voor particulieren zal ik voortaan ook wel enige clementie tonen” Ik denk niet dat je organisaties of particulieren een plezier doet met de titel “zielig”. Maar ook denk ik niet dat je enige clementie zal tonen. De Elfstedensite die een knipselkrantje had, kreeg net zo goed een claim voor een artikel van jouw hand dat de de winter niet best was. In deze ben je je verdediging gaan schrijven zonder te weten waarom deze WAOster jouw artikel eigenlijk ongevraagd had geplaatst (en zonder dat ze een woord over jou geschreven had). Maar vooral is je ondertoon zeer helder: poten af van je werk en een bedrijfje als Cozzmoss is zo gek nog niet om te compenseren voor tijden van minder inkomsten.

Persoonlijk zou ik je niet direct willen betitelen als foute journalist. Wel denk ik dat de methoden die cozzmoss hanteert niet erg ethisch genoemd kunnen worden. In mijn ogen haalt alleen dat al je geschetste profiel van weldoener naar beneden, immers je staat vierkant achter dit auteurhebbend bedrijf en je hebt je niet voor niets daarbij aangesloten. In elk geval zijn het de gebruikte methoden om auteursrechtschending tegen te gaan – als is het een gat in de markt om inkomens wat aan te vullen – waar mensen en mass over gevallen zijn. Het bedrijf is geenszins opgericht om rechten te beschermen maar zoals zij zelf groot op de voorpagina roepen, om meer aan artikelen te verdienen. “Meer” als in meer dan er normaal gesproken aan verdiend zou worden.

**Karin heeft inmiddels per mail gereageerd en zal het daarbij laten.

Comments (24)



Op een rijtje

Dat er inmiddels veel geschreven en gezegd is over CiNNeR- Cozzmoss- auteursrecht hoef ik u niet te vertellen. Waar veel geschreven wordt willen details en feitjes echter wel eens verloren gaan, zo ook in deze zaak. Omdat ik alle reacties verspreid over het net met geen mogelijkheid bijgehouden krijg, even wat feitjes op een rij:

  • Het gewraakte artikel is niet zomaar geplaatst voor de aardigheid, het stond in een posting ter illustratie van mijn geventileerde mening en dat in een context van postings over het onderwerp.
  • Er was sprake van uitgebreide bronvermelding zo ver mogelijk, ik heb het stuk niet geplagieerd.
  • Het artikel is drie jaar oud, namelijk van 1 november 2004, en was toendertijd afkomstig van de NRC nieuwssite.
  • Het betrof geen ‘boete’ maar een zogenoemde ‘schadeclaim’, het woord beboeten is in het verhaal geslopen omdat ik en vele anderen dat zo ervaarden. Dit ook omdat de schade niet gespecificeerd is en mijns inziens ook niet gespecificeerd zal kunnen worden. Maar voor alle partijen geldt dat alleen een rechter de werkelijk geleden schade zou kunnen vaststellen.
  • De ‘schappelijke afbetalingsregelingen’ waar zowel op het weblog van Cozzmoss als op de radio over werd gesproken, houdt in dat indien het bedrag niet binnen veertien dagen betaald kan worden, men kan kiezen reclame te maken voor auteurhebbend bedrijf. Eventuele inkomsten daaruit worden na zes maanden bekeken en worden dan van het afgesproken claimbedrag afgetrokken. (Persoonlijke noot: ik kan het met geen mogelijk zien als schappelijke afbetalingsregeling)
  • Het woord ‘diefstal’ is weinig op zijn plaats, ik ben niet veroordeeld er is zelfs geen rechter aan te pas gekomen. Er is een schikking getroffen die ik om persoonlijke redenen heb betaald.

Verder lijkt er veel verwarring te zijn over wie wat waarom mag en wie rechthebbende partijen zijn. Het is zo dat een krant alleen auteursrecht op een artikel kan claimen als het geschreven is door vast personeel oftewel in eigen beheer. Freelance journalisten houden zelf auteursrecht op eigen werk. Dat auteursrecht geldt altijd, ongeacht of er sprake is van bronvermelding, linkjes en/of naamsvermelding en ongeacht of je er zelf in voorkomt, geciteerd wordt of medewerking hebt verleend aan het tot stand komen van het artikel(!). Citeren mag wel maar met mate, de interpretatie van hoeveel er geciteerd mag worden wil behoorlijk verschillen. Zogenoemde ‘breaking news’ mag wel overgenomen worden maar alleen door nieuwsgaringssites, dat gaat niet op voor lifelogs.

Comments (22)



Auteursrecht op de radio

Maandag 12 November, Radio 1, MMMagazine, 13:30 – 14:00 uur:

Aanstaande maandag wordt naar aanleiding van de autersrecht perikelen en Cozzmoss in MMMagazine aandacht besteed aan de auteurswet van 1912 en hoe die in 2007 spanningen veroorzaakt in bloggersland. In het programma zal Henk Blanken aan het woord komen, Petra zal voor mij de honneurs waarnemen.

Inmiddels is er ook een Ning: Eerlijk en legaal Bloggen opgestart: “De auteurswet van 1912 zorgt in 2007 voor een spanningsveld met de blogosfeer. Aanleiding voor deze Ning zijn de steeds vaker voorkomende claims van ‘de oude media’ aan het adres van bloggers die in veel gevallen ook nog te goeder trouw zijn.”

Meer lezen ivm Cozzmoss (met dank aan Jolie die de meeste links verzameld heeft)

Comments (32)



Prince, fans en copyright

Zo zijn er meer spanningen rond auteurswetten blijkt in het nieuws deze week. Prince had gedreigd zijn drie grootste fansites aan te klagen, indien zij niet rap alle afbeeldingen, albumcovers, songteksten en ander materiaal verwijderen. Fans beweren dat het zelfs zo ver strekt dat ook gevraagd is foto’s gemaakt door fans weg te halen, waar bijvoorbeeld tatoeages of nummerborden met Prince op staan. Volgens Prince wegens inbreuk op auteursrecht, volgens Prince Fans United (PFU) – een samenwerkingsverband tussen de drie grote fansites – omdat Prince kritieken wil verdoezelen. Inmiddels heeft de rits advocaten die Prince hiervoor ingeschakeld heeft, toenadering met de FPU gezocht om in gesprek te gaan.

Nou ben ik nog steeds geen expert op gebied van auteursrechten, maar het lijkt me eigenaardig als Prince het recht zou hebben zelfs foto’s van fans te laten verwijderen. Sowieso is het een complexe zaak, want hoe zit dat met fotografen die bekend zijn geworden met hun werk waar Prince op plaat is vastgelegd?

U begrijpt dat ik voorzichtigheidshalve maar geen foto bij plaats 😉

Comments (22)



Mijn mening

‘Het auteursrecht is heilig in dit land’ las ik in een soort van reactie op mijn blijkbaar vermeende heiligschennis (Karin de Mik, ‘Fout‘) . Maar ook ‘Tegen deze achtergrond is de diefstal van Cinner (…)‘ (Henk Blanken, Informatie IS vrij) of’ ‘De weblogster bekende schuld (…)’ (Verbal Jam, Intimidatie of Recht?).

U hoeft zeker geen hoge kast te zoeken, het zijn citaten uit drie verder genuanceerd geschreven artikelen die ik u wil aanraden. Wat mij echter opviel is dat of mensen nu erg aan auteursrecht hangen of liever deze wet uit 1912 aangepast zouden willen zien op moderne tijden, de heersende gedachte stiekem hetzelfde blijft: Het is een criminele daad die ik heb begaan, immers het is ‘strafbaar’. Frequent las ik het enigszins vergoeilijkt worden door de massale mening dat webloggers naief zijn of zoals Maxima zou zeggen ‘een beetje dom’.

Mijn excuses aan de auteur waren oprecht, het was geenszins mijn bedoeling haar te schofferen laat staan aan broodroof te doen (alhoewel érg discutabel in dit geval). Mijn mening over het gebeurde is echter een andere. In een medialandschap waar menig journalist zijn hand niet omdraait een willekeurige burger en passant te duperen omdat dat zo lekker lezers trekt, kan ik mijzelf geenszins als crimineel bestempelen. Waar kranten elkaars stukken overnemen met slechts drie woorden verschil zodat het geen plagiaat mag heten of ingezonden brieven dusdanig verknippen en -plakken dat er van de inhoud niets over blijft, zie ik niet in waarom mijn hart zich verzwaard zou moeten voelen (voor de poging volledig te zijn). Tegenover een auteurhebbend bedrijf wat het opsporen van auteursrechtschending als gat in de markt ziet om meer geld uit een artikel te trekken dan het wellicht waard is en meent dat het aanbod reclame te gaan maken voor het bedrijf wat jou een claim oplegt een ‘afbetalingsregeling’ is, voel ik mij niet bepaald de schuldige mens.

Sterker nog, kijk naar uitspraken van de geïnterviewde in het gewraakte artikel dhr. Buunk als: Het trieste vindt Buunk dat mensen met dit soort “ziektes” de neiging hebben om zichzelf gelijk te stellen met écht zieke mensen, bijvoorbeeld reumapatiënten. “Enige bescheidenheid past hier wel, denk ik.” (Het stuk is offline gehaald, u zult het met mijn schrijfsel moeten doen). Slechts een van de vele beledigende uitspraken die schaamteloos een podium kregen en waarvan ik u kan verzekeren dat de gemiddelde patiënt daar vele malen meer door gedupeerd is geraakt dan door mijn vermeende ‘heiligschennis’ of ‘diefstal’.

Oftewel: in mijn ogen heb ik mij simpel vergist. Vergallopeert misschien ook in de storm van tekst en emotie die op dat moment speelden. Niet omdat ik een ‘heiligschenner’ of een ‘dief’ zou zijn, niet omdat ik naiëf en volslagen blond door het leven zou gaan. Wél omdat er gebruik wordt gemaakt van de letter van een wet die bijna een eeuw oud is. Een gat in de markt. Kortom: een concept voor geld.

En daar gaan de vele discussies op het net gelukkig ook over

Comments (22)



… maar ME bestaat

In de tijd dat ik gediagnosticeerd was met ME en deze ziekte frequent een kwestie van wel of niet geloven bleek, beschouwde ik mezelf als voorvechtster van erkenning van ME. Was het onderwerp in het nieuws geweest bezocht ik elk fora wat er over verhaalde, stond het in de krant kwamen de brieven en verzoeken om correcties om in te zenden mijn oren uit, was er ook maar een kans dat het in de politiek besproken kon gaan worden typte ik me wezenloos aan hordes politici tegelijk en publiceerde een hoge mijnheer of dame weer eens een semi-wetenschappelijk stuk over hoe ingebeeld wij ons alleen ziekelijk máákten, typte ik nog een stukje door . Om het over de weet ik veel hoeveel schrijfsels op mijn log maar niet te hebben.

Meestal ondervond ik – en menig patient met mij – weerstand, in alle vormen en maten. Toen ik – geholpen door iemand met meer verstand van zaken - een nieuwsgroep probeerde op te zetten werd ik wegens vermeend ‘abuse’ aangegeven bij usenet omdat ik een journaliste zonder ME zou zijn die gegevens wilde verzamelen om daar misbruik van te maken. De valsheid van de aanklacht was snel aan te tonen, de negatieve beeldvorming een stuk moeilijker van af te geraken. De nieuwsgroep kwam er maar ging net zo hard weer ten onder aan de scheldcannonades van ‘gezonde’ mensen die in mijn ogen weinig gezond gedrag vertoonden. Het was mijn eerste confrontatie met betrekking tot ME maar bij lange na niet de laatste.

Anderen ondervonden die weerstand niet en haalden landelijke kranten en wetenschappelijke tijdschriften, maar dat waren voornamelijk degenen die ons als werkschuw tuig tot psychisch labiel bestempelden. Zij hadden uiteraard meer invloed want als het in de krant staat, zal het wel waar zijn. Het heeft heel wat patienten hun thuiszorg, hulpmiddelen en nachtrust gekost en strekte uiteindelijk zover dat toendertijd minister Hoogervorst besloot de ziekte niet te erkennen in Nederland, met alle gevolgen vandien..

De afgelopen dagen is er nog nooit zoveel op logs over me geschreven als nu en vanzelfsprekend ging het over auteursrecht en alles wat er mee samenhangt. Mensen waren het eens, mensen waren het niet eens, mensen kozen een middenweg en uiteindelijk werd het zoveel dat ik het niet meer bij kon houden. Een ding was echter frappant:

ineens trok niemand de ziekte ME meer in twijfel!!

Niet dat ik daar ook maar iets mee te maken heb gehad maar het is fijn om te zien dat de tijden al aardig veranderd zijn.

En dat in het jaar dat ik zelf iets anders en nog onbekenders bleek te mankeren .. 😉

Comments (12)



Page 5 of 5

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft