Tag: Gezondheidszorg

Macht van de zorgverzekeraar

De zorgverzekeraar moet tenslotte de regie hebben, dus nemen we die nu ook. (NOS-journaal)

Agis heeft duidelijk besloten ten volle gebruik te gaan maken van de mogelijkheden die het nieuwe zorgverzekeringssysteem haar biedt. Zo werd vandaag bekend dat fysiotherapeuten 2,50 euro (9,1 procent) per consult méér ontvangen indien zij voldoen aan zekere kwaliteitseisen. Grappig detail, het plaatsen van een Agis reclamezuil vol Agis reclame foldertjes is plots een ‘kwaliteitseis’ geworden. Geen reclame, is dus feitelijk minder uitgekeerd krijgen per consult.

En het wordt nog beter. Deze zogenoemde ‘intensieve contracten’ zijn ook al voorgelegd aan apotheken. Daar gaat het al niet meer om reclamefoldertjes maar om “patiënten extra informatie geven over medicijnen”.

Logischerwijs horen we de apothekers hier niet over. Zij zagen vorig jaar flinke bonussen verloren gaan, ik vermoed zomaar dat zij hier blijmoedig compensatie in zien. Het Koninklijk Nederlands Genootschap voor Fysiotherapie (KNGF), de beroepsvereniging van fysiotherapeuten, roert zich daarentegen wel. Zij wil juridische stappen ondernemen tegen Agis.

Overigens zijn juridische stappen in feite overbodig. Immers weigert elke fysiotherapeut mee te doen aan deze ‘omkooppraktijken’, is er geen vuiltje aan de lucht. Helaas kunnen wij simpele zielen wel raden dat zo’n ideologische actie een utopie zal blijken.

De burger zou het ook zelf op zich kunnen nemen dit soort praktijken te stoppen. Zou zij elke praktijk met reclamezuil vermijden, krabt de fysiotherapeut zich al rap achter de oren.

Maar op een of andere manier heb ik het idee dat ook dát een utopie is…

Comments (6)



Nog meer blindstaren?

Val van de ene verbazing in de andere. Las ik gisteren dat huisartsen meer preventief onderzoek moeten doen, hoor ik vanochtend op Goedemorgen Nederland dat huisartsen meer zouden moeten letten op een eventuele psychische oorzaak van lichamelijk onbegrepen klachten. Dat zouden ze nu nog te weinig doen?!

Toegegeven, ook kwam voorbij dat als alleen medisch bekeken wordt, mensen wellicht achterblijven met zorgen of ze niet toch wat ernstigs mankeren of dat het om iets griezeligs gaat. Daar is op zich niets mis mee, ik denk ook dat wel eens vergeten wordt dat elke lichamelijke klacht een psychisch effect heeft of elke behandeling psychische druk met zich meebrengt. Maar de voorbeelden spraken andere taal, verhaalde onmiddelijk over de patient met pijn omdat het op zijn werk zo beroerd gaat of de vrouw met keelklachten die bang is voor een enge ziekte.

Al met al vind ik het een griezelige ontwikkeling. Zoals je een been kan breken en tegelijkertijd gestressed kan zijn over je werk, kan dat ook met klachten die wat moeilijker te verklaren zijn. En wat te denken van welke invloed klachten hebben op het dagelijks leven. In een maatschappij die dol is op psychologisering, vrees ik dat er eerder meer misdiagnose uit voort zullen komen dan betere zorg.

Hoe gaat uw huisarts om met uw klachten?

Comments (3)



Preventief blindstaren

Onlangs had ik een gesprek met mijn huisarts. U weet wel, die huisarts die mij aanvankelijk niet wilde behandelen en niet wilde verwijzen voor het vastgestelde vitamine B-12 en vitamine D gebrek. Hij gaf aan nogal geschrokken te zijn van het effect van injecties en pillen, dat de tekorten veel meer problemen opleveren dan hij had kunnen denken. Sprak zijn vermoeden uit dat ik voornamelijk misdiagnoses opgestapeld heb liggen. Vertelde dat bij huisartsen eigenlijk altijd benadrukt wordt dat ze vooral niet hoeven te testen op vitamine tekorten, omdat dat zo’n vaart niet loopt. En dat hij van plan is dit probleem beter in de gaten te gaan houden bij zijn andere patienten.

Voor mij persoonlijk is dat mooi om te horen en het siert de huisarts terug te kunnen komen op verkeerde inzichten. Maar ondertussen wordt de kans wel steeds groter dat ik inderdaad al vijftien jaar nodeloos met klachten heb rondgelopen. Dat ik daarom mijn studie niet heb afgemaakt, mijn werk vaarwel moest zeggen, geen kinderen durfde te nemen en het leven een aardig tikkeltje anders uitpakte dan gedacht. Dat ik door tientallen medische molens ben gehaald waar de meest voor de hand liggende en door mijzelf aangekaarte optie over het hoofd is gezien en onder het tapijt is geveegd. En ben ik bij lange na niet de enige die jaren lang weg gestuurd is met de ‘tussen de oren’ diagnoses. Hebben we het nog alleen over een simpel vitamine tekort, waarvan stiekem welbekend is dat dat in Nederland een steeds groter probleem vormt.

Ik raak dus een beetje verzuurd van dit soort berichten:

“Huisartsen beginnen dit voorjaar met een aantal proefprojecten voor preventieve consulten. Bedoeling is om bij mensen met een verhoogd risico te onderzoeken of ze suikerziekte hebben, nierproblemen of bijvoorbeeld hart- en vaatziekten. De overheid probeert nieuw beleid op te zetten dat moet voorkomen dat mensen ziek worden.” Verder …

Het zou fijn zijn als de overheid zich eens niet zo blindstaarde op die veronderstelde ongezonde, lakse burger die preventief een schop onder de spreekwoordelijke hol zou verdienen, maar een blik zou werpen op de achteruit denderende zorg …

Persoonlijk nootje: ben inmiddels vier injecties en wat drankjes en pillen verder en het is duidelijk dat de hele handel behoorlijk aan het aanslaan is. Hoever ik er mee zal komen is voorlopig nog niet te zeggen. Buiten dat ik mentaal een behoorlijke puinhoop ben, reageert mijn lichaam ook met infecties, ontstekingen en overgevoeligheidsreacties. De verwachting is dat ik minstens een half  jaar nodig zal hebben om de eerste resultaten een beetje te kunnen beoordelen.

Comments (7)



ME bestaat niet, help ME-patienten!

Dat ik ooit nog zou zeggen dat ME niet bestaat. Ik die met hulp van derden een nieuwsgroep van de grond kreeg, met belangenbehartigers in de clinch ging, organisaties en politici aanschreef, een site met verzameling van duizend-en-een behandelmethoden op poten zette, fora afsstruinde en iedereen die het wel of niet wilde horen probeerde te overtuigen van het bestaan van ME, is plots overtuigd geraakt dat ME helemaal niet bestaat!

Ok, niet verwarren met het idee dat de ME-patient niet ziek is. Ik ben slechts overtuigd dat ME geen op zichzelfstaande aandoening zal blijken te zijn. Langs de jaren heb ik vele patienten gezien, gehoord en gelezen en een overgrote meerderheid bleek telkens weer iets geheel anders te mankeren. Van auto-imuunziektes tot MS tot schildklieraandoeningen tot burn-out tot B12 tekort en noem nog maar tig dwarsstraten. Over het hoofd gezien, nooit uitgesloten of niet aan gedacht werden deze mensen eigenlijk afgescheept met een beschrijvende diagnose waar zij niets aan hadden om vervolgens amper nog serieus genomen te worden. Heus, volgens mij lopen er geen 30.000 ME-patienten in Nederland rond maar 30.000 mensen waar simpelweg niet of onvoldoende naar omgekeken wordt.

Ik moest er aan denken omdat ik vandaag op NU.nl las:

Patiënten met het chronische vermoeidheidssyndroom (ME/CVS) willen graag een richtlijn, waarin huisartsen, specialisten, psychologen en andere zorgverleners afspreken hoe ze omgaan met de aandoening. Verder ..

Waarbij ik vrees dat het beter zou zijn een richtlijn te eisen waarin artsen en specialisten afspreken wat secuurder met dit soort klachten om te gaan. Ze niet af te doen als enkel ‘vage klachten’ en vooral niet te starten bij het idee dat sommige klachten nooit een oorzaak toegekend krijgen. Dat zou deze mensen veel verder helpen ..

Voor de zekerheid, ik ben geen arts en dit is slechts mijn overtuiging. Toch, zelfs als ME wel een aandoening zal blijken te zijn, vinden bij deze groep veel te veel misdiagnoses plaats. Daar aandacht aan besteden kan nooit een slechte zaak zijn.

Comments (20)



Nog meer 'gestunt' met mijn gezondheid

Ja ja, ik was er even stil van. Niet alleen leek het B12 tekort niet behandeld te gaan worden, het vitamine D tekort werd zodanig overmatig behandeld dat ik enkele dagen doodziek was. Een deskundige wist me te informeren hoe gevaarlijk dit middel voor me was en stoom kwam uit mijn oren over zoveel onkunde. Een stevig gesprek met de huisarts deed geen wonderen maar maakte wel duidelijk dat de benadering net even verkeerd om gegaan was. Om tal van redenen waar ik u niet mee zal vervelen, heb ik uiteindelijk besloten het voorzichtig nog maar even aan te zien in zijn praktijk.

Nu is het wachten op mijn afspraakje met de internist, vijf januari. Zie het inmiddels wel wat zonniger tegemoet. Al zal niemand kunnen voorspellen hoe lang de tekorten gaande zijn, of al mijn klachten erdoor verklaard kunnen worden of welke restklachten er zullen blijven bestaan, er komt vast wel iets aan vooruitgang uit.

Nog even mijzelf wat meer bij elkaar rapen en dan kan ik me weer volop druk maken om het nieuws en andere zaken …

Comments (8)



Page 3 of 3

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft