Tag: Dood

U ‘mag’ niet dood, u moet …

Redelijk gestaag ontstaat het maatschappelijke debat waar ik persoonlijk een beetje misselijk van wordt. Met vragen als ‘hoeveel zijn x extra levensjaren waard’ tot ‘we moeten gaan accepteren dat nu eenmaal meer mensen dood gaan’ tot de huiveringwekkende stellingname “(…) dat het krankzinnig is dat wij door de coronacrisis de welvaart van onze kinderen naar de klote helpen uit onvermogen om te accepteren dat oude mensen een keer dood moeten.”

Sowieso is het in mijn ogen een uiterst zonderling en bizar debat. Omdat het probleem in deze niet is hoeveel mensen er al dan niet dood (willen of moeten) gaan. En ook niet het veel gehoorde dat kwetsbaren het op de IC ‘toch niet gaan redden’ of ‘een kasplantje worden’. Het probleem is dat ‘wij’ de zorg volkomen kapot bezuinigd hebben tot het punt dat 3000 IC bedden op 17 miljoen Nederlanders eigenlijk onhaalbare kaart is geworden (zowel vanwege materialen, apparatuur als personeel) en de normale zorg binnen de eerste weken al geen doorgang meer kan vinden. We zoveel naar het buitenland verkast hebben dat er van meet af aan een tekort is geweest aan mondkapjes, beschermende kleding, grondstoffen om testen uit te kunnen voeren, beademingsapparatuur en een aanstormend tekort aan allerhande noodzakelijke medicijnen. Bovendien zijn we inmiddels dusdanig weinig zelfredzaam dat het blijkbaar onmogelijk is gebleken om zelf die missende zaken alsnog te gaan produceren. Daarom gaan er niet alleen meer mensen dood door een griezelig en nieuw virus maar gaan er meer mensen onnodig dood, omdat we alles naar de klote hebben laten gaan. Dat het maatschappelijk debat zich vooral richt op meer en eerder dood gaan als oplossing voor politiek en maatschappelijk falen, geeft mij op zijn zachtst gezegd een hele nare smaak.

Het geeft me ook een knoop in mijn maag vanwege het gemak waarmee over dit onderwerp gesproken wordt in termen van ‘extra’, ‘verlenging van leven’ en uiteraard het “dood moeten”. Alsof kwetsbaren toch al binnen maanden dood neer zouden vallen (waar komt die gedachte überhaupt vandaan eigenlijk?). Of met zorg vijf, tien of vijftien levensjaren kwalitatief fijn kunnen leven een heel bijzonder kadootje was van de maatschappij maar het nu wel eens genoeg is geweest met al die feestelijkheden. Nu de nood aan de man is gelieve die luxe van leven in te leveren en met een nederige glimlach graag. Mama wil wel financieel gemak houden namelijk.

Het lijkt er zo op dat voor grote groepen personen een mensenleven bar weinig waard is. En dan uiteraard vooral andermans leven. De grootste roeptoeters lijken tenslotte echt niet bereid hun eigen leven op te offeren. het lijkt niet eens in ze op te komen dat ze zelf eveneens ernstig ziek en geïnvalideerd kunnen raken waarmee ze tot de kwetsbaren gaan behoren die volgens hen zo dood mogen of zelfs moeten gaan. Ze willen alleen hun geld niet zien verdampen en kennen weinig creativiteit in hun gebrekkige probleem oplossend vermogen.

Ik zou willen dat juist in extreme tijden als deze mensen zich terug bewust zouden worden van de waarde van een mensenleven. In plaats van nog meer waardering voor geld dan er voor de uitbraak al bestond.

Comments (2)



Hartenkreet van mijn vader: Stil in huis

Stil in huis

Lig in bed m’n ogen dicht
Als altijd zie ik je gezicht
Half vier, ik weet wat wacht
Het wordt weer een lange nacht

Zoveel wat ik nog zeggen wil
Maar naast me is het schreewend stil
Half vijf, het blijft maar malen
Je blijft maar door m’n hersens dwalen

Teveel gedachten in m’n kop
Kom, steek nog maar een peukje op
Half zes, ik zie je staan
En heel zacht raak ik je aan

Maar dan ben je er niet meer
Uit de dood keert niemand weer
Half zeven, zelfs geen ruis
Mijn god, wat is ’t stil in huis

Schrijver: PideNs, 13-08-2003

Comments (2)



Hartenkreet van mijn vader: Mooie herinneringen

Mooie herinneringen

De zomer haast voorbij
Nog een laatste dagje vrij
Camera en honden mee
Wij gaan lekker naar de zee

Eenmaal bij het strand gekomen
Begint de regen flink te stromen
Snel een winkel opgezocht
Wat plastic regengoed gekocht

Tot aan ons nek toe ingeregen
Kunnen we er wel tegen
Inmiddels neemt de wind flink aan
Echt een dagje om naar zee te gaan

De golven beuken op het strand
Dicht tegen elkaar, hand in hand
De honden rennen als een gek
Het water druipt ons in de nek

Die regenjas die kan me wat
We zijn al tot ons huid toe nat
Wat we daarna hebben gedaan
Dat gaat geen sterveling wat aan

Eenzame visboer, heel alleen
Extra portie voor iedereen
Natte auto, laatste zoen
Zou ’t graag over willen doen

Schrijver: PideNs, 08-08-2003

Comments (0)



Hartenkreet van mijn vader: Wachten op het einde

Wachten op het einde

De beslissing is genomen
De familie langs gekomen
Voor iedereen een laatste groet
Je bent een reus, als je dat doet

Daarbij voel ik me heel klein
Jij ondergaat toch allle pijn
Het infuus wordt ingebracht
En ik zie nog hoe je lacht

De dood is welkom. al te waar
Het leven word je nu te zwaar
Laat de morfine nu maar stromen
En de rust over je komen

Ik hou je veilig in m’n armen
Wou dat ik je echt kon verwarmen
Maar voor jou hoeft ’t niet meer
Kijk je aan, de laatste keer?

Het laatste uur, alleen voor mij
Je bent er gelukkig niet meer bij
Opeens hoor ik je adem stilstaan
Je hebt het eindelijk laten gaan

Schrijver: PideNs, 06-08-2003

Comments (0)



Hartenkreet van mijn vader: Nooit meer samen

Nooit meer samen

Na 18 maanden doet het nog steeds pijn
Kon ik maar even bij je zijn
Je wilde dat ik door zou gaan
Anders maakte ik er een einde aan

Maar ik leef nog steeds in het verleden
De dingen die we samen deden
Staan me nog helder voor de geest
Soms mis ik dat nog wel ’t meest

Gewoon samen wat kleren kopen
Of even met de hond gaan lopen
Zomaar wat zitten in de tuin
He kleine, is m’n rug al bruin

De simpele dingen van ’t leven
Die zijn me nu niet meer gegeven
Het leven doet alleen maar pijn
We zullen nooit meer samen zijn

Schrijver: PideNs, 02-08-2003

Comments (0)



Hartenkreet van mijn vader: Foto

Foto

Ik kijk je heel lang in je ogen
en word weer even meegezogen
Mensen vinden die foto naar
getekend gezicht en zonder haar

Maar voor mij geld de gedachte
dat je voor ‘t eerst weer lachte
Toen ik die foto heb genomen
wisten we dat het goed zou komen

De chemo werd je haast fataal
‘t middel erger dan de kwaal
Maar je was een echte vechter
nu kon ’t toch niet meer slechter

Uiteindelijk was ‘t goed gegaan
die operatie kon je ook wel aan
En inderdaad, al was ‘t nipt
daar ben je ook doorheen geslipt

Nu zouden we weer echt gaan leven
maar ’t was ons niet gegeven
Meer aangetast dan was gehoopt
werd je langzaamaan gesloopt

Zoveel was je al afgenomen
Toen is de kanker teruggekomen
Alles heb je moeten geven
en tenslotte ook je leven

Schrijver: PideNs, 02-08-2003

Comments (0)



Herinnering aan Opa Buiswater

Opa Buiswater leerde ik kennen als sociaal bewogen, politiek geëngageerde, sympathieke weblogger met veel humor. Later mocht ik ervaren dat zijn betrokkenheid niet alleen bij woorden op het internet bleef. In de moeilijkste periode van mijn leven op een moment dat ik het allemaal niet meer wist, stapte hij even mijn leven binnen en hielp mij en mijn familie op weg. Een weg die ons enorm veel gebracht heeft, praktisch maar nog veel meer emotioneel. Zo werd een anonieme weblogger iemand die een plekje in mijn hart veroverde.

Acht maanden geleden verscheen een afscheid op zijn log. Hoe hij het deed, deed hij het: hij vertelde dat hij kanker had en zou overlijden maar wist er nog een leuk, bijna grappig log van te breien. Ik las het pas enkele maanden later en al kenden we elkaar feitelijk nog steeds niet goed, kon ik wel janken. Wist niet eens of hij nog wel leefde. Tegen alle ongeschreven regels van de jolige sfeer in, gaf ik mijn eerlijke reactie in de hoop dat hij het nog zou kunnen lezen.

Gelukkig was hij er nog, stuurde hij daarna af en toe nog een teken van leven en bleek hij zich relatief goed te voelen. In december ontving ik nog een leuke mail en was hij – dus ik ook – overtuigd dat hij een paar fijne maanden aan zijn leven kon plakken. Dat heeft helaas niet zo lang verder mogen duren. Vanavond las ik de In memoriam Opa Buiswater. Hij is 29 januari jongstleden op 58 jarige leeftijd overleden.

Ja Opa, dat had jij een stuk leuker beschreven. Maar je weet, ik ben nu eenmaal niet zo goed met de dood. Rust zacht lieverd of wie weet, geniet je nu ergens anders...

Comments (4)



Lieve Rinus

De woorden zijn uit mijn hoofd gevallen, maar jij was al nooit een man van veel woorden. Je liet liever in daden zien wat iemand voor je betekende. Zoals toen mijn moeder nog leefde en je haar vele ochtenden buiten het bezoekuur om kwam ‘ontvoeren’ uit haar ziekenhuiskamer. Stiekem sigaretjes roken en lekker wat kletsen. Al heb ik 38 jaar aan leuke, grappige en intense herinneringen meer, is deze herinnering aan jou me het dierbaarst. Stoere man met oh zo’n klein hartje.

Ik zal je verschrikkelijk missen lieverd …

Comments (2)



(Niet) praten over dood

Godgloeiende, van zeer dichtbij heb ik 2 zelfmoorden meegemaakt, het is de meest laffe manier om uit te stappen. Get a life, zou ik bijna zeggen. Sla het boek dicht en begin een nieuw!

In onze maatschappij leeft de dood niet erg. Ook al is de dood het enige zekere in het leven, het zit niet in onze cultuur daar veel over te praten. Niet bij leven maar nog minder na een overlijden. Rouwen mag, maar kent over het algemeen een deadline. Gemiddeld wordt er zes maanden gegeven en dan moet er toch wel overgegaan zijn op de orde van de dag of een potje anti-depressiva. Niet dat de rouwende dat werkelijk zo ervaart trouwens. Maar verdere verwerking dient gaarne achter gesloten deuren te gebeuren. Dat het in elk geval niet zo opvalt. ‘We’ praten er niet zo graag over tenslotte.

Dat wordt nog erger als het gaat om zelfdoding.  De suicidale mens doet er helaas vaak verstandig aan de doodswens niet te noemen. Zelfs als de suicidaal eigenlijk geholpen wil worden met het leven, is het taboe op zelfdoding zo enorm dat het erover praten negen van de tien keer bestraft zal worden met negeren, shockherapie of gedwongen opname. Bovendien is deze maatschappij bang dat ‘het’ besmettelijk is. Erover lezen, praten of zien is het doen, lijkt de heersende gedachte. Dus beter van niet, laten we het er maar niet over hebben.

En dan is er nog de nabestaande van zelfdoding. De slechtste combinatie van al. Dat is de nabestaande waarvan niet alleen een groot zwijgen verwacht wordt, maar ook een soort rouwspurt. Alsof er wezenloos gecompenseerd moet worden voor al wat als negatief ervaren wordt bij zelfdoding. Degene met doodswens was doodongelukkig, de nabestaande dient dus zielsgelukkig te worden in een zo kort mogelijke tijd. Niets geen graf bezoeken of kaarsje branden maar ‘leuke dingen doen’ en ‘er toch wat leuks van maken’ is dan plots het devies. Voor de rouw zelfs maar begonnen is.

Een eigenaardig fenomeen. Zeker omdat iedereen eigenlijk heel goed beseft, dat het zo niet werkt…

Genoemd citaat is toevallig van een reagluurder die weinig blad voor de mond neemt. Maar dit soort reacties komen veel voor. Soms wat omslachtiger gebracht of in beleefdheden verpakt, maar met dezelfde strekking. Het is een strekking die ik persoonlijk nogal ongezond en naief vind. Die ik niet begrijp. En die ik ook niet wil begrijpen.

Comments (18)



Vallen en opstaan

Toen de deur naar mijn toekomst op een kiertje open sprong, sloot mijn vader definitief de deur naar de zijne. Eerlijk gezegd heb ik het aan mijn omgeving te danken dat ik mijn deur niet ook dicht heb gegooid. Alsnog naar de internist, omdat mijn schoonouders de afspraak gewoon maar voor me verzet hadden, mijn vriend al vrij genomen had om mee te gaan, vrienden en familie me elke dag herinnerden dat ik dit door moest zetten. Ik kon de man niet eens vertellen wat mijn klachten waren, geheugen verdronken in verdriet en shock.

Het werd nog moeilijker na mijn eerste B12 injectie. Ik voelde me enkele uren zo goed, meer levend. Beleefde alles om me heen meer intens. De aanvankelijke euforie maar ook het afschuwelijke gemis. De tegenstelling volslagen bizar: niet wetend hoe ik nou verder moest terwijl ik werd vol gepompt met levenslust. In mijn hoofd bezig met dood terwijl mijn hersenen juist meer tot leven kwamen.

Werd er ook overal mee geconfronteerd. Alsof alle beste wensen voor een gelukkig nieuwjaar nog niet erg genoeg waren geweest, vertelden mensen me dat ik er zo goed uitzag. “Het gaat goed met je he, ik zie het aan je”. Onwetend lief bedoeld maar zo intens pijnlijk. Ik wilde er niet goed uit zien, ik wilde ogen zoals ik me voelde, volslagen naar de klote.

Toch, het gaat nu ietsje beter. Langzaam komt het besef dat de tegenstelling er alleen is in mijn emotionele leven maar niet feitelijk bestaat. Mijn behandeling staat los van de keuze die mijn vader heeft gemaakt uit het leven te stappen. Dat ik me soms beter voel laat nog steeds ruimte voor verwarring en verdriet. Geeft zelfs meer ruimte voor verdriet misschien, doordat ik er met hernieuwde kracht een klein beetje beter tegen bestand ben.

Het is vallen en opstaan ..

Comments (13)



Powered by WordPress & theme based on Lovecraft