Category: Politiek Page 1 of 5

U ‘mag’ niet dood, u moet …

Redelijk gestaag ontstaat het maatschappelijke debat waar ik persoonlijk een beetje misselijk van wordt. Met vragen als ‘hoeveel zijn x extra levensjaren waard’ tot ‘we moeten gaan accepteren dat nu eenmaal meer mensen dood gaan’ tot de huiveringwekkende stellingname “(…) dat het krankzinnig is dat wij door de coronacrisis de welvaart van onze kinderen naar de klote helpen uit onvermogen om te accepteren dat oude mensen een keer dood moeten.”

Sowieso is het in mijn ogen een uiterst zonderling en bizar debat. Omdat het probleem in deze niet is hoeveel mensen er al dan niet dood (willen of moeten) gaan. En ook niet het veel gehoorde dat kwetsbaren het op de IC ‘toch niet gaan redden’ of ‘een kasplantje worden’. Het probleem is dat ‘wij’ de zorg volkomen kapot bezuinigd hebben tot het punt dat 3000 IC bedden op 17 miljoen Nederlanders eigenlijk onhaalbare kaart is geworden (zowel vanwege materialen, apparatuur als personeel) en de normale zorg binnen de eerste weken al geen doorgang meer kan vinden. We zoveel naar het buitenland verkast hebben dat er van meet af aan een tekort is geweest aan mondkapjes, beschermende kleding, grondstoffen om testen uit te kunnen voeren, beademingsapparatuur en een aanstormend tekort aan allerhande noodzakelijke medicijnen. Bovendien zijn we inmiddels dusdanig weinig zelfredzaam dat het blijkbaar onmogelijk is gebleken om zelf die missende zaken alsnog te gaan produceren. Daarom gaan er niet alleen meer mensen dood door een griezelig en nieuw virus maar gaan er meer mensen onnodig dood, omdat we alles naar de klote hebben laten gaan. Dat het maatschappelijk debat zich vooral richt op meer en eerder dood gaan als oplossing voor politiek en maatschappelijk falen, geeft mij op zijn zachtst gezegd een hele nare smaak.

Het geeft me ook een knoop in mijn maag vanwege het gemak waarmee over dit onderwerp gesproken wordt in termen van ‘extra’, ‘verlenging van leven’ en uiteraard het “dood moeten”. Alsof kwetsbaren toch al binnen maanden dood neer zouden vallen (waar komt die gedachte überhaupt vandaan eigenlijk?). Of met zorg vijf, tien of vijftien levensjaren kwalitatief fijn kunnen leven een heel bijzonder kadootje was van de maatschappij maar het nu wel eens genoeg is geweest met al die feestelijkheden. Nu de nood aan de man is gelieve die luxe van leven in te leveren en met een nederige glimlach graag. Mama wil wel financieel gemak houden namelijk.

Het lijkt er zo op dat voor grote groepen personen een mensenleven bar weinig waard is. En dan uiteraard vooral andermans leven. De grootste roeptoeters lijken tenslotte echt niet bereid hun eigen leven op te offeren. het lijkt niet eens in ze op te komen dat ze zelf eveneens ernstig ziek en geïnvalideerd kunnen raken waarmee ze tot de kwetsbaren gaan behoren die volgens hen zo dood mogen of zelfs moeten gaan. Ze willen alleen hun geld niet zien verdampen en kennen weinig creativiteit in hun gebrekkige probleem oplossend vermogen.

Ik zou willen dat juist in extreme tijden als deze mensen zich terug bewust zouden worden van de waarde van een mensenleven. In plaats van nog meer waardering voor geld dan er voor de uitbraak al bestond.

Comments (2)



Hans Spekman gelooft in sprookjes

De werkeloosheid is gedaald bleek vandaag. Niet omdat er meer meer mensen een baan hebben maar omdat meer mensen het zoeken van werk hebben opgegeven. Zij staan simpelweg niet meer als werkzoekende geregistreerd omdat ze er voor hebben gekozen terug naar school te gaan of het zich kunnen veroorloven geen werk meer te zoeken. Waarschijnlijk scheelt het ook dat een deel van de mensen waarvan de WW-duur is afgelopen, vanwege een partner of andere familieleden geen recht hebben op bijstand en buiten de cijfers vallen. Het aantal WW-uitkeringen steeg in dezelfde tijd namelijk wel met maar liefst 8000 uitkeringen.

Begreep ik al niet waarom de media dit nieuws toch zo enthousiast van de daken aan het schreeuwen was, maakte Hans Spekman van de PvdA het wel helemaal bont. Hij plaatste bovenstaande op facebook met de toevoeging:

“Het gaat voorzichtig de goede kant op, maar we zijn er nog niet. Meer werk moet de topprioriteit zijn van het kabinet.”

Ja hoor, natuurlijk. De koopkracht daalt sinds twee jaar elke maand, de consumentenbestedingen eveneens, de economie is (dus) ondanks de voorspelling op lichte groei toch weer gekrompen en zal volgend jaar waarschijnlijk nog weer krimpen, de huizenprijzen dalen – met uitzondering van een klein deel van Amsterdam – onverminderd door,  de ene ontslagronde na de andere trekt in het nieuws voorbij, faillissementen zijn aan de orde van de dag, het aantal mensen in de schuldsanering stijgt explosief, voedselbanken kennen enorme wachtlijsten en zo is er een overvloed aan deprimerend nieuws meer in de donkere dagen voor kerst.

Maar de voorzitter van de Partij van de Arbeid meent zonder met de ogen te knipperen dat het ‘voorzichtig de goede kant op gaat’??

 

Comments (7)



Hoe doen ze het toch?

Mijn ervaring is dat bij elke aanvraag voor wat dan ook, uit en te na wordt getoetst en gecontroleerd of ik niet lieg of bedrieg. Elke instantie wil zoveel mogelijk administratie en het liefst die van de gehele familie erbij. Moet ik niet ergens verschijnen, komen er mensen ongevraagd op de koffie die niet geweigerd kunnen worden. Vijftig cent boven een grens of een uurtje na de deadline binnen gekomen papieren resulteren per definitie in een strenge afwijzing en blijkt achteraf ook maar 45 cent teveel zijn toegekend, dient dat ogenblikkelijk en met rente te worden terug betaald.

Op zichzelf is dat niet verkeerd maar daarom verbaas ik me inmiddels wel over de enorme hoeveelheid fraude die dit jaar aan het licht is gekomen. Zie hier het resultaat van één maandje fraude in het nieuws: Controle op studiebeurzen levert de schatkist dit jaar 12 miljoen euro op. De sociale dienst zag vorig jaar een kwart meer fraude dan het jaar er voor, alleen al in Amsterdam zorgde dat voor 6,26 miljoen euro aan vorderingen en bijna 3000 niet toegekende uitkeringen. Verzekeraars ontdekten in hetzelfde jaar 6 miljoen aan frauduleuze declaraties, daarnaast werd voor 1,2 miljard aan foutieve declaraties afgewezen. Deze zouden overigens geheel per ongeluk foutief zijn ingediend (huh huh). Staatssecretaris Van Rijn van Volksgezondheid stuurt een hoop controleurs langs bij huishoudens die een persoonsgebonden budget (PGBP) toegekend hebben gekregen, de verwachting is dat er voor tientallen miljoenen euro’s wordt gefraudeerd. De bedragen worden aanzienlijk groter als we kijken naar de Belastingdienst. Rond de 150 miljoen verdwijnt door arbeidsmigranten die geen inkomstenbelasting betalen. Betere opsporing van fraude met toeslagen – met name vanuit het buitenland – moet dit jaar  265 miljoen euro gaan opleveren. Binnen enkele jaren moet dit zeker 663 miljoen euro worden.

Ongetwijfeld is deze lijst vele onderwerpen en dus nog veel meer miljoenen euro’s langer. Dan hebben we het nog niet over zogenoemde legale constructies die verbijsterend hoge bedragen voor enkelen opleveren, ongeacht of werk uitmuntend goed of extravagant slecht wordt uitgevoerd.

Persoonlijk vraag ik me af hoe mensen het voor elkaar krijgen ogenschijnlijk zo makkelijk weg te komen met allerhande oplichting. Of zou ik gewoon een ontzettende minkukel zijn?

Comments (5)



Kabinet slaat brug naar nergens

Uitkeringen worden verlaagd om een negatieve financiële prikkel te geven aan werkelozen opdat zij aan het werk gaan, in een tijd waar de werkeloosheid met de dag toeneemt en nota bene door de overheid verder toe zal nemen. Zogenoemde ‘scheefwoners’ mogen fikse huurverhogingen tegemoet zien tot ze verhuizen naar elders, waar velen huur elders niet kunnen betalen en voor een koophuis geen hypotheek verstrekt krijgen. Ouderen moeten met hulp aan huis langer zelfstandig blijven wonen, de hulp aan huis wordt echter wel grof weg bezuinigd. In gezinnen moeten beide partners aan het werk, kinderopvang is echter zo schreeuwend duur geworden dat er vrijwel niet meer tegenop te werken valt. En zo verder, en zo verder…

Het motto is ‘Bruggen slaan’ zodat we socialer en sterker uit de crisis komen. Ik zie  alleen maar bruggen volgestouwd met burgers voor me, die geen idee hebben welke richting ze op moeten. Geen visie, geen richting, alleen tegengesteld beleid met ‘keuzes’ tussen kwaden.

Wat denkt u?

Comments (3)



De politiek geeft … en neemt weer terug

“Voor veel groepen gaan de belastingen juist omhoog. Die maatregel is bedoeld om de inkomensverschillen te verkleinen en komt in de plaats van de omstreden inkomensafhankelijke zorgpremie.” (Bron)

De maatregel van de inkomensafhankelijke zorgpremie moest onder andere van tafel omdat het ‘de middeninkomens’ zo onevenredig hard zou treffen. Je kan je afvragen of deze maatregel het feitelijk beter gaat doen. Nu wordt het afbouwen van de hypotheekrenteaftrek niet gecompenseerd maar daarentegen de middelste schijven van de inkomstenbelasting verhoogd. Iets wat net zo goed de midden inkomens raakt, het enige verschil is dus dat lage inkomens nu mee de afgrond in mogen. Er had eigenlijk net zo goed kunnen staan: “wij er op achteruit, iedereen er op achteruit!!”.

Een ander argument was dat de VVDer niet wilde nivelleren om het nivelleren. Dat is zeker geslaagd in dit nieuwe plan, al lijkt het knollen voor citroenen. Het nieuwe plan levert weliswaar wat op voor de schatkist, maar er wordt nog steeds onevenredig genivelleerd. Sterker, dit is een nivellering waar helemaal niemand mee vooruit gaat. De lage inkomens blijven hangen op de belastingverhoging die volgend jaar al in gaat met dank aan de Kunduz coalitie, de hoogste inkomens zien geen verandering in belastingtarief en hoeven niets in te leveren op de zorgpremie.

Tot slot moest de inkomensafhankelijke zorgpremie van tafel omdat deze 130.000 banen zou kosten. Wil de econoom in de zaal die denkt dat belastingverhoging banen oplevert even opstaan? Iemand?

Ondertussen kan ik er alleen maar hardgrondig van vloeken. Werd mij vorige week een vooruitgang van 1200 euro netto per jaar beloofd door lage ziektekostenpremie en verlaging van het eigen risico, wordt dit me vanaf dit weekend weer ontnomen met opnieuw zicht op verder achteruitgang in koopkracht. Voor de duidelijkheid, 1200 euro is voor mij bijna anderhalf maal netto maand inkomen.

Veel meer chronisch zieken en gehandicapten met een arbeidsongeschiktheidsuitkering, mensen met een laag inkomen, AOWers en werkelozen zullen zich dit weekend stevig genaaid voelen door de politiek. Maar ik durf een wedje te leggen dat er geen haan naar zal kraaien. Toch zeker de VVD-achterban of de Telegraaf niet.


Comments (12)



De rel om de ziektekostenpremie of de huilende VVDer

Zeker, als je ineens honderden euro’s per maand meer ziektekostenpremie moet gaan betalen, gaat dat erg ver. Zelfs als je erg goed verdiend, is het veel en wellicht te veel gevraagd. Maar ik moet zeggen dat ik me toch heb zitten verbazen en verbijten over de enorme rel die onder de VVD achterban is uitgebroken vanwege dit – nog niet uitgewerkte – plan voor de inkomensafhankelijke ziektekostenpremie, de nivellerende gevolgen en achteruitgang in koopkracht voor mensen met een hoger inkomen.

Chronisch zieken, gehandicapten en mensen met een laag inkomen, zien hun koopkracht namelijk al jaren achtereen wegsmelten. Op een rijtje:

  • Door het nieuwe zorgstelsel zijn mensen die voorheen aangemeld waren bij een ziekenfonds, twee maal zoveel ziektekostenpremie per maand gaan betalen. Inmiddels is dat drie tot viermaal zoveel.
  • Er is een eigen risico ingevoerd. Destijds uit een ‘omgekeerde solidariteit’ en het zou nooit een melkkoe worden. Inmiddels is het eigen risico een manier om mensen bewust te maken van de kosten en is het gestegen naar 350 euro per jaar.
  • Er zijn veel eigen bijdragen ingevoerd en tegelijkertijd zijn er medicijnen en hulpmiddelen uit het vergoedingensysteem geschrapt.
  • Indicaties voor onder andere thuiszorg zijn gehalveerd en nogmaals gehalveerd, zonder dat er iets is veranderd in de gezondheidssituatie van mensen of er minder hulp nodig is. De eigen bijdrage is daarentegen fiks verhoogd, ook voor de laagste inkomens. In de toekomst zullen veel mensen het moeten hebben van sympathieke buren en welwillende familie.
  • De aftrekpost bijzondere ziektekosten was al bekend dat deze verkeerd zou uitpakken voor chronisch zieken en gehandicapten. Deze zou mensen onterecht honderden tot meer dan duizend euro gaan kosten. Toch is deze door gevoerd. Er kwam deels compensatie maar deze is aan zulke beperkte criteria verbonden, dat menig zieke en gehandicapte hier geen recht op heeft. Tot slot zal de compensatie in de vorm van de wet tegemoetkoming chronisch zieken en gehandicapten (wtcg) inkomensafhankelijk worden en voor veel mensen verdwijnen.
  • Het PGB is aardig uitgekleed, zou verdwijnen en wordt nu slechts deels gerepareerd.

Goed, je zou kunnen zeggen dat het hier vooral gaat om maatregelen die verminderen waar iemand aanspraak op kan maken en in mindere mate om inleveren van geld wat verdiend is. Helaas blijven er dan tal van ingrijpende maatregelen over waarbij mensen verdiend geld in hebben moeten leveren of dat in de nabije toekomst moeten gaan doen. Denk aan de kaalslag in de thuiszorg, waar de vaste medewerker zich ontslagen zag om tegen een veel lager salaris en gebrek aan arbeidsvoorwaarden terug mocht keren als alfahulp. Denk aan mensen in een huurhuis die net iets teveel verdienen voor sociale woningbouw en de huur tot 6,5 procent per jaar zullen zien stijgen tot ze naar een duurdere woning gaan. Ambtenaren die de komende jaren een nullijn mogen verwachten net nu de kosten van alles in het leven fors aan het stijgen zijn. De rest van het regeerakkoord wat iedereen raakt maar de mensen met lage inkomens toch een aardig stuk meer dan de beter gesitueerde.

Nu heb ik me niet zo gestoord aan het feit dat hogere inkomens aangeven dat de ziektekostenpremie zoals het er nu voor ligt een erg grote achteruitgang is, wel heb ik me geërgerd aan de manier waarop dit over het voetlicht werd gebracht. Zo hoorde ik langskomen dat het hier zou gaan om een ‘jaloezie taks voor mensen met een gewoon succesvol leven’. Dat mensen met een laag inkomen slecht leven en zodoende de hoge zorgkosten veroorzaken, waar de gezonde medemens die succesvol geld verdiend – en natuurlijk per definitie gezond leeft? – niet voor wenst te betalen. Sprak iemand uit te verwachten dat de zorgkosten explosief zullen stijgen omdat lage inkomens dusdanig weinig premie gaan betalen, dat ze zullen denken dat voor niets de zon op komt (en voor de lol een operatie hier en een medische behandeling daar gaan halen??). Of simpel ‘zo is het niet meer leuk’. De toon werd grimmiger, de tegenstelling groter en tegen de avond leek het bijna alsof elke rijke Nederlander de voedselbank al in zich zag komen ..

Dat voor een plan wat nog niet is uitgewerkt, waarvan al is toegezegd dat er nog over te praten valt in de Tweede Kamer én waarvan bekend is dat het sowieso niet door de Eerste Kamer zal komen omdat deze plotseling meent politiek te moeten drijven.

Comments (10)



Hoe zal het zijn op Prinsjesdag?

De kracht van de ander de winst niet gunnen, bleek groter dan welke peiler dan ook kon voorspellen. In drie weken van complexe versplintering naar een simpele tweedeling, ik denk dat de kiezer niet alleen de politiek maar ook zichzelf heeft verrast deze keer.

Niet alleen een belangrijke aardverschuiving met oog op de kabinetsformatie trouwens. Dit zou ook eigenaardig uit kunnen pakken in verband met de Algemene Beschouwingen na Prinsjesdag. Was er al onvoldoende over van de oude gedoog constructie, kan de zogenoemde Kunduz-coalitie eveneens niet meer rekenen op een meerderheid in de Kamer.

Voor het eerst in lange tijd kunnen de Algemene Beschouwingen dus nog wel eens heel interessant worden voor de burger.

 

 

Comments (2)



Inkomensafhankelijk, welk inkomen?

Zeker, ik ben chronisch ziek en heb een WAO-uitkering van ongeveer 70% van het minimumloon. En ja, daarmee val ik onder de laagste inkomens. Maar nee, ik wordt niet gecompenseerd, ontvang geen subsidies, toevoegingen of extra’s. Sterker, val ik in de hoogste eigen bijdragen voor elke vorm van hulp. Ik ben namelijk getrouwd met iemand die werkt. En ja, heden ten dage wordt financiële onafhankelijkheid van de partner hooglijk gewaardeerd. Tenzij dat geld kost. Dan natuurlijk niet.

Op zich heb ik dat nooit zo vreemd of erg gevonden, in een huwelijk heb je wat voor elkaar over nietwaar. Alleen gaan chronisch zieken er elk jaar weer fors in koopkracht op achteruit, dienen steeds meer zelf te betalen en belangrijker,  roeptoetert de politiek telkens weer dat dat gecompenseerd is, wordt of zal worden. En dat is niet zo. Als je getrouwd bent dus.

Nu willen linkse partijen allerlei eigen bijdragen en zorgpremie terug inkomensafhankelijk maken. Ik denk dat ik daar voor ben. Maar zeker ben ik er niet van. Want naar welk inkomen gaat er gekeken worden? Wordt het zoals vroeger waarbij binnen een gezin de een ziekenfonds en de ander particulier verzekerd kon zijn? Of wordt er gekeken naar het gezinsinkomen en dus eigenlijk nog steeds vooral naar de partner?

Ik stem PvdA. Gematigd links zeg maar .. En dan het beste er maar van hopen.

 

Comments (21)



Zo wordt formeren wel erg moeilijk

Al enkele keren heb ik bedenkingen gehoord met betrekking tot (op basis van peilingen) mogelijke regering coalities, omdat de partijen slechts een meerderheid in de Tweede Kamer maar geen meerderheid in de Eerste Kamer zouden hebben. Dat bevreemd mij nogal omdat de Eerste Kamer feitelijk bedoeld is om de kwaliteit van wetgeving te bewaken. Dus niet om politiek te bedrijven. Waarmee de invloed van politieke kleur miniem zou moeten zijn.

Buiten dat, lijkt me dat een coalitie vormen vanuit de Tweede Kamer me al moeilijk genoeg zonder óók de verdeling van zetels in de Eerste Kamer mee te moeten nemen. Zeker nu de Tweede Kamer de koningin buiten spel gezet heeft, maar blijkbaar nog geen flauw benul heeft hoe het formeren dán zal geschieden.

 

Comments (5)



Politiek versus realiteit

Toen ik eind 2009 met een klein hartaanval op de hartbewaking was beland, mocht ik vrij snel weer naar huis. Met de nodige waarschuwingen maar zónder de benodigde onderzoeken. Daar was namelijk een wachtlijst voor van drie maanden. Vorig jaar had ik puur geluk dat ik binnen een week bij een gespecialiseerd neuroloog aan tafel zat, de wachtlijst voor een consult is daar gemiddeld zes tot acht maanden. Enige onderzoeken die volgden had ik dat geluk niet, daar moest ik net als ieder ander bijna vier maanden op wachten. De naadloos aansluitende revalidatie nam nog eens anderhalve maand wachten in beslag. De internist viel mee, het wachten beperkte zich tot slechts een maand. Helaas moest er voor de internist iets nagekeken worden door een oogarts, bijna drie maanden wachten. Nu is het wachten op een afspraak bij een academisch ziekenhuis, er is me al verzekerd dat dat maanden kan duren.

Eerlijk gezegd, hoor ik om mij heen niet anders. Ziekenhuizen en verzekeraars maken er nog zelden melding van, maar in de praktijk zijn er wachtlijsten te over. Alleen de politiek ziet dat blijkbaar geheel anders. Volgens verschillende partijen – met de VVD voorop – heeft het nieuwe zorgstelsel vruchten afgeworpen en is er geen wachtlijst meer te bekennen. Sterker, we worden door Mark Rutte gewaarschuwd voor griezelige socialisten die de wachtlijsten terug in zouden willen voeren. Arie Slob zag vanavond weer ‘de rijen wachtende mensen’ voor zich en smeekte Diederick Samsom tot andere inzichten te komen.

Zo verwonder ik me deze verkiezingstijd wel vaker over het in mijn ogen soms absurde wereldbeeld wat veel politici lijken te hebben. Met name aan de rechterkant. En met name als het gaat over de zorg. Hoewel, op elk gebied lijkt de politiek regelmatig een geheel andere realiteit te kennen dan de burger die alle dagen ervaart…

 Update: het is toch ook in de politiek doorgedrongen, hetzij bij slechts een partij.

Comments (6)



Page 1 of 5

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft