Tag: Geweld

De andere kant van geweld in de zorg

“Er zijn jaarlijks 4500 gevallen van geweld tegen personeelsleden van ziekenhuizen. (…) Het gaat bij 1200 gevallen om fysiek geweld, zoals slaan en schoppen. In 200 gevallen is het geweld zo ernstig dat de dader een toegangsverbod krijgt.”

Men verleent dag in dag uit met hart en ziel hulp aan mensen die dat nodig hebben. Het aantal incidenten is dan ook volstrekt ontoelaatbaar”, reageert minister Edith Schippers van Volksgezondheid op de cijfers. Verder

In 2009 trof ik een internist die ondanks heldere bloeduitslagen en ernstige klachten van een vitamine B12 tekort, besloot dat hij gerust eigenwijs kon afwijken van elk protocol of handboek. Met een geheel eigenzinnige interpretatie van een cijfertje meende hij dat ik niets mankeerde en dus geen vitamine B12 injecties meer zou krijgen. Mijn klachten wilde hij niet horen. De verbetering na de eerste B12 injecties wilde hij niet weten. Mijn dossier van jaren weigerde hij te lezen. En waar ik de man nog net niet smeekte even naar me te luisteren en niet het enige lichtpuntje in mijn volwassen leven af te nemen, schoot hij enorm uit zijn slof. Ik hoor het hem nog zeggen: “Moet je nou eens goed luisteren. Ik ben geen Albert Heyn waar je naar believen kan shoppen voor ziektes en behandelingen. Je mankeert niets en ik zal er alles aan doen om er voor te zorgen dat je geen vitamine B12 injecties meer krijgt”.

Nee, ik  heb de internist (net) niet op zijn bek geslagen. Wel ben ik woedend geworden eneuh .. Hou het er maar op dat ik in weinig vriendelijke bewoordingen heb duidelijk gemaakt hoe ik over hem dacht voor ik poogde de deur uit zijn hengsels te rukken. Had hij er werk van gemaakt, was ik in theorie onder ‘volstrekt ontoelaatbare incidenten’ gevallen. Of zo vermoed ik.

Voor de duidelijkheid, al snel bleek dat ik niet de enige patiënt was die zo’n probleem met deze internist had ervaren. En dat niet alleen hordes patiënten de meest vreemde problemen en confrontaties met deze internist kenden. Het lab vertrouwde hem niet, verpleegkundig personeel moest angstig niets van hem hebben, de huisarts stuurde liever niet naar hem door, een collega internist had weinig goede woorden voor hem over en zelfs de assistente van de internist biechtte op dat ze eigenlijk niet voor hem zou willen werken. Ow, en ook dit. Ondanks dat de huisarts  bereid was tegen het advies van de internist in te gaan, raakte de behandeling toch behoorlijk ondermaats. Vorig jaar is gebleken dat ik daardoor de laatste klacht van een vitamine B12 tekort kado heb gekregen,  permanente beschadiging van de zenuwbanen. Concreet is de isolatie laag van verschillende zenuwbanen in voeten en onderbenen beschadigd, met pijn, extreme overgevoeligheid en gevoelsstoornissen tot gevolg. Deze gaan helaas een leven lang mee. Dus dat de internist door minister Schippers verondersteld wordt zich met hart en ziel te hebben ingezet om mij te helpen, zegt me niet bijster veel.

Natuurlijk is geweld tegen zorgend personeel op geen enkele manier goed te praten. Maar in 3300 gevallen gaat het blijkbaar om verbaal geweld. En voor we daarbij luidruchtig en eenduidig de patiënt veroordelen en de zorgverlener per definitie heilig verklaren, is het misschien goed om ook eens te kijken naar misstanden in de zorg.

Comments (5)



Zo lost de nederlander problemen op

„De gemeente is verantwoordelijk voor de dood van die man. Het is al twee jaar een zootje op het Leidseplein” (taxichaufeur) (NRC)

“Maar de gemeenten staan machteloos, omdat sinds de liberalisering van het taxivervoer in 2000 de regelgeving rijksaangelegenheid is geworden.” (amsterdamse wethouder Hans Gerson (verkeer en vervoer, PvdA)

Een willekeurige klant stapte na een leuk avondje stappen ‘veilig’ in een taxi en vond daar de dood. Ondertussen is die klant al vrijwel vergeten en lijkt de dader welhaast het slachtoffer. Slachtoffer van jawel: ‘de taxiwet’.

Het lijkt het trieste doch ultieme voorbeeld van een merkwaardig fenomeen onder deze welvarende bevolking: we kunnen er niets aan doen en het komt door ‘het systeem’. Behandeld iemand op een helpdesk je als stront, dan zal diegene wel een kloterige werkplek hebben. Gedraagd iemand in functie zich als een hufter, dan wordt die persoon vast onderbetaald ofzo. Levert iemand geen werk af dan komt het door ‘de hoge heren’ die ‘het’ vast verkeerd doen. En slaat een taxichauffeur een klant dood dan was de chaufeur in kwestie een “heel aardige, rustige jongen” die getergd werd door de taxiwet.

Blijkbaar komt het bij het gros van de bevolking niet meer in het hoofd op dat er wellicht een bitje scheef zit in menig brein. Dat het niet ‘normaal’ is om je frustraties uit te leven op wildvreemden, zeker niet klanten en al helemaal niet uiterst geweldadig. Dat een rottige werkplek, een hufterige baas of een rammelende wet echt géén goede reden is dan maar rond te schoppen tegen al wat er niets mee te maken heeft.

Waarschijnlijk gaat het hand in hand met een ander fenomeen, de heersende gedachtengang: het-maakt-niets-uit-wat-je-doet, het-helpt-toch-niets. Dus staken we niet, protesteren we niet, demonstreren we niet, zoeken we geen andere baan en proberen er ook niets iets beters van te maken. Nee, wat kut is zal kut blijven en doe er vooral een schepje bovenop.

Jammer genoeg werkt het in dit geval. Ok, de klant is helaas dood en dat zal iedereen heus erg betreuren. Maar de nieuwe taxiwet is in aantocht. En zo heeft geweld meer effect gehad dan welk protest dan ook…

Comments (11)



Powered by WordPress & theme based on Lovecraft