Kabinet slaat brug naar nergens

Uitkeringen worden verlaagd om een negatieve financiële prikkel te geven aan werkelozen opdat zij aan het werk gaan, in een tijd waar de werkeloosheid met de dag toeneemt en nota bene door de overheid verder toe zal nemen. Zogenoemde ‘scheefwoners’ mogen fikse huurverhogingen tegemoet zien tot ze verhuizen naar elders, waar velen huur elders niet kunnen betalen en voor een koophuis geen hypotheek verstrekt krijgen. Ouderen moeten met hulp aan huis langer zelfstandig blijven wonen, de hulp aan huis wordt echter wel grof weg bezuinigd. In gezinnen moeten beide partners aan het werk, kinderopvang is echter zo schreeuwend duur geworden dat er vrijwel niet meer tegenop te werken valt. En zo verder, en zo verder…

Het motto is ‘Bruggen slaan’ zodat we socialer en sterker uit de crisis komen. Ik zie  alleen maar bruggen volgestouwd met burgers voor me, die geen idee hebben welke richting ze op moeten. Geen visie, geen richting, alleen tegengesteld beleid met ‘keuzes’ tussen kwaden.

Wat denkt u?

Fiets of rollator, er zitten wielen onder

Wij vinden dit niet erg en zullen hier niet tegen in het geweer komen. Rollators en hoortoestellen maken de zorg erg duur. Als je ze uit het basispakket haalt, hou je goede zorg over. Bovendien, we kopen ons hele leven mobiliteitsmiddelen zoals fietsen, dus waarom zou je een rollator krijgen’, aldus een woordvoerster. (Verder ..)

Tja ik weet niet. Wellicht omdat mensen zonder fiets meestal prima kunnen lopen, waar mensen die een rollator nodig hebben dat doorgaans niet kunnen zonder een heup te breken? Of misschien omdat je met een fiets vrijwillig van A naar B komt en met de rollator blij mag zijn als je schuifelend het winkelcentrum om de hoek haalt?

Ik bedoel maar, dat je het als organisatie niet vervelend vind dat de rollator weg bezuinigd wordt omdat er nu eenmaal bezuinigd moet worden, okee. Maar als ANBO zo’n vergelijking trekken, dan begrijp je toch niet helemaal welke bevolkingsgroep je aan het vertegenwoordigen bent?

Blijf van mijn oma af, de uitkomst

Mijn oma is plots verdwaald geraakt in de wereld vol afkortingen die ‘zorg’ heet maar dat niet is. In één dag raakte ze haar huishoudelijke hulp kwijt, kon niemand haar vertellen hoe het verder moest en werd haar scootmobiel afgepakt. Hier, hier en hier kunt u lezen waar het om gaat.

Afgelopen week zou ik teruggebeld worden met betrekking tot het plots intrekken van de huishoudelijke hulp voor mijn oma. Dat gebeurde (natuurlijk) niet.  Sterker, betreffende mevrouw was wegens vakantie gewoonweg niet aanwezig. Dat zijn nog eens fijne afspraken nietwaar *zucht*. Mijn oma had ondertussen een andere naam opgevangen waar ik contact mee op kon nemen, ene Edda. Helaas, Edda bestond niet en na twee dagen over en weer bellen – waarbij men erg onhandig alleen gebruik maakt van voornamen van personen die totaal versnipperd ende verdeeld in een scala van teams, afdelingen en groepen rond wandelen –  bleek het om een Gerda te gaan. Die er niet was maar de volgende dag te bereiken viel. Toch, het mag gezegd, het leverde een zeer verhelderend gesprek op. De indicatie (Zorg Zwaarte Pakket, ZZP) om bij het verzorgingshuis te mogen aanleunen, bevat tevens  huishoudelijke hulp. Alle bewoners met zo’n pakket hadden dus al jaren thuishulp vanuit de eigen organisatie moeten krijgen, maar voor een aanzienlijke groep mensen was dat even vergeten. De gemeente had dan ook geen fout gemaakt door de (Wet Maatschappelijke Ondersteuning, WMO) indicatie  inclusief huishoudelijke hulp in te trekken. De gemeente was de fout aan het corrigeren dat velen onterecht, zonder het te weten en dus dubbelop huishoudelijke hulp via de WMO kregen (Vraagt u zich nog af waarom de zorg zo duur is?). Waarom de gemeente dan per brief aan mijn oma had geadviseerd om Persoons Gebonden Budget (PGB) aan te vragen blijft een raadsel, er wordt immers al lang en breed betaald voor het aanleunen en daar dient de huishoudelijke hulp gewoon door gefinancierd worden.

Overigens toch wel sympathiek, naar aanleiding van mijn eerdere gesprek met de gemeente hebben ze op eigen initiatief contact opgenomen met mijn oma om te vragen of ze was bekomen van de schrik, het wel goed met haar ging en na te gaan of ze wel ergens anders hulp vandaan kreeg. Toegegeven, dat had best gemogen zonder dat ik aan d ebel was gaan trekken. Maar mijn oma kon het zeer waarderen en daar gaat het maar om.

Toch eindigt het niet helemaal zo mooi en fijn. Binnenkort zal mijn oma weliswaar een nieuwe vaste huishoudelijke hulp krijgen, maar in plaats van twee maal per week twee uur wordt het gehalveerd naar eenmaal per week twee uur. Dit omdat de indicaties worden vastgesteld en getimed op de bewoners van de verzorgingskamers, niet op de bewoners die aanleunen met zelfstandige en dus grotere woonruimte (twee kamers, badcel, keuken). De verwachting is dat twee uur per week toch te weinig zal blijken en men zal gaan proberen de indicatie weer uit te breiden, maar of dat lukt is zeer de vraag.

Ondertussen viel er vandaag ook een brief over de scootmobiel in de bus. Ze ‘mag’ hem dit jaar nog ‘houden’ (wassen neus, de nieuwe regeling gaat simpelweg pas volgend jaar in en heeft weinig met liefdadigheid te maken) maar februari 2012 wordt de scootmobiel bij haar weggehaald en beland in de fietsenstalling als leen-scootmobiel voor een ieder die hem wil reserveren. En naar de fietsenstalling kan lopen, iets wat mijn oma in elk geval niet kan. De eerdere toezegging dat mijn oma met betaling van dertig euro per maand de scootmobiel voor eigen gebruik zou mogen houden, was nergens meer te bekennen. Dat ze eerder een aanzienlijke bijdrage heeft betaald voor deze scootmobiel die nu weggehaald wordt, weet al helemaal niemand meer. Mijn tante heeft uit armoede een oplossing bedacht, ze gaat met mijn oma volgend jaar een tweede hands scootmobiel kopen zodat ze gewoon uit de ‘voeten’ blijft kunnen en niet meer bang hoeft te zijn dat er telkens van alles veranderd.

Verder nog een beetje mot met de huisarts van mijn oma tussendoor, over haar pas (en veel te laat) gestarte behandeling tegen B12-tekort die nogal verkeerd aan het lopen was. Het werd me niet in dank afgenomen maar er zijn afspraken gemaakt. Nu maar zien of de praktijk goed zal volgen.

Enfin, zo gaat dat dus tegenwoordig als je 87 jaar bent geworden en hoewel nog best energiek, wat hulp en medische zorg nodig hebt. Voor je met je ogen kan knipperen wordt je fijne en lieve huishoudelijke hulp plots weggehaald, je indicatie gehalveerd, je vervoersmiddel afgepakt en neemt de huisarts niet de moeite je gedegen te behandelen omdat de uitspraak ‘ach dat is ouderdom mevrouw’ zo makkelijk bekt.

 

Blijf van mijn oma af; Update 1

Mijn oma is plots verdwaald geraakt in de wereld vol afkortingen die ‘zorg’ heet maar dat niet is, hier en hier kunt u lezen waar het om gaat.

Er is goed nieuws en er is vaag nieuws. Het goede nieuws is dat de zorginstelling waar mijn oma ‘aanleunt’ met terugwerkende kracht – alsof men dat stiekem al wist en mijn bellen er niets mee te maken had – heeft besloten dat zij oma CiNNeR natuurlijk niet in de kou laten staan. Ze krijgt in de tussentijd een soort ‘nood’ huishoudelijke hulp van de instelling zelf zonder de garantie dat dat ooit betaalt zal gaan worden. De hulp zal niet vast en niet wekelijks de volle vier uur zijn die ze normaal had, maar het is toch een super nette oplossing! Hopelijk kan mijn oma hier weer wat beter mee slapen.

Zeer vaag was dan dat het zoeken naar de juiste oplossing meteen gestopt leek te zijn. Alle toezeggingen die ik gisteren had gekregen, waren overnacht als sneeuw voor de zon verdwenen. Zelfs de toezeggingen die eerder aan mijn oma waren gedaan, wist niemand zich meer te herinneren. Er gebeurde dus feitelijk op alle gebieden absoluut niets. De gedachte dat ‘in de tussentijd’ betekent dat er nog iets anders zal moeten volgen, kwam schijnbaar niet bovendrijven. Mijn vriendelijke verzoeken toch nog wél even op zoek te gaan naar eventueel gemaakte fouten en/of de juiste oplossing, stuitte op behoorlijk wat weerstand. Maar goed, ik heb de tijd en wil gerust vriendelijk ende uitputtend in herhaling vallen. Dus kwam er uiteindelijk weer een nieuwe naam met een nieuwe afkorting op mijn lijstje bij waar ik hopelijk volgende week iets zinnigs van terug ga horen. Ik ben benieuwd!

Kieper de chronisch zieke maar de afgrond in ..

Zorg betaalt groot deel overschrijding zelfkopte het financieel dagblad gisteren optimistisch.”Patiënten hoeven niet te vrezen voor een hogere eigen bijdrage aan de gezondheidszorg of een forse ingreep in het verzekerde basispakket aan voorzieningen. De overschrijding van de begroting van het ministerie – oplopend van ruim € 1 mrd dit jaar naar ongeveer € 2,5 mrd in 2016 – wordt opnieuw voor een groot deel goedgemaakt door de groepen die ze veroorzaakt hebben: de huisartsen en de medisch specialisten.”

Blijkbaar is het financieel dagblad (fd) zeer slecht op de hoogte van de bezuinigingen die chronisch zieken en gehandicapten al jaar na jaar hebben moeten incasseren en het feit dat deze groep elk jaar weer bovenaan stond én dit jaar staat wat betreft koopkrachtverlies. En blijkbaar kunnen ze plots verdomd slecht rekenen daar. Van de twee miljard aan begrotingstekort wordt namelijk maar liefst één miljard weggehaald bij het persoonsgebonden budget (pgb). Verder gaat er gesneden worden in elke tegemoetkoming die een chronisch zieke maar kan krijgen – en dat waren al compensatieregelingen vanwege eerdere bezuinigingen – en wordt er opnieuw bezuinigd op de geestelijke gezondheidszorg en fysiotherapie.

Overigens gaat het hier om geheel nieuwe maatregelen. De reeds beloofde verhoging van het eigen risico met veertig euro in 2012 staat nog steeds als een huis, de bezuinigingen en aanpassingen in de AWBZ eveneens. Ook de gemeentes zitten nog in de race, zij gaan massaal bezuinigen op de WMO en dus de chronisch zieke en gehandicapte. De scootmobiel moet plaats maken voor gezamenlijk vervoer en (zelf betaalde) geraniums achter de ramen, hulp en zorg worden nog meer geminimaliseerd, tegemoetkomingen afgeschaft en eigen bijdragen ingesteld of verhoogd.

Je zou denken dat er een golf van verontwaardiging los zou barsten dat chronisch zieken en gehandicapten inmiddels compleet de afgrond in gestort worden. Maar welnee, de media zorgt ervoor dat alles toch maar weer positief in de oren klinkt zodat u met een gerust hart kan gaan slapen…

Bezuinig de chronisch zieke naar de klote!

Wegens noodzakelijk artsenbezoek is mijn eigen risico standaard in januari al opgesoupeerd en dus heb ik zojuist de rekening a honderdvijfenzestig euro betaald. Plus honderdvijfendertig euro premie zorgverzekeringen voor deze maand. Straks ga ik de maandelijkse tientallen euro’s uitgeven aan de vitamines die voor mij medisch noodzakelijk zijn maar in NL gezien worden als voedingssuplementen cq zelfzorgmiddelen, dus niet worden vergoed. Daar krijg ik bovendien vanaf dit jaar niets meer van terug via de belastingen vanwege de maatregel voor aftrek bijzondere ziektekosten, die nota bene was bedoeld om misbruik tegen te gaan en de ‘rechten’ van écht chronisch zieke te laten gelden. Het scheelt me ‘maar’ een slordige zevenhonderdvijftig euro per jaar. Zou je denken dat ik recht heb op compensatie van het CAK maar helaas, dat is niet zo. Zij werken met kleine medicijnlijsten waar de zeven verschillende middelen die ik dagelijks nodig heb, niet op voorkomen en dus ben ik in hun ogen niet chronisch ziek of gehandicapt. (Gek, mijn werkende man krijgt een deel van die compensatie wél vanwege een middel wat wél op hun lijstje voorkomt). Gevolg: geen teruggave eigen risico én geen compensatie voor de belastingmaatregel. Overigens heb ik een netto WAO uitkering van achthonderdvijftig euro per maand. Gelukkig is er nog vakantiegeld en ben ik getrouwd, het is nog op te hoesten.

Maar er komen bezuinigingen aan en inmiddels komen de eerste plannen daarvoor los. Verhogen van het eigen risico in de zorg naar zevenhonderdvijfenvijftig euro bijvoorbeeld, een bedrag wat ruim tweehonderd euro boven mijn vakantiegeld ligt. Vijf euro cash bij elk bezoek aan de huisartsenpraktijk. Lijkt niet zoveel nee, maar ik moet voorlopig nog om de week een B12 injectie laten zetten en zit aan een levenlang injecties vast (en mag nog steeds niet zelf leren spuiten). Het zorgpakket verkleinen waar specifieke medicijnen al op de lijst staan om uit het pakket gegooid te worden, voor mij een extra rekening van honderdtwintig euro per maand. En om het geheel mooi af te ronden, verlagen van minimumloon, bijstandsnorm en uitkeringen met een procent of tien.

Als deze plannen ook maar voor de helft gehoor krijgen, kan ik het me niet meer veroorloven chronisch ziek te zijn ….

En de rekening gaat naar …

Goed. De economische crisis werd onder andere bestreden door banken, financiele instellingen, projectontwikkelaars, grote bedrijven en huizenbezitters her en der vol te pompen met geld of tegemoet te komen met hernieuwde en versnelde subsidieregelingen. Onlangs werd zelfs bekend dat de hypotheekrenteaftrek voor een tweede huis heringevoerd gaat worden. Allemaal om de economie draaiende te houden, de huizenmarkt te stutten en recessie af te wenden.

En wie krijgt als eerste de rekening van dit al? Juist ja, de AOWers en werkelozen en wellicht de chronisch zieken.