U ‘mag’ niet dood, u moet …

Redelijk gestaag ontstaat het maatschappelijke debat waar ik persoonlijk een beetje misselijk van wordt. Met vragen als ‘hoeveel zijn x extra levensjaren waard’ tot ‘we moeten gaan accepteren dat nu eenmaal meer mensen dood gaan’ tot de huiveringwekkende stellingname “(…) dat het krankzinnig is dat wij door de coronacrisis de welvaart van onze kinderen naar de klote helpen uit onvermogen om te accepteren dat oude mensen een keer dood moeten.”

Sowieso is het in mijn ogen een uiterst zonderling en bizar debat. Omdat het probleem in deze niet is hoeveel mensen er al dan niet dood (willen of moeten) gaan. En ook niet het veel gehoorde dat kwetsbaren het op de IC ‘toch niet gaan redden’ of ‘een kasplantje worden’. Het probleem is dat ‘wij’ de zorg volkomen kapot bezuinigd hebben tot het punt dat 3000 IC bedden op 17 miljoen Nederlanders eigenlijk onhaalbare kaart is geworden (zowel vanwege materialen, apparatuur als personeel) en de normale zorg binnen de eerste weken al geen doorgang meer kan vinden. We zoveel naar het buitenland verkast hebben dat er van meet af aan een tekort is geweest aan mondkapjes, beschermende kleding, grondstoffen om testen uit te kunnen voeren, beademingsapparatuur en een aanstormend tekort aan allerhande noodzakelijke medicijnen. Bovendien zijn we inmiddels dusdanig weinig zelfredzaam dat het blijkbaar onmogelijk is gebleken om zelf die missende zaken alsnog te gaan produceren. Daarom gaan er niet alleen meer mensen dood door een griezelig en nieuw virus maar gaan er meer mensen onnodig dood, omdat we alles naar de klote hebben laten gaan. Dat het maatschappelijk debat zich vooral richt op meer en eerder dood gaan als oplossing voor politiek en maatschappelijk falen, geeft mij op zijn zachtst gezegd een hele nare smaak.

Het geeft me ook een knoop in mijn maag vanwege het gemak waarmee over dit onderwerp gesproken wordt in termen van ‘extra’, ‘verlenging van leven’ en uiteraard het “dood moeten”. Alsof kwetsbaren toch al binnen maanden dood neer zouden vallen (waar komt die gedachte überhaupt vandaan eigenlijk?). Of met zorg vijf, tien of vijftien levensjaren kwalitatief fijn kunnen leven een heel bijzonder kadootje was van de maatschappij maar het nu wel eens genoeg is geweest met al die feestelijkheden. Nu de nood aan de man is gelieve die luxe van leven in te leveren en met een nederige glimlach graag. Mama wil wel financieel gemak houden namelijk.

Het lijkt er zo op dat voor grote groepen personen een mensenleven bar weinig waard is. En dan uiteraard vooral andermans leven. De grootste roeptoeters lijken tenslotte echt niet bereid hun eigen leven op te offeren. het lijkt niet eens in ze op te komen dat ze zelf eveneens ernstig ziek en geïnvalideerd kunnen raken waarmee ze tot de kwetsbaren gaan behoren die volgens hen zo dood mogen of zelfs moeten gaan. Ze willen alleen hun geld niet zien verdampen en kennen weinig creativiteit in hun gebrekkige probleem oplossend vermogen.

Ik zou willen dat juist in extreme tijden als deze mensen zich terug bewust zouden worden van de waarde van een mensenleven. In plaats van nog meer waardering voor geld dan er voor de uitbraak al bestond.

Is de kritische journalist wedergekeerd?

Hoewel mediatraining booming bussiness is geworden de laatste jaren, leek de politicus maar weinig te duchten te hebben van de (gevestigde) media. Onder dreiging dat de politicus wellicht niet meer aan tafel zou willen schuiven bij welk programma dan ook, kwam deze rustig met bakken onzin weg. Weinig journalisten leken nog bereid ook maar een kritisch vraagje te stellen, alles gericht op vooral maar niet schofferen. En de politicus kreeg dan ook steeds langere tenen.

Maar het tij lijkt te keren. Vandaag werd Mark Rutte in Nederland Kiest van RTL 4 behoorlijk ondervraagd over zijn ontkenning dat het eigen risico hoger zou worden in het programma van de VVD. Hij blijkt feitelijk gelijk te hebben. Mits  je er vanuit gaat dat de verhoging eigen risico uit het Kunduz akkoord oud beleid is én de extra betaling die op kan lopen tot 150 euro per jaar officieel niet onder ‘eigen risico’ maar onder ‘extra eigen bijdrage’ wordt geschaard. In één klap werd duidelijk dat je Mark wellicht niet kan betrappen op een leugen maar van enige misleiding wel gesproken kan worden. Tevens kwam ter tafel dat Nederland helemaal niet de hoogste belastingdruk in de wereld kent, dat alleen inkomstenbelasting hoog is maar de gehele belastingdruk een ander beeld schetst. Hier gaf Mark Rutte toe dat hij het anders had moeten formuleren maar meende tegelijkertijd dat het voor de kijker geen verschil had gemaakt wat betreft ‘impact’ van zijn bewering. Gelukkig kan de kijker dat nu zelf bepalen in plaats van onze liberaal in hart en nieren.

Nieuwsuur was eveneens interessant. Waar in een gesprek met CPB directeur Coen Teulings naar boven kwam dat alleen doorgerekend wordt wat de partijen aanbieden, niet noodzakelijkerwijs het gehele verkiezingsprogramma. Het is aan ons om te gissen en raden wat wel en vooral wat niet is doorgerekend. Onder andere belangrijk bij de prachtige cijfers die de PVV liet zien, aangezien zij de uitstap uit de euro gewoonweg achterwege hebben gelaten. Scheelt een aardige slok op een borrel nietwaar?

Enfin, niet alleen is het fijn het idee te hebben dat de media de politiek werkelijk controleert en de kijker informeert, tevens maakt het de programma’s wat aangenamer om te kijken. Hopelijk blijft de kritische blik voortbestaan na de verkiezingen, op het moment dat de politiek niet meer zo zit te springen om media aandacht.

Ook soms interessant, NRC Next checkt waar columnisten uitspraken voor lezers ‘checken’ op waarheidsgehalte.

De zorg in tienden van seconden

Vierenveertig komma vier seconden staat er voor hulp bij tandenpoetsen. (Bron: 1Vandaag Verkiezingsdebat)

Oftewel, er is een of andere imbeciel geweest die besloot dat vierenveertig seconden hulp bij tandenpoetsen net niet genoeg was maar vijfenveertig seconden toch maar de spuigaten uitliep.