Traagheid in mijn bestaan

Ze zeggen dat een chronisch zieke dagelijks keuzes moet maken, vanwege gebrek aan energie. Men kan het een of het ander, maar niet beide op een dag. Zeker worstel ik daar ook mee, maar ik lijk nog meer moeite te hebben met de traagheid in mijn bestaan. Je kan het zo gek niet bedenken of ik doe er vele malen langer over dan vroeger. Tikte ik in mijn gezonde jaren binnen minuten even een mailtje weg, nu wijst de klok vier uur verder aan tegen de tijd dat ik bij groetjes en liefs ben aanbeland. Vol verwondering merk ik telkens weer dat elk klein boodschapje een tot twee uur in beslag neemt. Kleding van de wasmand naar een rekje overbrengen, duurt het slechts drie kwartier ben ik enorm gelukkig. Tel daar de noodzakelijke rustmomenten en slaapjes bij op en u begrijpt, tijd vliegt aan me voorbij terwijl ik me met een slakkengang door mijn to do lijstjes worstel.

Ik vermoed dat het trage niet zozeer gebrek aan energie is als gebrek aan concentratie. Dit stukje alleen heb ik al zes keer terug gelezen om te zien waar ik was, of ik niet ben afgedwaald en of ik niet in herhaling val. De verder ik schrijf, de langer dat weer duurt natuurlijk. En zo ben ik wel even bezig met een stukje van niks.

Een voordeel, u was er vast zó mee klaar …

Druk, druk, druk

Zeker, ik heb zat te schrijven ende te vertellen. Toch is het opnieuw veel stiller op dit log dan ik me voorgenomen had. Deze keer echter om een leuke reden, we hebben onder voorbehoud een huis gekocht! Vooral dat ‘onder voorbehoud’ slokt momenteel veel tijd en energie op, moet het inpakken en daadwerkelijk verhuizen nog beginnen. Dat ik door de combinatie ADHD plus spanning (al is het positieve spanning) een gevalletje insomnia ben geworden, helpt waarschijnlijk ook niet mee. Eigenlijk weet ik het slaapgebrek alleen nog redelijk te beperken door voor elk uur dat ik ‘s nachts wakker lig, in de ochtend/middag langer te blijven slapen. Ja ja ik weet het, dat is niet goed om slapeloosheid te bestrijden. Maar geheel beroerd helemaal niet functioneren, is even geen optie nu natuurlijk.

Anyhoe, het nodige geregel verloopt voorspoedig en als het goed is, wonen we eind oktober in een leuk huis in een leuke wijk dichterbij (schoon)familie en vrienden. Yay!!

De agenda vulling

Enfin, de laatste tijd vergeet ik wel weer erg veel en mijn man raakt licht geschift van al die zooi. Dus bij deze, ik ga weer ouderwets aan de papieren agenda. En deze keer ga ik hem echt, echt echt gebruiken en heus, jawel, zeker georganiseerd raken!

Waren mijn woorden nog niet zo lang geleden. Okee, georganiseerd raken lukt best een beetje. Zo liggen mijn medicijnen netjes gesorteerd in een la in plaats van verdeeld in tal van papieren zakken van de apotheek op een kast tussen allerlei andere spullen gepropt. Ben ik een plan aan het afwerken om het huis een soort grote voorjaarsschoonmaak te geven en gaat dat de goede richting op. Hou ik mijn mail bij en gooi overbodige mail regelmatig weg. En ben ik na twee en half jaar voor me uit schuiven – ik ben van de ouderwetse schooltandarts generatie, angstig dus – eindelijk naar de (angst)tandarts gegaan.

Die agenda lag ook mooi te wezen op mijn buro. Met een vulling uit 2007 en de nieuwe vulling nog mooi ingepakt in de kast. Gelukkig maar. De hond heeft al twee keer mijn agenda gejat en .. blijkt gek op het verscheuren van agenda vullingen.

Papieren agenda’s en goede voornemens

Er is vrij weinig wat ik mis van de middelbare school moet ik bekennen. Behalve dan de schoolagenda. Ok, mijn huiswerk schreef ik er niet bijster vaak in op en afspraken al helemaal niet. Maar je kon er zo lekker in lezen, tekenen, verhalen in schrijven of nog beter, anderen verhalen laten schrijven en van alles erin plakken en bijschuiven. Aan het eind van elk schooljaar puilde de agenda aan alle kanten uit, een afspiegeling van mijn chaotische, slecht georganiseerde karakter en voorliefde voor mooie plaatjes, leuke teksten en rommeltjes.

Schooltijd ging – de goden zij dank – voorbij, de agenda fetisj bleef. Ringbandjes, zodat deze ADHDer ten allen tijden handig de inhoud aan kon passen bij elke ‘nieuwe start’ of ‘geweldig voornemen’. De kaft veranderde evengoed, er zijn al heel wat agenda’s gesloopt om weer een nieuwe van te maken. Alleen afspraken bijhouden he, dat deed ik nog steeds niet erg. Tot de laatste jaren helemaal niet. Zo’n agenda was leuk om mee te prutsen maar daarna .. tja.

Toen kwam de Iphone in mijn tas en vond ik dat ik maar eens heel volwassen daarin mijn afspraken bij moest gaan houden. Zoveel zijn het er inmiddels ook niet, dus dat moest handig te doen zijn. In een soort van word-programma kon ik schrijven tot ik een ons woog en er zitten zelfs handige notitie ‘blaadjes’ in voor to do lijstjes waar ik heel geordend te werk zou kunnen gaan. Sleep dat ding bovendien overal mee naar toe voor noodgevallen, dus altijd alles bij, van afspraken tot boodschappenbriefjes!

Helaas, ook dat werkt niet. Althans, ik doe het gewoon niet. Twitteren, facebooken, surfen, smsen, allemaal prima. Maar de agenda functies gebruiken, het komt niet eens bij me op. Dus schrijf ik nu eigenlijk al tijden werkelijk alles wat onthouden moet op klad blokjes, enveloppen en kassabonnen, waardoor ik overal stapels papiertjes laat slingeren. Die ik natuurlijk meestal niet bekijk of kwijtraak, dus meer dan een hoop rommel levert het niet op.

Enfin, de laatste tijd vergeet ik wel weer erg veel en mijn man raakt licht geschift van al die zooi. Dus bij deze, ik ga weer ouderwets aan de papieren agenda. En deze keer ga ik hem echt, echt echt gebruiken en heus, jawel, zeker georganiseerd raken!

En u, aan de elektronische agenda of toch liever de geur van papier? Of andere goede voornemens?

Archief terug

Afgelopen augustus kondigde ik een hele erge verse start van dit log aan en verwijderde rigoreus al mijn archieven. Daar had ik heus lang over nagedacht. En destijds vond ik het echt een prima idee. Aanvankelijk beviel die zeer frisse start ook zeer goed. Alsof ik een geheel nieuw leven was gestart.

Maar ja …

In feite startte ik geen nieuw leven, slechts een nieuw hoofdstuk. Ben ik me gaan realiseren dat een nieuw hoofdstuk niet wil zeggen dat de vorige hoofdstukken er niet meer toe doen. Is het gevoel achter het motief om de boel weg te gooien ook een beetje boel kwijt. En het is toch wel leuk om terug te kunnen bladeren. Of terug te kunnen linken. Dus heb ik zojuist de hele handel terug geplaatst. Op twee of drie logjes na die ik nog steeds te intiem en te intens vindt om op het web te laten, die hou ik blijvend voor mezelf. Maar verder kunt u de gehele 26 Mb aan schrijfsels weer terug vinden.

U weet dat ik ADHD heb?

Smartphone wordt iphone

Doorgaans ben ik niet zo van de dure spullen en een telefoon haalde ik bij een abonnement, ‘gratis’. Maar ik ben wel van de gadgets, wilde al lang een leuke smartphone en na alle misere van afgelopen jaren, wilde ik mezelf eens echt leuk verwennen. Tegen alle ADHD impulsen in zocht en vergeleek ik toestellen tot ik een ons woog tot ik helemaal zeker was dat ik iets geweldigs gevonden had.

Het werd een windows mobile smartphone en aanvankelijk was ik zo blij als een kind. Al was het jammer dat bij thuiskomt bleek dat de koptelefoon ontbrak. En bij het ophalen van die koptelefoon de mevrouw niet bepaald sympahiek reageerde. En ik er toen achter kwam dat ik het (laatste) showmodel had meegekregen .. waar ik wel de volle mep voor betaald had. Wellicht denkt u ‘wat een gezeur’ en op zich heeft u gelijk. Maar voor een ADHDer halen dit soort voorvalletjes de charme van de leuk af. Toch, daar kon ik me nog wel overheen zetten.

Toen ging na drie weken de telefoon kapot. Of althans dat dacht ik. Het bleek aan de laaste officiele ROM upgrade te liggen. Hoewel kant-en-klaar aangeleverd door de fabrikant, zorgde het niet voor de beloofde ‘wonderfull experience’ maar voor een telefoon die enkele keren per dag niet wakker gemaakt wenste te worden en tergend op zijn gemakje ging ‘werken’. Ok, een downgrade naar het vorige systeem bracht soepel oplossing. En dat dan niet alle leuke, handige, beloofde nieuwigheden op de telefoon zaten, kon ik ook nog wel overheen komen.. want ik had hem tenslotte al in bezit.

Maar er was nog iets. Het ‘aan’ knopje toonde zich nogal gevoelig in mijn rommelige tas en of jaszak en het touchscreen reageerde vervolgens overal op. Gevolg, telkens als ik mijn telefoon – echt voorzichtig ende zorgvuldig – uit mijn tas haalde, was een programma aangeschakeld of erger, stond hij op het punt van alles te verwijderen. Daar is wel iets aan te doen, dat weet ik ook wel. Maar het was de druppel. Wat heel leuk had moeten zijn, was niet zo leuk meer. Was enorm frustrerend eigenlijk.

Dus ging ik piekeren, malen, denken en balen. En dat is niet de bedoeling van iets ‘leuks’ nietwaar. Voor het eerst in jaren besloot ik toe te geven aan mijn ADHD en elk verstand overboord te smijten. Samen met de telefoon (nou ja, niet letterlijk natuurlijk, dat is weer zonde). En in plaats daarvan een iphone te kopen.

Wat wél meteen goed verliep. Toevallig vond ik de enige winkel in Roosendaal die de toestellen los verkoopt. Was de verkoper in deze winkel wél erg sympathiek. En nog fijner, was de prijs net 200 euro gedaald!

Ben weer zo blij als een kind!

Trouwen op zijn ADHD's

Aanvankelijk zou het een formaliteitje zijn of dat was het eerste idee begin november. Op dinsdagochtend – want gratis – zouden we met getuigen even naar het gemeentehuis rennen waar we alleen mochten tekenen om vervolgens gezellig te gaan ontbijten ergens. Eventjes papieren verzamelen en in ondertrouw, zo geregeld allemaal. Maar bij het in ondertrouw gaan bleek al snel dat meer mensen gaan voor de gratis en dus zaten de dinsdagochtenden vol tot en met maart. Dat duurde ons te lang en we informeerden naar een andere relatief goedkope optie.

We hadden puur geluk. Enkele ambtenaren hadden verkeerde bedragen doorgegeven voor een specifieke trouwzaal en dan mogen die bedragen niet in rekening worden gebracht. Dat gold alleen voor december maar hee, we hadden haast dus dat kwam mooi uit. Voor we met onze ogen konden knipperen kregen we een trouwzaal, een ambtenaar van de burgerlijke stand, een ceremonie en een tijdstip naar keuze aangeboden en was van alles mogelijk. Voor een spotprijsje, het enige wat in rekening gebracht mocht worden was de trouwambtenaar.

En wat doe je dan? Wij riepen stralend ‘ja graag’ en ‘leuk’. Planden de eerste mogelijke dag na de verplichte periode van ondertrouw. Bedachten dat als het dan toch mogelijk was ringen uit te wisselen, we wel graag ringen wilden om uit te wisselen. Dat we dan wel toegesproken wilden worden. Dat we toch iets leukers aan wilden trekken dan een spijkerbroek met slobbertrui. Dat een klein feestje na toch wel erg leuk is. Pas ergens halverwege bedachten we dat twee weken niet gek veel is om allerlei in te regelen.

Maar goed, decemberse koopzondagen, kortingen hier en daar, een lieve BABS, enthousiaste vrienden en het feit dat de eigenaresse van onze stamkroeg een goede vriendin is en haar hand niet omdraait voor een informeel feestje, brachten uitkomst en hielpen ons vrij soepel door de stress. Alles is wel geregeld, zo niet dan toch. En ach, als we maar getrouwd worden ..

Nog twee nachtjes slapen!

Stoppen met roken

Allen Carr gaat er van uit dat de roker die terug een niet-roker wil worden, een fijn druk bestaan heeft. Werk, hobby’s, sociale contacten en activiteiten, feestjes, etentjes en borrels. Die roker, die heeft een leuk bestaan en slechts een ding staat het plezier in de weg: roken. Dat drukke bestaan komt ook van pas. Want krijgt de ex-roker last van ontwenningsverschijnselen, dan kan die ex-roker lekker gaan sporten, een wandeling maken of iets anders leuk actiefs gaan doen. Makkelijker zelfs, want de ex-roker gaat zich veel gezonder voelen waardoor het drukke bestaan nog een tandje opgevoerd kan.

Braaf volgde ik al de instructies op, vol goede moed en enthousiasme rookte ik de laatste sigaret. Tijd overhoudend als niet-roker en mezelf afleidend van mentale ontwenningsverschijnselen, kon ik me korte tijd ‘vermaken’ met wat boodschappen doen en de kattenbak verschonen. Vervolgens stapte ik over op een beetje puzzelen, daarna wat half lam televisie kijken en vervolgens … Tja, vervolgens zat ik doodop op de bank. Er zeer van doodrongen dat ik geen druk bestaan heb. Er nog meer van doordrongen dat ik geen stap meer zou kunnen verzetten om mijzelf af te leiden, laat staan gaan sporten. Me realiserend dat ik me weinig gezonder zal gaan voelen aangezien hersenafwijkingen niet verbeteren door het wegnemen van een nicotine verslaving.

Daarmee borrelde mijn grootste frustratie op, ik wil veel wat niet kan en nog altijd heb ik het verlies van capaciteiten, ambities en dromen schijnbaar niet verwerkt. Een razende woede-aanval die ik niet meer onder controle kreeg was het het gevolg en bang dat mijn huisraad of de buren het niet zouden overleven, ben ik vanavond weer gaan roken. Blijkbaar gebruik ik mijn verslaving – helaas vrij effectief – om frustraties, verdriet en woede te onderdrukken.

Dat zou me niet moeten verbazen, mijn neuroloog had me al gewaarschuwd. Een vervelende vorm van zelfmedicatie waarvan hij niet dacht dat ik ermee zou kunnen stoppen. Een ADHDer is toch al gevoelig voor verslaving en nicotine is mijn enige drug of choise. De overige hersenperikelen helpen daar verder ook niet al te best bij.

Uiteindelijk denk ik daar toch anders over, ook ik moet het voor elkaar kunnen krijgen om gewoon, normaal niet te roken. Maar waarschijnlijk is het zinnig om eerst een oplossing voor mijn problemen te zoeken voor ik mijn verslaving wil gaan oplossen.

En daar kan het boek van Allen Carr niet tegenop …

Update: helemaal eigenaardig: nu rook ik weer maar vind het inmiddels behoorlijk smerig. Je zou toch denken dat dat enorm helpt niet te roken?! Wie weet gaat het vanmiddag alsnog …

Hersenspinsels

Sommige mensen zien er heel anders uit dan je ze leest moet nog brood klaar zetten ships de vieze borden staan nog op het aanrecht bleh geen zin om te slapen hopelijk doet de gyneacoloog niet moeilijk over afspraken zouden we het redden met wc-papier tot vrijdag HEEEE (kat hangt in de bank) hopelijk winnen we vrijdag weer zo glorieus mooi mag mijn rugzak wel eens uitpakken S. is lief al twee weken zonder chocola en zonder ontwenningsverschijnselen welk liedje moest ik nu oefenen op de gitaar zou chocomel ook tellen als chocola nah heb eigenlijk trek in koffie hopelijk is mijn geld er vrijdag en niet pas maandag grappig clipje zou draadstaal nog wel komen toch maar een bed gaan zoeken zouden mensen dit wel willen lezen eigenlijk ..

Bij de weg, het was inderdaad de afvoerslang dus de vaatwasser doet het weer.

Voor de mensen die denken dat ik geschuffeld ben, welkom bij ADHD. Een minuutje gedachtenspinsels schrijven (best lastig, mezelf bijhouden) terwijl ik met een half oog tv kijk. Soms is het wat rustiger, dat wil zeggen: denk ik dezelfde hoeveelheid maar over hetzelfde onderwerp. Of irritanter, dan denk ik dertig keer hetzelfde. Heel af en toe vertel ik ook op deze manier maar daar doe ik vrienden zelden een plezier mee. Leidt dat niet af zo van de hak op de tak? Ja behoorlijk maar wat doe je er aan. Meestal let ik er overigens minder bewust op en ervaar het dan vooral als een hoop geruis.

Nieuwsgierig: Als u nú even bewust op uw gedachten springt, wat denkt u dan precies op dit moment?

Een mond, tegenstrijdige besluitvorming

Vaak gehoord: ‘het kabinet praat met één mond’. Nu is dat onder kabinetten Balkenende behoorlijk discutabel geworden. Maar dat daargelaten, blijkbaar denken ze niet met één brein. Eerder in tegendeel, wat de ene minister nog niet opgebouwd heeft breekt een andere staatsercretaris wel vast af.

Zo werd bijvoorbeeld nog geen maand geleden aangekondigd dat de WAJong aangepakt moet worden. Nu zouden vooral veel jongeren met ADHD of aanverwante stoornis bij het eerste het beste obstakel op school in de WAJong gedumpd worden. Niet nodig, betere begeleiding zou wonderen kunnen doen. Vandaag sprak Jet Bussemaker echter uit te willen bezuinigen op de AWBZ. Met als voorbeeld … juist ja, het afschaffen van huiswerkbegeleiding voor kinderen met ADHD.

En dit is niet incidenteel onder Balkenende IV. Soms lijkt het wel of de bewindslieden elkaar niet eens kennen, laat staan ook maar een clue hebben wat er aan beleid gevormd wordt.

Eigenlijk is dit kabinet slechts eendrachtig als het pluche in het geding is …