Grootste hervorming: bezuinig de gehandicapte kapot

De bijstand, de sociale werkplaatsen en de Wajong worden samengevoegd om zo mensen met een (arbeids)handicap aan het werk te schoppen krijgen.  Als mensen niet in staat zijn genoeg te produceren om het minimumloon te verdienen, dan mag de werkgever minder betalen [zogenoemde ‘loonwaarde’]. Het loon wordt dan door de gemeente aangevuld. Verder ..

Zie hier in een notendop wat staatssecretaris van Sociale zaken Paul Krom de ‘grootste hervorming van het Kabinet-Rutte’ waagt te noemen. We scharen WAJong onder bijstand die onlangs een inkomenstoets toegevoegd heeft gekregen waardoor elke WAJonger die nog thuis of samen woont – of dat nu voor zorg is of niet – stante pede de uitkering verliest. Hupsakee, 75% vliegt de statistieken uit, dat is nog eens lekker bezuinigen. Dubbel op zelfs, want zonder uitkering hoeft er natuurlijk ook niet meer geïntegreerd te worden in arbeid. Het stelletje kreupelen wat we dan nog over houden, bieden we aan bij werkgevers die met gerust hart zwaar onder het minimumloon kunnen gaan zitten. De gemeente – beter gezegd de belastingbetaler – subsidieert de rest wel bij voor die arme werkgever die met al die kreupelen opgezadeld zit.

Ow en we zouden het belangrijkste nog vergeten. “Voor de werknemer is het aantrekkelijk. Hij draait volwaardig mee.” *Hysterisch lachje* Natuurlijk, niets zo fijn voor een gevoel van zingeving en identiteit als je handicap genegeerd zien en afgewaardeerd worden op ‘loonwaarde’.

 

Niets chronisch ziek

Leven met een chronische ziekte of een handicap brengt vaak extra kosten met zich mee. De overheid geeft een financiële tegemoetkoming voor die extra kosten. Dit wordt geregeld via de Wet tegemoetkoming chronisch zieken en gehandicapten, de Wtcg. De wet biedt ook financiële ondersteuning voor ouderen en arbeidsongeschikten. (Verder)

Ook dit jaar blijk ik alweer niet chronisch ziek te zijn. Met een hartaanval op de hartbewaking, hoge bloeddruk polyneuropathie, vitamine deficiënties (vitamine D, vitamine B6 en vitamine B12), astma, een maagaandoening, zonneallergie en verschillende intoleranties, het is van alles niets volgens onze overheid. Ook het feit dat ik vanaf 2002 met een urenbeperking van 12 uur per week voor 80-100% ben afgekeurd zegt niets over mijn toestand als we de overheid mogen geloven. En met een cholesterol verlagend dieet, acht pillen en twee pufjes per dag plus twee injecties per week blijk ik eveneens verre van geloofwaardig te zijn. Ik ben volgens de politiek gezond zat om buiten elke compensatieregeling, vergoeding of tegemoetkoming te vallen. En aangezien de voorwaarden voor de wtcg hetzelfde zijn als voor compensatie van het eigen risico, mag ik ook die geheel zelf ophoesten.

Wonderlijk genoeg heb ik in de afgelopen twee weken alleen al vier vrij gezonde mensen gesproken die full-time werken, geenszins beperkt zijn maar zomaar geld op de rekening gestort en een beschikking in de brievenbus hebben gekregen omdat zij volgens het lijstje wél op een of andere manier gezien worden als chronisch ziek of gehandicapt.

En ja, de mankementen in gehanteerde criteria zijn al bekend vanaf het moment dat de regelingen in het leven werden geroepen. En ja, Edith Schippers zei begin vorig jaar al toe eens naar deze regelingen te kijken en een oplossing te zoeken. Tot nog toe hebben we er nooit meer iets van vernomen.

Of het moet zijn dat er nog flinke bezuinigingen aan zitten te komen …

Economische crisis .. zorgcrisis

Chronisch zieken zullen meer door huisartsen geholpen moeten gaan worden dan in de duurdere ziekenhuizen.

Minder bekend, is dit een van de gevolgen van het ‘sociaal akkoord’ wat onlangs uit de bus komt rollen. Een gevolg wat u op het eerste gezicht misschien niet schrikbarend voorkomt. Immers ziekenhuizen zijn ook duur en zorg is zorg nietwaar?

Niet waar. Dat de ziekte chronisch is, wil niet zeggen dat de huisarts er ook verstand van heeft. Sterker, een huisarts zal er eerder (te) weinig verstand van hebben. Opgeleid om te herkennen en door te verwijzen, kan van een huisarts niet verlangd worden dat deze zich specialiseert op alle gebieden denkbaar. Er is een reden waarom specialisten specialisten heten.

Hoe dit uit zal pakken kan ik u helaas al vertellen. Mijn internist was blijkbaar erg toekomst gericht. Dus vond hij het niet nodig om vergaand onderzoek te doen maar deed een gok op de oorzaak van mijn vitamine D tekort. En verwees ook mij terug naar de huisarts voor ‘verdere begeleiding’. Dezelfde huisarts die mij de week ervoor nog had staan te vertellen dat vitaminetekorten amper in de huisartsenopleiding voorkomen anders dan ‘daar hoeft een huisarts niet naar te kijken, vitaminetekorten komen in Nederland amper voor’. Die nog net niet in paniek raakte omdat hij naar eigen zeggen ‘geen enkel verstand heeft van vitamines’. En die nu zijn best doet wat bij te lezen en verder te vertrouwen op mijn aanwijzingen.

Voor mij met mijn grote bek en al, ook griezelig. Want het is geen kwestie van even bloedprikken, waarde bekijken en pillen bijgooien of afnemen. Vitamine D is een pre-hormoon, van zowel tekort als teveel loop je ernstige complicaties op en uiteindelijk kan je er aan dood. Buiten dat heeft het invloed op allerlei andere stoffen in je lichaam die ook in balans gehouden moeten worden. Voor de afspraak van de week om even simpel bloed te laten priken, heb ik uren zitten graven en lezen om zelf maar te bepalen wat wijsheid is.

Nu komt dit heus wel goed, zal mijn huisarts gerust wat tijd vrij kunnen maken om in te lezen en in uiterste nood kan ik opnieuw verwezen worden naar een andere specialist. Maar stel je toch eens voor dat elke chronisch zieke terugverwezen wordt naar de huisarts. Dat deze zich ineens geconfronteerd ziet met een stuk of 200 chronische ziektes waar hij eigenlijk geen verstand van heeft omdat hij geen specialist maar huisarts wilde worden.

Kredietcrisis, economische crisis, voedselcrisis, klimaatcrisis .. zorgcrisis?

Zieke melkkoe

Chronisch zieken en gehandicapten die in een verzorgingshuis zitten, zullen minder zwaar getroffen gaan worden door een nieuwe regeling voor vergoeding van ziektekosten.  (…) Voor deze groep wil Bussemaker wat doen, maar dat zal wel ten koste gaan van andere groepen, omdat er voor de totale regeling geen geld bij komt. Verder …

Chronisch zieken in een verzorgingshuis gaan met deze aanpassing dan niet negen maar ‘slechts’ vier procent achteruit in inkomen. De zelfstandige chronisch zieke waarschijnlijk een stukje meer om dat te bewerkstelligen. Zou de PvdA dat nu verstaan onder ‘de sterkste schouders, de zwaarste lasten’?

In elk geval is het de zoveelste maatregel in de lange rij ‘Geldkist spekken? Waar een chronisch zieke al niet goed voor is’. Want dit soort ingrepen zijn al jaren aan de gang en elk jaar kost het de zieke honderden euro’s per jaar. Het nieuw ziektekostenstelsel met daarop de no-claim regeling en dit jaar het eigen risico, ingrepen in de AWBZ, hogere eigen bijdragen, afschaffen van bepaalde zorg, aanpassingen in de WAO, de lijst is eindeloos. En vooral de mensen met een WAO-uitkering, hollen werkelijk met reuzenstappen achteruit. Immers de ingrepen worden goed gevoeld, de verhogingen en compensaties stellen niets voor. Ter illustratie: pas sinds vorig jaar zijn de uitkeringen weer gekoppeld en de jaarlijkse indexering leverde mij 68 cent per maand netto meer op.

En er is geen houden aan. De groep waar het om gaat kan moeilijk in staking gaan, er is niemand die het ook maar op zou vallen. De politiek is zeer content met zichzelf en vind deze grove bezuinigingen ‘solidair’ en ‘sociaal’.

Ondertussen staat de chronisch zieke bij het grof vuil.