Tag: Absurd Page 2 of 3

De belastingdienst, gekker kunnen ze het niet maken?

Toen mijn vader 4 januari 2009 overleed, kreeg ik onnoemelijk veel te maken met de belastingdienst. Niet alleen omdat er allerhande formulieren ingevuld dienden te worden, ook omdat de belastingdienst mij een scala verkeerde aanslagen aan niet uit te keren bedragen en onterechte terugvorderingen deed toekomen. Vervelend maar zolang het op te lossen blijft, niet onoverkomelijk

Deze week kreeg ik de laatste definitieve aanslag. Daarop bleken alle problemen wel opgelost, maar dan vooral ten gunste van de belastingdienst. Het komt er op neer dat hun fouten mij geld hebben gekost. Vandaag kreeg ik daar de meest wonderlijke (en volgens mij foutieve) uitleg bij. Sterker nog, ik kreeg opeenvolgend twee verschillende redenen die even absurd waren. Ik zal proberen het begrijpelijk weer te geven.

Februari 2009 heeft de belastingdienst een bedrag uitgekeerd op de erven rekening. Dat bedrag is twee derde van het bedrag wat uiteindelijk uitgekeerd hoort te worden. Hun redenering: dat eerste lagere bedrag had toen niet gestort moeten worden, het geheel nu wel. Zij hebben dat lagere bedrag echter ook niet teruggevorderd. Over dat lage bedrag – wat niet is teruggevorderd en nu ook niet teruggevorderd wordt, omdat er recht blijkt te bestaan op een hoger bedrag – is heffingsrente in rekening gebracht (alsof dat bedrag ten onrechte op de erven rekening heeft gestaan). Die heffingsrente is flink opgelopen, hebben ze afgetrokken van het bedrag wat ik nog tegoed heb en zodoende heb ik hun plots betaald over een bedrag wat al die tijd terecht in mijn bezit was.

Enfin, die uitleg ging snel het raam uit maar toen kwam verbijsterende uitleg nummer twee.

In 2009 kreeg ik bericht dat er bijna drieduizend euro klaar stond om naar mij over te maken. Ik had echter helemaal geen recht op dat geld. Meteen gebeld, meteen een formulier opgestuurd en geen cent ontvangen, prima geregeld. Half 2010 kreeg ik echter een aanslag. Of ik die drieduizend euro – die ik nooit had ontvangen – even snel wilde terug betalen. Opnieuw gebeld en al snel was het misverstand duidelijk. Het bedrag was nooit aan mij uitgekeerd maar door hen geparkeerd op een rekening courant van de belastingdienst zelf. Waardoor men daar alleen zag dat het bedrag was afgeschreven, zij niet konden zien dat het was afgeschreven naar hun eigen rekening en zij er abusievelijk vanuit waren gegaan dat ik het bedrag ontvangen had. Zij zagen hun fout, de aanslag zou meteen ingetrokken worden, ik mocht de mijne verscheuren en dan was de zaak opgelost. Nu zijn die bedragen echter plots weer in beeld. De belastingdienst stelt dat alle aanslagen welliswaar onterecht waren maar dat er nu eenmaal wel een aanslag was opgelegd. Door een ‘automatiseringsfout’ (echt!) is die foutieve aanslag niet toen, maar pas deze week verrekend. Omdat ik die foutieve aanslag die ik niet hoefde te betalen, niet betaald heb maar diezelfde aanslag wel in de computer is blijven staan, wordt over dat bedrag heffingsrente berekend. Die heffingsrente wordt mij nu in rekening gebracht. Symptahiek als de belastingdienst is, hebben ze het vast voor me verrekend waardoor de teruggaaf als sneeuw voor de zon verdwenen is.

Deze laatste uitleg blijft de belastingdienst nu op staan, vinden zij volkomen logisch ende terecht. En let wel, dit is niet eens mijn interpretatie van hun uitleg, dit is werkelijk hun uitleg! Met de bewering dat als dit mijn begripsvermogen te boven ging, dat zou komen door mijn gebrekkig begripsvermogen(?!).

Het wordt dus bezwaar aantekenen. Want leuker kunnen ze het niet maken, wel geschifter.

 

Comments (8)



Niet natrekken hoer strafbaar?

Het is woensdag en de reclamefolders liggen in een warrige stapel te lonken op de mat. U bent nu eenmaal gek op koopjes. Met een kopje koffie en een plakje cake uit de aanbieding, slaat u op uw gemak aan het bladeren. Uiteindelijk ziet u een mooie broek, een paar kekke schoenen en heeft u een kortingsbon voor hondenvoer uitgeknipt. Netjes schrijft u de registratienummers uit de advertenties op een notitieblok. U wilt immers niet gearresteerd worden vanwege een nieuwe outfit! U pakt de telefoon, belt naar de Keuringsdienst van Waren en geeft de registratienummers door aan de telefoniste. De schoenen en hondenvoer blijken legitiem, die kunt u met een gerust hart gaan kopen. De broek hangt weliswaar in een keurige boetiek maar blijkt gemaakt in een sweatshop waar gebruik wordt gemaakt van illegale arbeid. U bent een beetje teleurgesteld maar het is niet anders, voor de broek zal u op zoek moeten in een erkend warenhuis.

Klinkt voor iedereen wat vreemd waarschijnlijk. Behalve voor minister van Veiligheid en Justitie Ivo Opstelten die vanmiddag in de Kamer met het volgende idee op de proppen kwam:

“Belangstellenden voor een prostituee die zelf of via of een bordeel adverteert, moeten straks eerst uitzoeken of de aangeboden prostituee wel geregistreerd is en dus boven de 21 jaar. Dat kan dan waarschijnlijk door een centraal punt te bellen, waar de adverteerder bekend is onder een registratienummer, het burgerservicenummer en het bij de klantenwerving gehanteerde telefoonnummer. Doet de klant dit niet en maakt hij gebruik van een niet-geregistreerde hoer, die mogelijk te jong is en/of het slachtoffer van mensenhandel, dan is hij strafbaar.” (Bron)

Let wel, het centrale orgaan zou er moeten komen om vat te krijgen op gedwongen prostitutie en mensenhandel. Blijkbaar is het dan geenzins de bedoeling dat politie of justitie iets doet met de gegevens, zoals – ik zeg maar wat hoor – arresteren van mensenhandelaren, slechte pooiers en loverboys.  Welnee, volgens Ivo ligt de oplossing in het strafbaar stellen van de bezoeker van de prostituees.

Wel geheel in lijn met het marktdenken van tegenwoordig …

Comments (12)



Twitter-fitties

Vol verbazing heb ik vanavond 1Vandaag zitten kijken over ‘twitter-fitties’: massale vechtpartijen onder jongeren nav oproepen op twitter. Verbazing, omdat de schuld van al dat geweld uitdrukkelijk werd gelegd bij sociale media. Verbazing ook omdat de oplossing eveneens gezocht werd in omgaan met sociale media.

Ben ik nu werkelijk de enige die meent dat het probleem niet zozeer zit in sociale media maar vooral in het feit dat jongeren elkaar lachend de hersens in slaan en grinnikend een leraar het ziekenhuis in rossen?

 

Comments (3)



De zorg in tienden van seconden

Vierenveertig komma vier seconden staat er voor hulp bij tandenpoetsen. (Bron: 1Vandaag Verkiezingsdebat)

Oftewel, er is een of andere imbeciel geweest die besloot dat vierenveertig seconden hulp bij tandenpoetsen net niet genoeg was maar vijfenveertig seconden toch maar de spuigaten uitliep.

Comments (12)



Hondenpoep en hoe het niet moet

Wij wonen in een overwegend groene wijk vol groenstroken, bermen en grasveldjes. Wij wonen ook in een wijk waar veel mensen denken dat al dat groen bedoeld is als afvalbak. Stukken lunch, hele avondmaaltijden (over het balkon), gebruikte koffiefilters, allerhande lege verpakkingen, gebroken glas, stukken metaal, versplinterd hout, stukken textiel en soms zelfs kapotte kerstballen, een verdwaalde stofzuiger of half gesloopte kast, het is allemaal vertegenwoordigd op ons groen. Samen met het feit dat we hondenbelasting betalen, is dat voor ons reden genoeg om geen hondenpoep van grasveldjes op te ruimen. Let wel, ‘we’ poepen niet op de stoep, in tuinen, op groenstroken die aan achterdeuren grenzen en ook speelweides en voetbalvelden worden met rust gelaten.

Soms wordt ik hier op aangesproken en/of wensen mensen met mij daar een discussie over aan te gaan. Dat mag natuurlijk, we denken niet allemaal hetzelfde. Frappant is alleen hoe mensen mij daar op aanspreken. Zo start men de conversatie graag luidruchtig, op onbeschofte toon en is de eerste zin negen van de tien keer doorspekt met scheldwoorden. Sommige mensen houden liever een veilige afstand en gillen dus hun verwensingen en bedreigingen drie deuren verderop vanaf het balkon mijn kant op. Is er dan ruimte voor hoor en wederhoor, wordt het nog mooier. Blijkbaar is het moeilijk om te zeggen dat men iets gewoon vervelend vindt, dus wordt er doorgaans gegrepen naar een flinke leugen. Meest gehoorde is die van mensen zonder thuiswonende kinderen, die krijsen dat hun kinderen dagelijks op betreffende veldje spelen en onder de hondenpoep thuis komen. Meest absurde is de evenzo veel voorkomende ‘als de gemeente het gras maait, spat bij mij de hondenpoep tegen de ramen’. Merken mensen vervolgens dat al dat loze geschreeuw en gekrijs niets gaat uithalen, is het einde van het ‘gesprek’ doorgaans net zo onbeschoft als de start. Terwijl ik nog aan het praten ben, gooien mensen al dan niet scheldend de deur dicht.  Blijkbaar schenkt dat nog in enige mate een gevoel van overwinning na deze hopeloze missie.

Zult u denken dat de schreeuwlelijkerd dezelfde is als de toch al asociale, vervuilende buurtbewoner. Maar niets is minder waar. Doorgaans gaat het om de net geklede, middelbare vrouw die oogt alsof ze weet hoe het hoort.

Het zal ongetwijfeld aan mij liggen, misschien ben ik gewoon wat ouderwets ende achterhaald. Maar wat is het toch dat mensen denken dat zij gewenst gedrag kunnen afdwingen door totaal asociaal door het lint te gaan?

Comments (4)



Wat mankeert mensen toch?

De invoering van een checklist bij een ziekenhuisopname kan duizenden levens redden. (…)  Jaarlijks worden in Nederland 500.000 mensen geopereerd. 7500 patiënten overleven de operatie niet, ze overlijden tijdens of na de ziekenhuisopname. Door de nieuwe checklist daalt het aantal doden met de helft naar 3750. (…) Ziekenhuizen in de hele wereld hebben al belangstelling getoond voor de nieuwe werkwijze. De inspectie voor de gezondheidszorg wil dat alle Nederlandse ziekenhuizen het overnemen.(Bron)

Dat mag dan wel een bijzondere checklist zijn, dacht ik nog. Maar nee, het blijkt om imbeciel simpele vragen te gaan. Zoals: ‘Gaat het om de juiste patiënt?’, ‘Weten we waaraan hij/zij wordt geopereerd?’, ‘Zijn er allergieën?’.

De mevrouw op het nieuws stond vol trots te vertellen over dit nieuw uitgevonden wiel wat duizenden mensen het leven gaat redden. Ik kon me alleen in shock afvragen wat de mensheid toch in hemelsnaam mankeert. De zorg inclusief die mevrouw moet zich toch kapot schamen dat voorheen maar wat uit het blote hoofd gedaan werd! En vooral dat nu blijkt dat door dat aanrommelen elk jaar 3750 mensen totaal overbodig dood zijn gegaan?!

Laat de Kamervragen maar komen …

Comments (13)



Sociale Dienst verklaart alle chronisch zieken genezen

Als je wordt afgekeurd voor WIA of WAJong wil dat zeggen dat je ongeschikt bent geacht om te kunnen werken. Het heet dan ook niet voor niets ‘afgekeurd’ zijn. De branchevereniging Sociale Diensten Divosa denkt daar blijkbaar heel anders over. Zij hebben vandaag het absurde plan opgevat om arbeidsgehandicapten te laten werken voor hun uitkering.  Oftewel, gooi mensen vanuit de arbeidsongeschiktheidsuitkering de bijstand in en laat ze van daaruit niet werken naar arbeidshandicap – zoals nu mogelijk – maar naar vermogen. Dat wil zeggen dat er gekeken wordt hoeveel procent van het minimumloon er verdiend wordt om de resterende procenten bijstand te verstrekken. Optimistisch gaat Divosa uit van een voorbeeld waarin een arbeidsgehandicapte zestig procent minimumloon verdient en veertig procent bijstand bij krijgt.

Mocht het hiermee nog niet helemaal duidelijk zijn dat Divosa meent dat een arbeidsongeschiktheidsuitkering niet verstrekt wordt vanwege arbeidsongeschiktheid maar puur voor de lol, dan spreekt het volgende wel boekdelen:

Volgens voorzitter van Divosa René Paas wil nu geen baas mensen met een arbeidshandicap hebben, omdat ze meer kosten dan ze opleveren. Meestal zitten ze daarom met een uitkering thuis.

Enfin, Divosa doet dit voorstel natuurlijk niet uit goedheid van het zakelijk kloppende hart. Volgens eigen berekeningen kan dit onzalige plan jaarlijks één tot drie miljard euro opleveren. En vooral “Met het voorstel wil Divosa een alternatief bieden voor mogelijke bezuinigingen op de re-integratiebudgetten en een verlaging van de bijstand.”

De branchevereniging is duidelijk bang voor het eigen hachje, dus dan maar opnieuw chronisch zieken naaien waar ze bij staan…

Comments (16)



Wilders, heilige der schijnheiligheid

De president komt natuurlijk niet als hier iemand in het kabinet zit die de islam achterlijk noemt. Ik wil niet dat mijn president hier als een clown wordt neergezet”, aldus de ambassadeur van het grootste moslimland ter wereld [dhr. Habibie] in het FD. „Misschien hebben Wildersstemmers last van een angstpsychose”, zei hij ook. (Bron)

En toen voelde Geert Wilders zich ineens zwaar op zijn pik getrapt. Het kan niet, het mag niet, het is schandalig en of demissionair minister van Buitenlandse zaken Verhagen deze ambassadeur wél even snel op het matje wilde gaan roepen. Want vrijheid van meningsuiting – of beter gezegd vrijheid om alles en iedereen uit te kafferen in zowel binnen- als buitenland – geldt natuurlijk alleen voor Geertje. Niet voor anderen en toch zeker niet voor een vertegenwoordiger van een moslimland!

Is dat nog om over te gniffelen, de reactie van demissionair minister Maxime Verhagen doet het lachen wel vergaan. Want al meent hij dat ook dhr. Habibie vrij is om zijn mening te uiten, zal er toch een gesprekje plaats vinden. Omdat ‘de minister de termen die de ambassadeur heeft gebruikt, niet verstandig vindt’. Het geeft wel aan hoeveel de gedoogsteun van Wilders waard is en hoe VVD en CDA zich laten gijzelen door de PVV.

Ben benieuwd hoe dat gesprekje zal gaan. “Hee Habibie, ja ik ben het eigenlijk helemaal met je eens hoor. Maar ja, gedoogsteun en imago enzo he? Dat begrijp je toch wel? Is er nog thee?”

Comments (5)



Het GGZ een stapje verder ..

De zelfmoord van uw vader is dan ook geen probleem van u. Nou ja, wat er om heen is gebeurd raakt u natuurlijk wel iets dan.

Inderdaad, het gesprek met het GGZ was zo mogelijk nog meer verbijsterend dan de vorige gesprekken. In het kort: het GGZ doet niet aan rouw of rouwverwerking, alles wat ik mis vind bij het GGZ is mijn eigen schuld omdat ik niet letterlijk het woord ‘rouwverwerking’ in de concrete hulpvraag heb gebruikt (en de huisarts ook al niet, foei), ze hebben ‘geen enkele indicatie voor rouw’ bij me kunnen constateren (?) maar wél bakken vol innerlijke problemen plus borderline kenmerken al kon ze er niet één voor me benoemen. Input van mijn kant was slechts ‘mijn mening’ dus hoefde niet besproken en aan mij de keuze, of toch de dagbehandeling in of onmiddelijk de deur uitlopen en niet meer terugkeren naar het GGZ. Tja … U mag nooit meer raden.

Moet bekennen dat het me meer geraakt heeft dan mijn doorgaans assertieve zelf normaal zou toelaten. Voornamelijk omdat werkelijk iedereen die bij de dood van mijn vader betrokken is geweest – tot en met de ingeschakelde agenten en de uitvaartondernemer aan toe – een vorm van geestelijke bijstand heeft gekregen. En ik voor de zoveelste keer dit jaar op straat stond met een keiharde schop na en niet meer dan een de zoveelste klachtenprocedure in het vooruitzicht. Deze keer niet wetend of ik moest gaan janken of iemand zou gaan beschadigen.

En ik geloof het wel, er zal heus wel ergens iemand te vinden zijn die normaal een beetje professionele hulp kan bieden. Maar ik zal er niet meer naar gaan zoeken. De volgende die zo onrespectvol over mijn vader is of het verzint waar ik bij sta, sla ik namelijk wel de tanden uit zijn of haar bek waarschijnlijk.

Zeker heb ik een lieve man, lieve familie, lieve vrienden en komt de hulp soms uit onverwachtse hoek. En zeker, dat is vele malen meer waard dan de ontelbare hoeveelheid baggerinstanties die Nederland ‘rijk’ is. Maar toch. Bij deze mensen moet en wil ik rekening houden met wat zij zelf hebben doorgemaakt. Is niet alles moeiteloos bespreekbaar. Kan je elkaar soms even niet zo goed helpen als je zou willen. Juist deze mensen hoopten dat ik een klein beetje hulp erbij zou zoeken.

Comments (8)



Bij het GGZ is iedereen getikt

Kort en bondig – zoals ze had gevraagd – legde ik uit dat mijn tante ons half drie ‘s nachts gebeld had om te vertellen dat mijn vader dood was, dat ze dacht dat hij het zelf gedaan had en dat we moesten komen. Dat we door een sneeuwstorm daarheen gereden zijn en vervolgens in een griezelig leeg huis aankwamen, omdat de politie ons compleet vergeten was. Iedereen was vertrokken zonder ook maar een kaartje achter te laten. We door het bloed op de vloer en de messen op tafel er achter kwamen hoe mijn vader zelfmoord had gepleegd. En dat ik nog steeds boosheid jegens de politie voel daarom. Waarop ze tot mijn afgrijzen zei: “Ik begrijp het niet helemaal. U ging spontaan naar uw vader zonder dat hij dat wist maar hij bleek niet thuis te zijn. Dat neemt u hem vreemd genoeg kwalijk. Waar was uw vader heen gegaan dan?”

Nee, dit was niet de vraag van een ongeïnteresseerde dementerende bejaarde na het tiende biertje op happy hour van het plaatselijke buurthuis. Dit was een van de vragen die me gesteld werd op het intake gesprek van het GGZ, de Geestelijke Gezondheidszorg. Een intake gesprek omdat ik een beetje hulp had gevraagd bij rouwverwerking na zelfdoding. Een intakegesprek waarbij van te voren duidelijk was gemaakt dat er een uur voor zou staan en geen minuut langer. Een uur waarin ik moest vertellen over de gebeurtenissen dit jaar, de gebeurtenissen de jaren er voor, over mijn vroege jeugd, mijn pubertijd, mijn volwassen leven, mijn ziektes en beperkingen, mijn karakter, mijn vrienden, mijn gevoelens, mijn leefgewoontes en mijn gedrag. Kort en bondig, de ene vraag na de andere beantwoorden. Slopend.

Daarbij bleek ook dat eerdere dossiers nog altijd niet gecorrigeerd zijn. Ze geloofde bijvoorbeeld niet dat ik echt geen alcohol drink. Vroeg vervolgens verbolgen wanneer ik dan definitief gestopt was met drinken en hoe ik dat gedaan had. Voor de lezer die mij niet zo goed kent, ik heb al vanaf mijn negentiende een alcoholintolerantie.

Was ik hierover al zwaar teleurgesteld, gedesillusioneerd en ontmoedigd, het advies wat uit de intake voorkwam, was zo mogelijk nog wonderlijker. Een team van zeven ‘deskundigen’ had zich over mij gebogen en kwam tot de conclusie dat ik niet alleen last moest hebben van traumatische stress kenmerken maar ook flink neig naar een persoonlijkheidsstoornis: namelijk borderline. Nee niet ADHD, borderline dus. Daar was met gesprekken geen beginnen aan, het voorstel werd dan ook dagbehandeling. Wat dat inhoudt kon ze niet vertellen, dat wist ze niet. Maar dat dat waarlijk het beste voor me is, dat stond echt als een paal boven water(?!).

Enfin, mijn omgeving en google wisten het wel. Dagbehandeling is de laatste stap voor opname, bedoeld voor mensen die amper tot niet meer zelfstandig kunnen functioneren door psychische problemen. En daar stopte mijn open houding, mijn positieve instelling en mijn ‘ik-zal-eens-niet-weerbarstig-reageren-maar-het-over-me-heen-laten-komen’ acuut. Want ik mag het emotioneel echt heel moeilijk hebben met de dood van mijn vader, ik functioneer toch prima dunkt me. Met hulp van mijn man, familie en enkele goede vrienden heb ik klachtenprocedures doorlopen, de nalatenschap inclusief verkoop van mijn vaders huis al in oktober afgehandeld, volg ik een intensieve medische behandeling en onlangs zijn we getrouwd.

Maar goed, zeven deskundigen hebben besloten. Dus de voorgestelde behandeling afzeggen en normaal gesprekken aanvragen, dát kon natuurlijk niet zomaar. Aanstaande maandag gaan we het even gezellig opnieuw bespreken. Dat wil zeggen, ik ga alleen bespreken dat ze goedschiks of kwaadschiks mijn dossier door de papierversnipperaar gaat halen.

De rest mag ze houden. Voor zulke hulp heb je niet eens problemen nodig…

 

Comments (12)



Page 2 of 3

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft