Klagen over Serious Request

Terwijl in Enschede het dak eraf gaat, klaagt men elders steen aan been. Serious Request zou te commercieel zijn. Te feestelijk. Het zou gaan om zelfverheerlijking en afkopen van schuldgevoelens. En de DJ’s, ha! Die zijn het ergst van allemaal. Mensen die veel verdienen, kunnen blijkbaar per definitie geen weldoeners zijn, alleen maar hypocriet.

Al deze klagers zijn waarschijnlijk morgen weer heel tevreden met de marktwerking in de zorg, hebben geen idee wat de naam van hun buren is, doen weer een beetje meer kerstinkopen dan vorig jaar het geval en dromen van het winnen van de Staatsloterij en wat ze van dat geld allemaal zouden kunnen doen. Voor henzelf, alles ander is tenslotte toch maar een bodemloze put.

Het moge duidelijk zijn dat ik het schadelijke van Serious Request niet in zie. Eerder vind ik het een leuk feest met lekkere muziek en leuke acties die mensen eens op een sympathieke manier samen brengt en waarvan tenminste een deel van het vele geld wat er mee opgehaald wordt, goed terecht zal komen. Bovendien beter dan niets doen en nergens aandacht voor vragen, dat doen we de rest van het jaar tenslotte al … 

Wat denkt u er van?

 

Marktwerking in de zorg een farce

Je bent in Nederland vrij om te wisselen van huisarts, naar een huisarts naar keuze. Mits:

  • de huisarts naar keuze niet in dezelfde praktijk werkt als de huidige huisarts, dat zou onderling scheve ogen kunnen opleveren (want artsen kunnen het niveau van schoolplein niet ontstijgen?).
  • er de afgelopen zes maanden geen contact is geweest met de huisarts van keuze in de hoedanigheid van invaller, om redenen die mij totaal onduidelijk zijn,
  • u niet al een huisarts binnen de gemeente heeft, tien tegen een dat elke andere praktijk plotseling verklaart ‘vol’ te zitten en zodoende ‘mag’ weigeren,
  • er geen huisarts dichterbij is, dan ligt die voor de hand in verband met visite rijden,
  • de nieuw gekozen huisarts bereid is om bestaande behandelingen of begeleiding over te nemen, met name begeleiding van zeldzame aandoeningen wil er nog wel een weigering volgen (of om u in te schrijven of de behandeling).

Het is in Nederland überhaupt niet mogelijk om per bezoek of per aandoening te beslissen voor de een of de andere huisarts, de huisarts waar u bent ingeschreven heeft u het simpelweg mee te doen.

Zie hier het merkwaardige resultaat van zogenoemde ‘marktwerking’ in de zorg. Waar de consument in de praktijk vrijwel geen keuze heeft en dus de arts op geen enkele manier hoeft te concurreren. Niet op prijs, niet op kwaliteit, niet op extra voorzieningen. In het slechtste geval kan een huisarts u totaal niet serieus nemen, u volkomen onbeschoft bejegenen en u allerlei onthouden en moet u maar zien hoe u nog aan een goede nachtrust komt.

In het overige deel van de zorg, is het niet veel beter gesteld. Elk ziekenhuis en elke specialist liggen in theorie binnen uw bereik, behalve dan dat huisartsen, ziekenhuizen, specialisten en zorgverzekeraars eerst een voorkeur aangeven waar u zich toch meestal maar in heeft te schikken. Zelfs een second opinion levert veelal weinig op, aangezien de behandelend arts er toestemming voor moet geven. U kunt niet kiezen voor het medicijn wat u het beste bevalt, dat wordt voor u bepaald van zorgverzekeraar tot apotheek als de overheid het niet al bij voorbaat heeft vastgesteld aan de hand van vergoedingen. Er zijn enkele takken van sport die meer vrijheid pretenderen, maar daar blijft het dan ook bij: pretenderen. Zoals u in theorie voortdurend kan wisselen van tandarts en bij elke handeling de goedkoopste of beste tandarts zou kunnen kiezen, maar de tandartsen dat in de praktijk om zeep helpen door dat gedrag simpelweg te weigeren. Bent u afhankelijk van de WMO, hebben ambtenaren contracten afgesloten en is het graag of niet. Heeft u zich niet rond uw dertigste ingeschreven bij een verzorgingshuis naar keuze, moet u maar zien waar u ‘geplaatst’ wordt. Het is zelden de bedoeling dat u aangeeft een andere thuishulp te willen, ook niet als deze efficiënter werkt en goedkoper is.

Natuurlijk is het gebrek aan keuze niet alleen kommer en kwel. Voor elk uitgedacht systeem is vast wel iets te zeggen. Maar is het niet tegelijkertijd de reden dat marktwerking in de zorg in Nederland gewoon een farce is?

 

Christen en feminist zelfde seksuele moraal

Seksuele vrijheid kent twee kanten: enerzijds kunnen vrouwen zich vrijer opstellen dan ooit. Met de pil en het condoom als bescherming en een vrije seksuele moraal, waarin seks voor één nacht, met meerdere partners tegelijk of met een andere vrouw allang geen taboe meer is. Bij het ochtendgloren kan zij de onenightstand zonder schuldgevoelens de straat opsturen.

‘Seks moet weer van de vrouw worden’, kopt de Volkskrant. Waar ik me afvraag of seks ooit écht van de vrouw geweest is dan. Ok, we hebben de pil, condoom en recht op abortus. Maar die vrije seksuele moraal is mij totaal ontgaan blijkbaar. Na bijna acht jaar samenwonen krijg ik nog steeds kritiek dat mijn relatie met seks begonnen is, want ‘met seks op de eerste date is je relatie gedoemd te mislukken’. Mijn gyneacoloog bleek me opperslecht geïnformeerd te hebben over seks na een operatie. Dat vond hij heel normaal want ‘de meeste vrouwen durven toch een tijd lang geen seks te hebben na zoiets’, waarna ik menig keer het wiel opnieuw mocht gaan uitvinden. Nog altijd hoor ik om me heen dat een vrouw die meerdere bedpartners blieft ‘een hoer’ is en de vrouw die best eens naar een gigolo wil, is ronduit een raar wijf. Bestellen de meeste vrouwen niet nog steeds speeltjes via postorder in plaats van een sekswinkel binnen te huppelen?

Ok, pleit wellicht des te meer voor het door de auteurs beoogde doel: ‘sex moet weer van de vrouw worden’.  Alleen verwonder ik me dan behoorlijk over de ‘oplossing’ die jonge feministen hierop geven:

Seks is zelden aan liefde en intimiteit gekoppeld. Laten we de ideeën over seks, die ingegeven zijn door de commercie, niet langer meer omarmen. Jongeren moeten uit dat keurslijf bevrijd worden. We moeten zorgen dat seks weer van ons wordt.’

Oftewel, laten we vooral voldoen aan het stereotype vrouw die geen seks zonder liefde wenst. Hoe dat moet leiden naar een vrije seksuele moraal voor vrouwen, is me een raadsel.

De ChristenUnie zal dan wel weer blij zijn met zulke feministen ..

Gezondheid in de aanbieding

De reclames zijn al een ergernis op zichzelf. Stervensgezonde mensen beweren half dood te gaan van onbenullige kwaaltjes en pretenderen dan ook nog hét produkt te hebben waar zij – maar ook u – wonderwel van op gaat knappen. Zeker voor patienten van het een of het ander tenenkrommend. Dat u op de bank zit met de ziekte van Crohn en vijf keer per dag een dozijn vrouwen door beeld ziet huppelen die door activia van al hun afschuwelijke darmproblemen zijn verlost. Dat idee.

Maar sinds kort gaat het nog een stapje verder. Menig patientorganisatie laat zich plots verleiden het produkt ‘aan te bevelen’. Zo maakt de Maag Lever Darm stichting reclame voor activia, ga je volgens de Hersenstichting met sprongen vooruit als je maar blueband boter koopt en kan de Nierstichting je vertellen dat Spa reine zo gezond is.

Als dat nu nog echt zo zijn, prima. Maar zaterdagavond in Kassa bleek – wat we allemaal wel al wisten – als je contact met hen opneemt met welk probleem dan ook, zij deze produkten helemaal niet aanraden. Sterker, de Maag Lever Darm stichting wist te vertellen dat activia niet veel doet bij een heus probleem. En wees gerust, ook van alle andere genoemde voedingsmiddelen is het niet aan te tonen dat je er werkelijk een vooruitgang mee boekt, laat staan dat dat merk de enige is met zo’n produkt.

Goed, stel dan als organisatie dat je nu eenmaal geld en naamsbekendheid nodig hebt en dat je het solo daarvoor doet. Begrijpen wij best, nietwaar. Maar nee, elke organisatie probeerde ook nog wanhopig niet bestaande bewijslast te verdedigen en als idealist voor het produkt uit de bus te komen. Alles om te voorkomen dat men inziet dat het een geldkwestie is.

Kwalijke zaak. U wordt gewoon glashard voorgelogen en niet alleen door de reclamemaker, maar ook door de patiëntorganisatie. De organisatie die juist goed werk doet voor mensen met echte problemen en die het zo hard moet hebben van steun vanuit de maatschappij. terwijl je normaal gesproken voor minder je lidmaatschap zou opzeggen.

Misschien goed als die praktijken eens aan banden gelegd worden…