Inkomensafhankelijk, welk inkomen?

Zeker, ik ben chronisch ziek en heb een WAO-uitkering van ongeveer 70% van het minimumloon. En ja, daarmee val ik onder de laagste inkomens. Maar nee, ik wordt niet gecompenseerd, ontvang geen subsidies, toevoegingen of extra’s. Sterker, val ik in de hoogste eigen bijdragen voor elke vorm van hulp. Ik ben namelijk getrouwd met iemand die werkt. En ja, heden ten dage wordt financiële onafhankelijkheid van de partner hooglijk gewaardeerd. Tenzij dat geld kost. Dan natuurlijk niet.

Op zich heb ik dat nooit zo vreemd of erg gevonden, in een huwelijk heb je wat voor elkaar over nietwaar. Alleen gaan chronisch zieken er elk jaar weer fors in koopkracht op achteruit, dienen steeds meer zelf te betalen en belangrijker,  roeptoetert de politiek telkens weer dat dat gecompenseerd is, wordt of zal worden. En dat is niet zo. Als je getrouwd bent dus.

Nu willen linkse partijen allerlei eigen bijdragen en zorgpremie terug inkomensafhankelijk maken. Ik denk dat ik daar voor ben. Maar zeker ben ik er niet van. Want naar welk inkomen gaat er gekeken worden? Wordt het zoals vroeger waarbij binnen een gezin de een ziekenfonds en de ander particulier verzekerd kon zijn? Of wordt er gekeken naar het gezinsinkomen en dus eigenlijk nog steeds vooral naar de partner?

Ik stem PvdA. Gematigd links zeg maar .. En dan het beste er maar van hopen.

 

Niets chronisch ziek

Leven met een chronische ziekte of een handicap brengt vaak extra kosten met zich mee. De overheid geeft een financiële tegemoetkoming voor die extra kosten. Dit wordt geregeld via de Wet tegemoetkoming chronisch zieken en gehandicapten, de Wtcg. De wet biedt ook financiële ondersteuning voor ouderen en arbeidsongeschikten. (Verder)

Ook dit jaar blijk ik alweer niet chronisch ziek te zijn. Met een hartaanval op de hartbewaking, hoge bloeddruk polyneuropathie, vitamine deficiënties (vitamine D, vitamine B6 en vitamine B12), astma, een maagaandoening, zonneallergie en verschillende intoleranties, het is van alles niets volgens onze overheid. Ook het feit dat ik vanaf 2002 met een urenbeperking van 12 uur per week voor 80-100% ben afgekeurd zegt niets over mijn toestand als we de overheid mogen geloven. En met een cholesterol verlagend dieet, acht pillen en twee pufjes per dag plus twee injecties per week blijk ik eveneens verre van geloofwaardig te zijn. Ik ben volgens de politiek gezond zat om buiten elke compensatieregeling, vergoeding of tegemoetkoming te vallen. En aangezien de voorwaarden voor de wtcg hetzelfde zijn als voor compensatie van het eigen risico, mag ik ook die geheel zelf ophoesten.

Wonderlijk genoeg heb ik in de afgelopen twee weken alleen al vier vrij gezonde mensen gesproken die full-time werken, geenszins beperkt zijn maar zomaar geld op de rekening gestort en een beschikking in de brievenbus hebben gekregen omdat zij volgens het lijstje wél op een of andere manier gezien worden als chronisch ziek of gehandicapt.

En ja, de mankementen in gehanteerde criteria zijn al bekend vanaf het moment dat de regelingen in het leven werden geroepen. En ja, Edith Schippers zei begin vorig jaar al toe eens naar deze regelingen te kijken en een oplossing te zoeken. Tot nog toe hebben we er nooit meer iets van vernomen.

Of het moet zijn dat er nog flinke bezuinigingen aan zitten te komen …

CAK het nieuwe Lourdes

Stond voorheen het UWV bekend als het Lourdes van de Lage Landen, inmiddels lijkt het Centraal Administratie Kantoor (CAK) deze rol op zich genomen te hebben. Zij voeren verschillende compensatieregelingen voor chronisch zieken gehandicapten uit, waaronder de compensatie voor het eigen risico zorgverzekeringswet en de de wet tegemoetkoming chronisch zieken en gehandicapten (Wtcg). Deze wet regelt dat chronisch zieken en gehandicapten een tegemoetkoming ontvangen voor de extra kosten die zij hebben. Om te kijken of mensen aanspraak hebben op deze regelingen, word – logisch – beoordeeld of iemand chronisch ziek cq gehandicapt is. Dat gebeurd aan de hand van opname, enkele hulpmiddelen, gebruik making van WMO en/of een klein rijtje medicijnen. Met name op dat laatste gaat het mis. Het rijtje medicatie is dusdanig beperkt, dat vele chronisch zieken niet aangemerkt worden als chronisch ziek en dus naar welke compensatie dan ook kunnen fluiten.

Dat zorgt hier in huis dan ook voor een vreemd tafereel. Mijn man heeft last van allergie astma maar is verder een gezonde, werkende man zonder beperkingen. Hij wordt vanwege de astma medicatie aangemerkt als chronisch ziek en ontvangt jaarlijks de compensatie regeling eigen risico zorgverzekeringswet.  Ik ben inmiddels bijna negentien jaar ziek, heb aardig wat aandoeningen bij elkaar ‘gespaard’, slik dagelijks vijf verschillende soorten medicatie (waarvan drie voor mijn hart), krijg elke drie weken een injectie, moet me aan enkele dieetvoorschriften houden,  moet elke drie maanden op controle inclusief bloedonderzoek en ben 100% afgekeurd voor de WAO. Voor WMO of hulpmiddelen kom ik niet in aanmerking, ik heb tenslotte ‘een man’ die voor me zorgt. De door mij gebruikte medicatie komt niet in het rijtje van het CAK voor.

‘Dus’ ben ik in tegenstelling tot mijn man niet chronisch ziek…