Van der Staaij ‘gelyncht’

Toegegeven, ik vind Van der Staaij sowieso een idioot met achterlijke uitspraken. Maar hoe zat het ook alweer met vrijheid van meningsuiting …?

De man heeft nu zelfs bewaking nodig. En dat alleen voor een achterhaald denkbeeld uit een achterhaald onderzoek door een partij die al sinds jaar en dag gesubsidieerd vrouwen uit de eigen gelederen weert. 

Is de kritische journalist wedergekeerd?

Hoewel mediatraining booming bussiness is geworden de laatste jaren, leek de politicus maar weinig te duchten te hebben van de (gevestigde) media. Onder dreiging dat de politicus wellicht niet meer aan tafel zou willen schuiven bij welk programma dan ook, kwam deze rustig met bakken onzin weg. Weinig journalisten leken nog bereid ook maar een kritisch vraagje te stellen, alles gericht op vooral maar niet schofferen. En de politicus kreeg dan ook steeds langere tenen.

Maar het tij lijkt te keren. Vandaag werd Mark Rutte in Nederland Kiest van RTL 4 behoorlijk ondervraagd over zijn ontkenning dat het eigen risico hoger zou worden in het programma van de VVD. Hij blijkt feitelijk gelijk te hebben. Mits  je er vanuit gaat dat de verhoging eigen risico uit het Kunduz akkoord oud beleid is én de extra betaling die op kan lopen tot 150 euro per jaar officieel niet onder ‘eigen risico’ maar onder ‘extra eigen bijdrage’ wordt geschaard. In één klap werd duidelijk dat je Mark wellicht niet kan betrappen op een leugen maar van enige misleiding wel gesproken kan worden. Tevens kwam ter tafel dat Nederland helemaal niet de hoogste belastingdruk in de wereld kent, dat alleen inkomstenbelasting hoog is maar de gehele belastingdruk een ander beeld schetst. Hier gaf Mark Rutte toe dat hij het anders had moeten formuleren maar meende tegelijkertijd dat het voor de kijker geen verschil had gemaakt wat betreft ‘impact’ van zijn bewering. Gelukkig kan de kijker dat nu zelf bepalen in plaats van onze liberaal in hart en nieren.

Nieuwsuur was eveneens interessant. Waar in een gesprek met CPB directeur Coen Teulings naar boven kwam dat alleen doorgerekend wordt wat de partijen aanbieden, niet noodzakelijkerwijs het gehele verkiezingsprogramma. Het is aan ons om te gissen en raden wat wel en vooral wat niet is doorgerekend. Onder andere belangrijk bij de prachtige cijfers die de PVV liet zien, aangezien zij de uitstap uit de euro gewoonweg achterwege hebben gelaten. Scheelt een aardige slok op een borrel nietwaar?

Enfin, niet alleen is het fijn het idee te hebben dat de media de politiek werkelijk controleert en de kijker informeert, tevens maakt het de programma’s wat aangenamer om te kijken. Hopelijk blijft de kritische blik voortbestaan na de verkiezingen, op het moment dat de politiek niet meer zo zit te springen om media aandacht.

Ook soms interessant, NRC Next checkt waar columnisten uitspraken voor lezers ‘checken’ op waarheidsgehalte.

Edith gelooft in sprookjes?

Gisteren hoorde ik demissionair minister Schippers geprikkeld, bijna boos een nogal vreemd verhaal op tafel gooien over de thuiszorg. Zo zouden mensen die een werkster kunnen betalen deze de deur uit doen om misbruik te maken van gesubsidieerde thuiszorg en kunnen volgens haar familieleden en vrienden ook best een handje mee poetsen. Schippers denkt 1,1 miljard euro per jaar te kunnen bezuinigen op alleen al deze thuiszorg, die volgens haar eigenlijk geen zorg zou mogen heten omdat ‘het poetsen is’. Zelfs Henk en Ingrid moeten toch gevoelig zijn voor een harde aanpak van al deze parasiterende, dure chronisch zieken en ouderen!

Ik weet niet hoe het in uw gemeente is, maar de gemeente Roosendaal beweert dit:

U krijgt hulp, ondersteuning of voorzieningen vanuit de Wmo wanneer u dagelijks terugkerende activiteiten niet meer kunt, u gebonden bent aan huis en u weinig of geen contact heeft met andere mensen. Een van de voorwaarden is dat u eerst zelf op zoek moet naar passende oplossingen. Bijvoorbeeld door familieleden en vrienden om hulp te vragen. U kunt ook gebruik maken van een gemaksdienst zoals een boodschappenservice, klussendienst of maaltijdservice. En met een verhoogd toilet, wandbeugels en een thermostaatkraan kunt u nog jaren lang veilig in uw eigen huis wonen. 

De kosten voor deze diensten komen wel voor uw eigen rekening. ”

Kunt u bewijzen dat u werkelijk moederziel alleen op de wereld bent, de buren u ook niet moeten en de AH geen boodschappen levert in uw postcode gebied en overweegt men u zowaar een indicatie voor thuiszorg te verstrekken, komen de financiën in beeld. Met snel oplopende eigen bijdragen die maken dat u beter een student met langstudeerboete van straat kan plukken om wat te poetsen dan een medewerker van de thuiszorg over de vloer te laten komen, kan ik mij niet voorstellen dat mensen überhaupt de kans krijgen de betaalde werkster de deur uit te doen, zouden zij dat al willen.

Maar ja, de Olympische Spelen in Nederland moeten ergens van betaald worden nietwaar …

 

Politiek wil terug naar ‘vroeger’

“Er zitten grenzen aan wat mensen kunnen en willen uitgeven aan zorg” aldus demissionair minister Schippers.

Blijkbaar meent ze dat er dan weer geen enkele grens zit aan wat mensen kunnen en willen doen voor hun medemens, gezien haar verwachting dat ‘sociale netwerken’ grote delen zorg op zich zullen kunnen nemen. “Net als vroeger” stelt ze daarbij, “toen mensen ook de meeste zorg zelf moesten betalen en afhankelijk waren van familie en vrienden”.

Welja, laten we terug gaan naar vroeger. Toen de zorg erbarmelijk was en mensen wat eerder het leven lieten. Toen we massaal afhankelijk waren van de kerk. We nog met teveel in huizen woonden met voor- en achterkamers. We bang waren dat de oude buurman per ongeluk het gas aan zou laten staan en we met zijn allen de lucht in zouden vliegen. Edith Schippers heeft gelijk, vroeger was alles beter!

Moet ineens denken aan Balkenende, die enthousiast de VOC-mentaliteit terug wilde …

 

Marktwerking in de zorg een farce

Je bent in Nederland vrij om te wisselen van huisarts, naar een huisarts naar keuze. Mits:

  • de huisarts naar keuze niet in dezelfde praktijk werkt als de huidige huisarts, dat zou onderling scheve ogen kunnen opleveren (want artsen kunnen het niveau van schoolplein niet ontstijgen?).
  • er de afgelopen zes maanden geen contact is geweest met de huisarts van keuze in de hoedanigheid van invaller, om redenen die mij totaal onduidelijk zijn,
  • u niet al een huisarts binnen de gemeente heeft, tien tegen een dat elke andere praktijk plotseling verklaart ‘vol’ te zitten en zodoende ‘mag’ weigeren,
  • er geen huisarts dichterbij is, dan ligt die voor de hand in verband met visite rijden,
  • de nieuw gekozen huisarts bereid is om bestaande behandelingen of begeleiding over te nemen, met name begeleiding van zeldzame aandoeningen wil er nog wel een weigering volgen (of om u in te schrijven of de behandeling).

Het is in Nederland überhaupt niet mogelijk om per bezoek of per aandoening te beslissen voor de een of de andere huisarts, de huisarts waar u bent ingeschreven heeft u het simpelweg mee te doen.

Zie hier het merkwaardige resultaat van zogenoemde ‘marktwerking’ in de zorg. Waar de consument in de praktijk vrijwel geen keuze heeft en dus de arts op geen enkele manier hoeft te concurreren. Niet op prijs, niet op kwaliteit, niet op extra voorzieningen. In het slechtste geval kan een huisarts u totaal niet serieus nemen, u volkomen onbeschoft bejegenen en u allerlei onthouden en moet u maar zien hoe u nog aan een goede nachtrust komt.

In het overige deel van de zorg, is het niet veel beter gesteld. Elk ziekenhuis en elke specialist liggen in theorie binnen uw bereik, behalve dan dat huisartsen, ziekenhuizen, specialisten en zorgverzekeraars eerst een voorkeur aangeven waar u zich toch meestal maar in heeft te schikken. Zelfs een second opinion levert veelal weinig op, aangezien de behandelend arts er toestemming voor moet geven. U kunt niet kiezen voor het medicijn wat u het beste bevalt, dat wordt voor u bepaald van zorgverzekeraar tot apotheek als de overheid het niet al bij voorbaat heeft vastgesteld aan de hand van vergoedingen. Er zijn enkele takken van sport die meer vrijheid pretenderen, maar daar blijft het dan ook bij: pretenderen. Zoals u in theorie voortdurend kan wisselen van tandarts en bij elke handeling de goedkoopste of beste tandarts zou kunnen kiezen, maar de tandartsen dat in de praktijk om zeep helpen door dat gedrag simpelweg te weigeren. Bent u afhankelijk van de WMO, hebben ambtenaren contracten afgesloten en is het graag of niet. Heeft u zich niet rond uw dertigste ingeschreven bij een verzorgingshuis naar keuze, moet u maar zien waar u ‘geplaatst’ wordt. Het is zelden de bedoeling dat u aangeeft een andere thuishulp te willen, ook niet als deze efficiënter werkt en goedkoper is.

Natuurlijk is het gebrek aan keuze niet alleen kommer en kwel. Voor elk uitgedacht systeem is vast wel iets te zeggen. Maar is het niet tegelijkertijd de reden dat marktwerking in de zorg in Nederland gewoon een farce is?

 

CVZ en de (manipulatieve?) interpretatie van onderzoeksgegevens

Wat mij nogal bevreemde in het advies van het College van Zorgverzekeringen (CVZ) met betrekking tot het niet meer vergoeden van medicatie voor de ziekte van Pompe en ziekte van Fabry, is dat verklaard werd dat de medicatie na jarenlang gebruik vrijwel geen verbetering in kwaliteit van leven zou geven en amper levensverlengend genoemd zou kunnen worden. Vreemd, omdat medicatie die vrijwel geen effect sorteert altijd vanzelf weer van de markt afgevoerd wordt ongeacht de kosten, als ze de markt überhapt al hebben weten te halen met zulke magere resultaten. Vreemd ook omdat je je toch niet voor kan stellen dat zieken vrijwillig stad en land afreizen om tientallen jaren vier tot vijf uur per twee weken geduldig aan een infuus te gaan voor volgens het CVZ een verbetering van niets.

Gisteren in Nieuwsuur volgde opheldering op deze punten. Het CVZ blijkt uitsluitend gerekend te hebben met gemiddelden. De ene patiënt schiet weliswaar niets op met de enzym therapie, de andere patiënt kan flink baat hebben bij de medicatie. Gelijktijdig was bij de NOS te lezen dat er nogal wat onduidelijkheid is over genoemde bedragen, waarbij de indruk wordt gegeven dat het CVZ hier dan weer niet uit is gegaan van gemiddelden maar gespeerd heeft op het hoogste bedrag mogelijk in dit verband. En zeg nu zelf, patiënten die een middel van meer dan 400.000 krijgen waarmee ze hooguit 28 meter verder kunnen lopen en/of twee maanden langer kunnen leven klinkt heel anders dan mensen die een middel van 250.000 euro per jaar krijgen waardoor zij dusdanig verbeteren dat ze enigszins mee kunnen draaien met het maatschappelijke en soms werkende leven en vele (tientallen) jaren langer hiermee door kunnen leven.

Helaas, de discussie is al uit de startblokken. Met een dusdanige valse start dat je zou kunnen denken dat hier een aardig stukje manipulatie is in gezet om een zekere uitkomst te bereiken…

Dure medicijnen op de schop

In feite gebeurd het al veel langer, een kosten baten analyse voor het wel of niet vergoeden van medicijnen of medische ingrepen. De discussie is alleen nu publiekelijk op scherp gezet door een advies van het College van Zorgverzekeraars (CVZ). Zij gaan de minister van Volksgezondheid adviseren dure enzymtherapie voor de ziekte van Pompe en de ziekte van Fabry uit het basis pakket te halen, omdat zij menen dat de baat (vertraging van de aandoening, een iets betere kwaliteit van leven en iets langere levensduur) niet opweegt tegen de hoge kosten van het middel. Aangezien deze medicatie voor de ziekte van Pompe (83 patiënten) tussen de 400.000 en 700.000 euro per patiënt per jaar kost en voor de ziekte van Fabry (60 patiënten) neerkomt op 200.000 euro per patiënt per jaar, betekent dat in de praktijk dat deze mensen geen gebruik meer zullen kunnen maken van deze therapie met alle persoonlijke gevolgen van dien.

Afgezien van de afschuwelijke gevolgen voor deze groep patiënten en een wel zeer ongelukkig moment voor deze discussie –  nu telkens weer blijkt dat verspilling in de zorg in de miljarden loopt – verbaas ik me nogal over de focus. “Iedereen heeft recht op zorg, maar bij een begrensd zorgbudget hebben patiënten met een ernstige ziekte niet meer recht op zorg dan andere patiënten (…)“. Alsof de patiënt het probleem is en niet het feit dat de medicatie absurd kostbaar is en blijft(!). Waarom niet eerst of tenminste ook kijken naar de farmaceutische industrie waar zorg om de patiënt soms ver te zoeken lijkt?

Hoewel het op 21 september nog mogelijk is voor verschillende organisatie te reageren op dit advies, is het waarschijnlijk dat het advies onaangepast zal blijven. Eveneens is het waarschijnlijk dat het advies van het CVZ zal worden overgenomen door de minister. En dan is het tevens waarschijnlijk dat er vervolgens meer medicatie het raam uit zal gaan. Nu gaat het nog om zeldzame aandoeningen maar het zou zomaar het begin van het eind kunnen zijn … 

 

Zorg in de zorg

Nederland telt honderdduizend zogeheten multiprobleemgezinnen, die elk gemiddeld 104 duizend euro per jaar kosten.” (Verder…)

Op zich vond ik dit gemiddelde bedrag al absurd hoog in de oren klinken. Maar dan blijkt ook nog eens dat minstens een kwart van dit geld – oftewel 2,5 miljard – totale verspilling is. Niet alleen door bureaucratie en een overmaat aan instanties die niet samenwerken maar tevens omdat mensen hulp krijgen die ze niet nodig hebben.

In de Nederlandse ziekenhuizen worden vele miljoenen euro’s verspild aan onnodige en peperdure technologie. Dat is het gevolg van de marktwerking in de zorg.” (Verder …)

Gaat het hier alleen om de aanschaf van dure en vooral overbodige apparatuur om goed voor de dag te komen. Hebben we het nog niet over de waarschijnlijkheid dat mensen onnodig behandeld worden vanwege zaken als ‘stukloon’ en ‘winstdoelstellingen’.

“Uit onderzoek van buurtzorg bleek dat thuiszorgpatiënten gemiddeld voor honderd euro aan overgebleven medicijnen, verbandmiddelen en andere materialen in huis hebben liggen.” (Verder…)

Nogal een absurd probleem eigenlijk. De verpakkingen waarin allerlei middelen worden geleverd zijn te groot. Voor een pleister moet een gehele verbanddoos weggegooid worden, dat idee.

“Fraude en verspilling is een veel grotere kostenpost dan vergrijzing meldt de Consumentengids van juli/augustus 2012.” (Verder …)

Een deel zou gevolg van ‘gerommel met de diagnose behandel combinaties (dbc’s)’ zijn maar je kan je afvragen of de dcb’s dat gerommel niet enorm in de hand werkt. In elk geval zou dit samen met wat andere fraude goed zijn voor 167 miljoen euro in 2011. Een algemeen kopje ‘verspilling’ is dan weer goed voor een tot twee miljard euro per jaar.

Maar vier voorbeeldjes uit het nieuws van de afgelopen twee maanden waarom zorgkosten toch zo de pan uit rijzen en onbetaalbaar dreigen te worden in een overzicht wat bij lange na niet compleet is. Van de geschatte bedragen zou het eigen risico meteen op de schop kunnen en elke oudere in Nederland voorzien kunnen worden van een gratis rollator. Iets om over na te denken met de verkiezingen in zicht …

Hoei, een handicap in beeld

Wie komt op voor Benthe Samsom?’ Columnist Luuk Koelman blijkbaar. Ofschoon ik me afvraag of het niet van de regen in de drup is.

En nu is daar Diederik Samsom. Hij schuift in zijn PvdA-reclamespot zijn tienjarig dochtertje Benthe naar voren. Benthe is gehandicapt, en voor haar doet Samsom het allemaal. Hij vertelt niet wát haar handicap is, maar wie even googelt, ontdekt dat Benthe al enkele maanden een belangrijke pion is in het PvdA-verkiezingscircus. Heel Nederland moet weten dat zij een hersenafwijking heeft waardoor zij onder meer spastisch is aan de linkerzijde van haar lichaam. 

(…)

Wat mij zorgen baart, is hoe Benthe wordt gevormd door dit spotje. Zal zij later, als volwassen vrouw, zeggen: “In de Tweede Kamer had papa altijd de mond vol over hoe voorzichtig we moeten zijn met het uitwisselen van medische gegevens, maar voor mij golden die bezwaren blijkbaar niet?” Hoe zal bijvoorbeeld haar zoektocht naar werk verlopen, nu papa haar complete ziektebeeld aan de grote klok heeft gehangen?

Nou denk ik zomaar dat een werkgever ook zonder politieke campagne wel zal merken dat Benthe een hersenafwijking heeft met onder andere spasmes aan de linkerzijde van het lichaam tot gevolg. Zo’n jonge vrouw die binnen drie minuten na binnenkomst per ongeluk tegen het bureau schopt en de koffie omver smijt, dat loopt toch wat in de gaten nietwaar? Bovendien vallen dit soort handicaps al snel onder ‘arbeidshandicap’ en in deze maatschappij is het dan gebruikelijk, zo niet verplicht dat bij de sollicitatie te melden. U weet wel, door beschaafde mensen zeer respectvol aangeduid als ‘iemand met een vlekje’.

In mijn ogen is het probleem ook eigenlijk niet dat Diederik Samsom over de handicap van zijn dochter vertelt. Of dat hij met haar – en zijn zoon, maar die is niet gehandicapt dus dan ‘mag’ het – zieltjes probeert te winnen voor zijn partij. Het probleem is dat wij in een maatschappij leven waar men niet over een handicap of ziekte wil horen. Gehandicapt zijn, doe je maar in je eigen vrije tijd. Stiekem. Verstopt achter de voordeur. Ow wee als iemand er toch achter weet te komen. Dan volgen er consequenties, een mooi woord voor ‘straf’. Wil geen werkgever je hebben, vindt iedereen je ‘zielig’ en ‘sneu’ maar moet je zelf extra positief in het leven staan en mag je je de rest van je leven verantwoorden omdat je ‘zoveel kost’.

En mag je niet in een politiek spotje…

 

Zorgsparen het nieuwe pensioen?

‘Sparen voor later’ was de leus. Opdat het leven een beetje leuk én betaalbaar bleef, ook op de oude dag. Het kon in alle vormen en maten. Zo hebben we het welbekende pensioensparen ter aanvulling van de AOW, indien collectief was dat belastingtechnisch heel voordelig. Maar er waren ook een vut regeling om eerder te kunnen stoppen met werken, een levensloopregeling om op enig moment zorgverlof op te kunnen nemen of een sabatical in te lassen en allerlei verzekeringen en fondsen om later een extra bedrag vrij te krijgen. Jammer maar helaas, geen van de regelingen is geheel intact gebleven. Pensioenfondsen hebben verkeerd belegd dus gepensioneerden zien hun inkomen niet meer geïndexeerd worden als er niet gewoonweg op wordt gekort. Bezuinigingen zorgen voor verdere achteruitgang van dit oh zo mooie spaarplan en volgende generaties moeten nog maar zien of er nog iets over is tegen de tijd dat de pensioengerechtigde leeftijd wordt bereikt. De overige regelingen zijn nog grover de nek om gedraaid. VUT verdween, de levensloop stopte en keerde gek genoeg lang niet zo goed uit als in was geïnvesteerd en menig fonds bleek geen spaargeld meer te bekennen te zijn. De appeltjes voor de dorst verdwijnen als sneeuw voor de zon, zonder dat de burger er iets aan kan veranderen.

Vandaag kwam het RVZ met het volgende ‘sparen voor later’ plan: het zogenoemde zorgsparen. Collectief of individueel sparen om de zorg op de oude dag te kunnen betalen. Het gaat overigens niet alleen om geld, er wordt ook verwacht dat u vrienden gaat sparen opdat die u later kunnen helpen, de gunst van kinderen opspaart zodat die u kunnen verzorgen en voor het geval dat niet voldoende is, wordt van net gepensioneerden verwacht dat zij de langer gepensioneerden steun gaan verlenen. Volgens het RVZ krijgt u daar iets prachtigs voor terug, namelijk zorg en ‘de regie over het eigen leven’. Het geld wat u verder via premies en belastingen richting de zorg gooit, is dan alleen nog bestemd voor zware medische zorg en degenen die niet kunnen sparen en/of geen kinderen of vrienden hebben.

Klinkt bekend …

Hopelijk verdwijnt dit onzalige plan snel in de prullenbak. En gaat het RVZ eens onderzoeken hoe het toch kan dat allerlei zorg- en hulpmiddelen in Nederland zoveel duurder zijn dan in andere landen, een rapport uitbrengen met een plan hoe de marktwerking uit de zorg gehaald moet worden of bekijken hoe we bureaucratie en extravagante salarissen in kunnen perken.