Tag: B12

Fijne huisarts

Voor het eerst in mijn leven heb ik een vriendin gevraagd mee de spreekkamer van de huisarts binnen te gaan. Voor emotioneel support, om mee te onthouden wat er gezegd zou worden, om eventueel aan te vullen en en mij in de gaten te houden voor het geval ik in woede zou ontsteken. Kunt u nagaan hoe groot mijn paniek gisteren is geweest.

En gelukkig, het gesprek met de huisarts verliep simpelweg aan alle kanten zeer prettig. Hij moet wel even de adviezen van de internist afwachten, maar ziet geen reden om meteen mijn glazen in te gaan gooien door de behandeling met B12 te stoppen waar ik juist zo van verbeter. Het is zijn bedoeling dat ik over een tijd leer hoe ik op gevoel kan gaan aangeven of en hoeveel B12 ik nodig heb. En denkt dat ik daar wat langer voor nodig zal hebben dan zijn andere B12 patienten, simpelweg omdat ik in een stressvolle periode van rouw zit.

Verder heeft hij niet het gevoel de grootste expert te zijn dus meende zich nog wat te moeten verdiepen, met name in het vitamine D verhaal. In elk geval wil hij het wél in de gaten houden en om de zoveel tijd testen. Hij vond het zelf een goed idee als hij me verder zou gaan begeleiden en gaat duidelijk ook af op mijn input in deze.

Ook fijn is dat hij aangaf dat het vaker voorkomt. Dat artsen alleen kijken naar oorzaken en zodra ze geen oorzaken vinden, concluderen dat er ‘dus’ niets aan de hand zou zijn. Volgens mijn huisarts een verkeerde conclusie, hij meent dat de patient nog net zo ziek is, dat het alleen maar zegt dat de arts niet alles kan verklaren en er nog veel is wat artsend Nederland nu eenmaal niet weet. Het was meer begrip dat ik durfde te hopen.

Kan dus opgelucht het weekend in …

Het is sowieso frappant hoe empathisch deze huisartsenpraktijk te werk gaat. Van huisarts tot assistentes, allen zijn ze zeer begaan en ook als ze het grondig oneens zijn, kan erover gepraat worden. Denk dat het de allereerste arts is die ik ben tegengekomen, die gerust op zijn standpunt durft terug te komen of aan durft te geven dat hij niet alleswetend is. Het zou eigenlijk niet zo bijzonder moeten zijn, maar dat is het wel ..

Comments (5)



Kut arts!

Mijn klachten komen exact overeen met de klachten die gepaard gaan met een B12 tekort, dus liet ik dat testen. Er bleek inderdaad een tekort te zijn. Ik werd doorgestuurd naar de internist, deze bevestigde dat er sprake is van een tekort en zodoende schreef hij B12 injecties voor. Die helpen wonderwel, zelfs de huisarts is totaal onder de indruk van het verschil wat hij zo op het oog al kan opmerken. So far so good. Zou je denken ..

Vandaag keerde ik terug naar de internist. Dan blijkt dat de tweede bloedtest een iets hogere B12 waarde aangeeft als de vorige keer, nu net boven de laagste referentiewaarde. Plotseling is dat cijfer alles bepalend en ruim voldoende om mijn gehele behandeling per onmiddelijk stop te zetten(?!). Van mij wil hij subiet niets meer weten, klachten, verbeteringen of hoe het gaat, alles wordt onderbroken en gaat als ‘niet interessant’ het raam uit. Nog erger, blijkt het cijfertje ook aanleiding te geven me ineens te gaan zien als achterlijke hypochonder die ziektes verzamelt. Op de vraag hoe het dan kan dat ik zoveel verbetering van de B12 injecties heb, krijg ik eerst een sarcastische sneer waar de tweede poging resulteert in “Ik ben niet de Albert Heyn waar u naar believen ziektes en medicijnen kunt uitzoeken”. Uiteindelijk gooit hij me een botje toe, als ik een placebo effect heb mag ik eens in de twee maanden een injectie (in plaats van standaard protocol: eenmaal per week tot afgebouwd kan worden na een a twee jaar). Hij liegt en passant even dat eenmaal per week een injectie geven overdosering zou zijn met gevaarlijke consequenties vandien en ik begin me af te vragen hoe imbeciel de man me inschat eigenlijk. (Voor de leken onder ons, vitamine B12 is in water oplosbaar, teveel wordt simpel uitgeplast en wereldwijd is geen enkel geval van overdosering bekend)

Ook word ik behandeld voor een ernstig vitamine D tekort maar daar kiest mijnheer een andere doch even zo absurde weg. De tweede bloedtest wijst een nog lagere waarde aan, zo laag dat het lab de uitslag niet meer kan vermelden. Dat moet dus echt langdurig aangevuld. Als ik echter vraag of ik wellicht te weinig vitamine D heb genomen omdat ik de eerste stootkuur heb afgebroken, roept hij tot tweemaal toe uit “U denkt maar steeds dat ik u levensgevaarlijke stoffen voorschrijf!” Euh, ik vraag of ik niet te weinig heb gekregen. *zucht* Nog bizarder wordt het als blijkt dat ik de vitamine D waarde nooit meer hoef te testen. ‘Dat komt vanzelf wel goed’. Let wel, buiten dat we geen flauw benul hebben of ik uberhaupt wel aan het opbouwen ben, is vitamine D wél makkelijk te overdoseren (na verloop van tijd) en is vitamine D een toxische stof waarbij overdosering wél ernstige gevolgen heeft.

Enfin, het was ouderwets KUT dus! De huisartsassistente was net zo verbouwereerd als ik en heeft voor vanmiddag meteen een afspraak geregeld met de huisarts. Hopelijk kan daar wel een normaal gesprek plaats vinden en werkt hij mee aan het gewone protocol. Dan moet ik via hem ook maar de vitamine D in de gaten laten houden. verder ligt er een klachtenbrief klaar voor de internist. Bij geen gehoor gaat die brief ook maar eens richting klachtencommissie, want dit soort taferelen komen me mijn neus uit inmiddels!

Hoe een ontzettend fijn iets in vijf minuten afgebroken kan worden naar een bak ellende … en waarvoor??

Comments (7)



Preventief blindstaren

Onlangs had ik een gesprek met mijn huisarts. U weet wel, die huisarts die mij aanvankelijk niet wilde behandelen en niet wilde verwijzen voor het vastgestelde vitamine B-12 en vitamine D gebrek. Hij gaf aan nogal geschrokken te zijn van het effect van injecties en pillen, dat de tekorten veel meer problemen opleveren dan hij had kunnen denken. Sprak zijn vermoeden uit dat ik voornamelijk misdiagnoses opgestapeld heb liggen. Vertelde dat bij huisartsen eigenlijk altijd benadrukt wordt dat ze vooral niet hoeven te testen op vitamine tekorten, omdat dat zo’n vaart niet loopt. En dat hij van plan is dit probleem beter in de gaten te gaan houden bij zijn andere patienten.

Voor mij persoonlijk is dat mooi om te horen en het siert de huisarts terug te kunnen komen op verkeerde inzichten. Maar ondertussen wordt de kans wel steeds groter dat ik inderdaad al vijftien jaar nodeloos met klachten heb rondgelopen. Dat ik daarom mijn studie niet heb afgemaakt, mijn werk vaarwel moest zeggen, geen kinderen durfde te nemen en het leven een aardig tikkeltje anders uitpakte dan gedacht. Dat ik door tientallen medische molens ben gehaald waar de meest voor de hand liggende en door mijzelf aangekaarte optie over het hoofd is gezien en onder het tapijt is geveegd. En ben ik bij lange na niet de enige die jaren lang weg gestuurd is met de ‘tussen de oren’ diagnoses. Hebben we het nog alleen over een simpel vitamine tekort, waarvan stiekem welbekend is dat dat in Nederland een steeds groter probleem vormt.

Ik raak dus een beetje verzuurd van dit soort berichten:

“Huisartsen beginnen dit voorjaar met een aantal proefprojecten voor preventieve consulten. Bedoeling is om bij mensen met een verhoogd risico te onderzoeken of ze suikerziekte hebben, nierproblemen of bijvoorbeeld hart- en vaatziekten. De overheid probeert nieuw beleid op te zetten dat moet voorkomen dat mensen ziek worden.” Verder …

Het zou fijn zijn als de overheid zich eens niet zo blindstaarde op die veronderstelde ongezonde, lakse burger die preventief een schop onder de spreekwoordelijke hol zou verdienen, maar een blik zou werpen op de achteruit denderende zorg …

Persoonlijk nootje: ben inmiddels vier injecties en wat drankjes en pillen verder en het is duidelijk dat de hele handel behoorlijk aan het aanslaan is. Hoever ik er mee zal komen is voorlopig nog niet te zeggen. Buiten dat ik mentaal een behoorlijke puinhoop ben, reageert mijn lichaam ook met infecties, ontstekingen en overgevoeligheidsreacties. De verwachting is dat ik minstens een half  jaar nodig zal hebben om de eerste resultaten een beetje te kunnen beoordelen.

Comments (7)



Verdriet en onzekerheid

Twaalf specialisten, zes huisartsen, enkele co-assistentes drie keuringsartsen (plus twee maatschappelijk werkers,  drie psychologen, twee psychiatrisch verpleegkundigen, een psychiater, naar schatting 40 prikkers en nog een aantal radiologen en onderzoekers) hebben mij gezien in verband met mijn inmiddels A4 aan klachten. En tóch bestaat de kans dat zij allen de verkeerde conclusie hebben getrokken omdat zij de simpele mogelijkheden niet hebben bekeken.

De diagnoses overspannen, oververmoeid, depressie, persoonlijkheidsstoornissen, hypochonder, zijkwijf, aanstelster, astma, ME/CVS, fibromyalgie, vermoedelijk atrose, hyperventilatie en een hersenafwijking zijn gesteld en bijgesteld. En tóch bestaat er de kans dat het ene, vergeten uitsluitingsonderzoek deze diagnoses overbodig kunnen maken.

Ik weet dat niet zeker, niemand weet het zeker. Immers voorheen is de test die nu gedaan is niet uitgevoerd. Geen mens zal kunnen vertellen of dit de verklaring van (een deel van) mijn klachten gaat blijken of dat het pas een kortdurend probleem is, niet meer opgevallen in een scala aan reeds bestaande, niet verklaarde aandoeningen. Maar de kans ís er. En het feit dat dát kan, dat die kans uberhaupt bestaat, maakt me elke dag wel even gedeprimeerd en met de dag bozer. Vooral omdat die kans er niet alleen is door een per ongeluk zoeken in de verkeerde richting of valt onder het aantal inschattingsfouten die een dokter nu eenmaal maakt. Nee, ik heb enkelen gevraagd of de test gedaan was. Of de resultaten wel echt goed waren en echt geen enkele indicatie voor een probleem gaven. En telkens ben ik gerustgesteld of zelfs bespot met leugens. Nee mevrouw, dat is heus echt bekeken en nee hoor, daar is niets mee aan de hand.

Kan u zeggen dat de kans geen verschil gaat maken. Dat ik me daar niet op moet richten maar moet uitzien naar de positieve kant van het verhaal. Niet leven in het verleden, met frisse moed naar de toekomst. Wie weet hoeveel ik ga opknappen, wat leuk, wat fijn. Maar ook al is dat waar, het helpt nu nog even niet. Niet genoeg. Teveel herinneringen dringen zich op, elke dag weer andere en allemaal ‘misschien’ in een ander licht gezet. Van de keer dat ik midden op straat lag door een evenwichtsstoornis tot op de hartbewaking vanwege een licht attack. De beslissing mijn studie op te geven tot de mededeling dat ik afgekeurd werd. Het zoeken naar onwaarschijnlijke oorzaken, de mededelingen dat ik me er maar bij neer moest leggen of de gesprekken om me duidelijk te maken dat het waarschijnlijk mijn psyche was die niet spoorde. Verdriet, angst, onzekerheid, boosheid, machteloosheid en meer. En dan vooral die twijfel, die kans.

Kan er simpel even niet bij allemaal …

Comments (18)



Nog meer 'gestunt' met mijn gezondheid

Ja ja, ik was er even stil van. Niet alleen leek het B12 tekort niet behandeld te gaan worden, het vitamine D tekort werd zodanig overmatig behandeld dat ik enkele dagen doodziek was. Een deskundige wist me te informeren hoe gevaarlijk dit middel voor me was en stoom kwam uit mijn oren over zoveel onkunde. Een stevig gesprek met de huisarts deed geen wonderen maar maakte wel duidelijk dat de benadering net even verkeerd om gegaan was. Om tal van redenen waar ik u niet mee zal vervelen, heb ik uiteindelijk besloten het voorzichtig nog maar even aan te zien in zijn praktijk.

Nu is het wachten op mijn afspraakje met de internist, vijf januari. Zie het inmiddels wel wat zonniger tegemoet. Al zal niemand kunnen voorspellen hoe lang de tekorten gaande zijn, of al mijn klachten erdoor verklaard kunnen worden of welke restklachten er zullen blijven bestaan, er komt vast wel iets aan vooruitgang uit.

Nog even mijzelf wat meer bij elkaar rapen en dan kan ik me weer volop druk maken om het nieuws en andere zaken …

Comments (8)



Page 2 of 2

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft