Aan de schandpaal

“Tot een taakstraf veroordeelden moeten tijdens hun werkzaamheden voortaan een hesje dragen met de tekst ‘Werkt voor de samenleving’ en het logo van Reclassering Nederland. (…) Het is volgens Van Gennip zeker niet de bedoeling om de taakgestraften met de hesjes aan de schandpaal te nagelen.” Bron

Men wil veroordeelden niet te kakken zetten hoor, welnee! Men wil de samenleving laten zien dat mensen die iets verkeerds hebben gedaan ‘ook tot andere dingen in staat zijn’. Dat deze mensen verplicht zijn die ‘andere dingen’ te doen – het heet tenslotte niet voor niets ‘taakstraf’ nietwaar – en we dat allemaal weten, laten we maar buiten beschouwing.

Moet bekennen dat ik het een totaal achterlijk idee vindt. Vooral omdat het hier niet alleen gaat om tuig van de richel en/of rottige misdaden. Je kan ook een taakstraf opgelegd krijgen als je lopende boetes voor zwartrijden niet hebt betaald of er één wietplantje teveel in de tuin stond. Zaken die mensen over het algemeen niet direct als misdaad zouden betitelen of als ernstig ervaren, maar dat staat er niet bij vermeld op het opzichtige hesje waar net zo goed op zou kunnen staan ‘ik ben fout’ of ‘de rechter heeft me veroordeelt, nu mag u ook’.

Bovendien kan Van Gennip wel stellen dat het niet de bedoeling is veroordeelden aan de schandpaal te nagelen, dat effect zal het wel degelijk hebben. Zo’n weinig modieus hesje valt al op en het logo van de reclassering geeft toch te denken. Dat zit nu eenmaal in de mens. En wat gebeurd er als je op zaterdag in een zorgwinkel bent neergezet om je taakstraf te vervullen en je familie, collega of baas toevallig binnen komt wandelen?

Dan krijgt de zin ‘hij/zij is ook tot andere dingen in staat’ plots een heel andere betekenis, vermoed ik zomaar.

 

 

Wat mankeert mensen toch?

De invoering van een checklist bij een ziekenhuisopname kan duizenden levens redden. (…)  Jaarlijks worden in Nederland 500.000 mensen geopereerd. 7500 patiënten overleven de operatie niet, ze overlijden tijdens of na de ziekenhuisopname. Door de nieuwe checklist daalt het aantal doden met de helft naar 3750. (…) Ziekenhuizen in de hele wereld hebben al belangstelling getoond voor de nieuwe werkwijze. De inspectie voor de gezondheidszorg wil dat alle Nederlandse ziekenhuizen het overnemen.(Bron)

Dat mag dan wel een bijzondere checklist zijn, dacht ik nog. Maar nee, het blijkt om imbeciel simpele vragen te gaan. Zoals: ‘Gaat het om de juiste patiënt?’, ‘Weten we waaraan hij/zij wordt geopereerd?’, ‘Zijn er allergieën?’.

De mevrouw op het nieuws stond vol trots te vertellen over dit nieuw uitgevonden wiel wat duizenden mensen het leven gaat redden. Ik kon me alleen in shock afvragen wat de mensheid toch in hemelsnaam mankeert. De zorg inclusief die mevrouw moet zich toch kapot schamen dat voorheen maar wat uit het blote hoofd gedaan werd! En vooral dat nu blijkt dat door dat aanrommelen elk jaar 3750 mensen totaal overbodig dood zijn gegaan?!

Laat de Kamervragen maar komen …

Ze bestaan nog, redders in nood!

De auto die langzaam langs me reed viel me wel op, maar toch niet echt. De man die uitstapte en wat raar naar me keek, maakte me ongemakkelijk maar hield ik niet echt goed in de gaten. Pas toen ik aan het eind van een fietspad merkte dat de man achter me aan was komen lopen omdat ik zijn adem in mijn nek voelde, ging er een alarmbel af. Terwijl ik me afvraag of ik spoken zie, besluit ik stil te gaan staan om hem te laten passeren, zodat ik meer overzicht op de situatie kan krijgen. Hij passeert ook wel maar vreemd, alsof hij treuzelt en in mijn buurt probeert te blijven. Ondertussen zie ik in mijn ooghoek een enorme gezinswagen stoppen met een wat ouder stel. De vrouw roept me vanaf de passagiersstoel naar het raam, alsof ze me kent. Eigenlijk twijfel ik om er op af te stappen, ik ken haar helemaal niet, wat een rare vrouw. De man loopt echter weer mijn richting op dus ga ik naar de auto om te kijken waarom ze roept.

Denkend dat ze de weg wil vragen hoor ik haar plots fluisteren ‘ken je die man?’. Dom verwonder ik me over haar rare vraag terwijl ik mijn hoofd ‘nee’ schud. Plots zegt ze dat ik meteen in moet stappen. Vraagt ze waar ik woon. Zegt ze dat ze me veilig thuis gaan brengen. Dat ik gevolgd wordt. Even schiet door mijn hoofd dat dit een raar stel is wat me wil ontvoeren en weet ik niet wat ik moet doen. Ze blijft haar woorden herhalen terwijl ik besluiteloos en paniekerig om me heen kijk. Dan zie ik dat de man een klein stukje verderop in de schaduw is blijven staan. Dat hij strak naar me staat te staren. Is dat bovendien niet dezelfde auto die ineens aan het einde van de straat staat te wachten? Het dringt tot me door dat ze gelijk heeft. Dat dit niet kosjer is. En dat dit het meest geweldige stel in de wereld is die me alleen liefdevol veilig thuis willen krijgen. Dat ik gewoon in moet stappen en wel meteen!

In de auto vertelt het stel dat de donkere auto me een straat lang gevolgd heeft. Dat ze dat niet vertrouwden en me ook waren gaan volgen om het in de gaten te houden. Toen ik in de buurt van een fietspad kwam waar de auto niet verder kon, is de auto langs me heen gereden en stapte er een man uit, die me te voet verder volgde. Ze zagen dat de auto wegreed om een straat verderop weer te voorschijn te komen en daar te gaan staan wachten. Op dat moment besloten ze voor de zekerheid in te grijpen. Door te doen alsof ze me kende hoopte ze de man weg te jagen en toen dat niet hielp besloten ze dat ik in moest stappen zodat ze me thuis konden brengen. Ze zijn zelfs met me omgereden om de indruk te geven dat ik met hun mee ging naar ver weg, zodat de mannen niet zouden zien waar mijn huis woont. En hebben voor de deur gewacht tot ik veilig binnen was.

Gelukkig bestaan ze nog, lieve mensen die zich bekommeren om anderen en de wereld een klein stukje veiliger maken. In elk geval mijn wereld!

Misplaatst idealisme

Dan blijkt dat een ziekenhuis jarenlang bewust risico’s neemt met jouw gezondheid. Je zou denken dat mensen daar behoorlijk de tyfus over in hebben. Althans, dat zou ík denken. Maar de werkelijkheid is blijkbaar anders:

Inwoners van Flevoland zetten zich massaal in voor het behoud van de IJsselmeerziekenhuizen in Lelystad en Emmeloord. Er is veel vraag naar voorbeeldbrieven die naar Tweede Kamerleden kunnen worden gestuurd. Verder ..

Wat mankeert die mensen in hemelsnaam dat ze na zoveel misstanden toch vol overgave hun gezondheid op het spel willen zetten? “Ah ja, je kan er per ongeluk onnodig ziek worden of de pijp uit gaan maar het is zo lekker dichtbij”?

Gesubsidieerd kinderen dumpen

Kindvrije supermarkten, -restaurants en zelfs kindvrije wijken, het strekt wat ver. Overheidscompensatie voor kindloos zijn – lees: de ander krijgt geld dus wil ik het ook – lijkt me nogal overdreven. Maar toch vind ik ook dat onze overheid wel erg kindgericht is en het wel wat érg veel mag kosten. Zeker als je voorbeelden leest als:

“(…) een toelichtingsformulier van de Belastingdienst voor het aanvragen van de kinderopvangtoeslag. Op het formulier staat een rekenvoorbeeld waarbij ouders ‘Dianne en Peter’ extra toeslag voor opvang kunnen aanvragen als zij tijdens de krokusvakantie een weekje naar de zon gaan zonder hun twee kinderen.”

Hoeven we ons meteen niet meer af te vragen waarom er van opvoeding van kinderen tegenwoordig nog maar weinig terecht komt ..

Swordstone – Engel

Peter Vincent Schuld’s Swordstone heeft de laatste tijd wat dagvaardingen in verschillende brievenbussen laten stoppen en inmiddels beginnen betreffende zaken de rechtzaal binnen te druppelen. Zo ook de zaak Swordstone – Robert Engel.

“Dat ging best wel lekker, zo in de rechtbank. Mijn stukken zijn voorzien van een korte uitleg over de onredelijkheid van de eis en de te snelle rechtsgang onderweg naar Swordstone. Het voert wat ver om mijn hele verweer van acht pagina’s hier neer te plempen maar kort gezegd komt het hier op neer:” Stand van zaken Swordstone – Engel

Op 12 september aanstaande mag Swordstone uileggen wat er nou allemaal aan de hand is. Wordt vervolgd dus …

Ritueel baby's van dak gooien goed voor gezondheid

Maken wij ons druk om Michael Jackson die zijn baby even uit een hotelraam laat bungelen. In India gooien ze gewoon ritueel een dagje baby’s van vijftien hoog naar beneden. Goed voor de gezondheid (van de baby dus?!) . Ok, ze worden nog wel opgevangen door omstanders die met een laken klaar staan. Maar toch ..

Via de Telegraaf.