Slaapritueel

Iedereen kent zo zijn of haar slaaprituelen. Iets wat je dagelijks doet voor het slapen gaan, van het kijken naar de televisie tot het krijgen van een orgasme. De bedoeling van zo’n slaapritueel is duidelijk, tot rust komen voor het slapen gaan. En daar doe ik ergens iets grondig verkeerd geloof ik.

Als ik de hond welterusten knuffel en richting de trap loop, sprint hij me voorbij en vliegt naar boven. Daar wacht hij tot ik in bed stap en springt tussen mijn man en mij in. Niet om lekker rustig te gaan liggen soezen maar om alert en lichtelijk overspannen naar de deuropening te staren. Teken voor de poes om met één wenkbrauw opgetrokken – ik zweer het – maar toch nonchalant binnen te wandelen en eens te bekijken waar zij op bed kan springen zonder dat de hond er snel bij kan. Omdat ze de neiging ontwikkelde via het hoofd van mijn reeds slapende man op bed te springen – die dat gek genoeg niet kon waarderen – zorg ik er tegenwoordig voor dat ik klaarwakker en voorbereid ben om haar aan mijn kant op het bed te lokken.  Zodra ze op bed springt,  dendert ze steevast over me heen om vlakbij de hond uit te komen. Probeert de hond kwispelend bovenop haar te springen, wat weer een hoop gegrom, geblaas en gehengst van haar oplevert. Dan is het tijd voor een soort stoelendans, de poes rent enkele keren over me heen en de hond probeert onder luid gepiep en zenuwachtig gapen een plek zo dicht mogelijk in de buurt te vinden, waarbij mijn knieën, maag en als ik niet uitkijk hoofd niet ontzien worden. Ik roep ‘hee’, ‘niet doen’ en &*(*)$#$@!!!, wat zelden echt helpt natuurlijk. Dus meestal loopt het er op uit dat ik de hond maar in zijn nekvel grijp om hem terug tussen mijn man en mij in te gooien en geef de kat een lel naar mijn andere kant. Dat helpt redelijk, de hond vleit zich lekker tussen mijn en mij, de poes zoekt een plek aan de andere kant op mijn kussen, liefst boven op mijn haar. En ik, ik lig klaarwakker ende vol stress tussen de huisdieren geperst te wachten tot de hartkloppingen minder worden ..

Tja, het is een slaapritueel van drie keer niks. Maar moet bekennen, als mijn man zich naar me omdraait en iets liefs mompelt, de hond genoeglijk ende genietend aan de ene kant in mijn armen ligt en de poes luid spinnend aan de andere kant nog wat dichter tegen me aan kruipt, voel ik me altijd weer even de gelukkigste mens op aarde.

Zou het bijna vergeten, fijne kerstdagen nog iedereen!!!

Verhuist!

Zeker wonen we nu in een behoorlijk groene wijk. Maar had niet verwacht dat ik zomaar een jong hertje zou tegenkomen op het fietspad achter ons huis! De hond was diep onder de indruk, ik ook.

Mijn hemel, ik heb écht veel te veel rotzooi. Gelukkig hebben we een fijne, grote zolder. Hoewel mijn man niet echt blij was toen hij talloze dozen de vlizotrap op moest zien te krijgen. Wat natuurlijk wel gelukt is, sterke, lieve man.

Het bureau van mijn man – een voormalig eettafel – kon niet uit elkaar maar paste ook niet door het trappengat. We hebben dus alvast een mooie tuintafel. Gelukkig staat de kast die naar boven moest maar eveneens niet langs de trap kon, beneden ook erg leuk.

We hebben een heuse vrieskast!

Wie bedenkt nu ook dat de vorige bewoners de splitter uit de meterkast zouden meenemen? Dat dáárom de televisie aansluiting beneden het niet wilde doen? (Gelukkig kwamen we er achter één dag voor de monteur á vijfendertig euro langs zou komen)

Het is wat. Gas, water, licht, telefoon, internet én televisie zijn zonder problemen verhuist.

Okee, dat de knop van de verwarming in de berging meteen lek sprong was wel een tegenslag. Maar dat mijn schoonouders iemand kenden die dat binnen 24 uur én voor een zacht prijsje kon verhelpen was weer geluk hebben.

Zowel de kat als de hond waren ondanks de rotzooi binnen enkele uren al redelijk op hun gemak. De hond lijkt hier zelfs meer op zijn gemak dan in het vorige huis. Ze hangen beiden wel heel erg aan ons maar al met al, hebben ze het toch fantastisch gedaan!

Enfin, we zijn inmiddels verhuist dus. Het had wat voeten in de aarde en was van de week zo gesloopt dat ik mijn tandenborstel niet meer normaal vast kon houden, maar dat mag de pret niet drukken. We zijn zo blij dat we uit dat krakkemikkige appartement weg zijn en nog blijer dat we in dit huis wonen. Het is bijna griezelig hoe we vanaf dag een onze draai al gevonden lijken te hebben. En nee sorry, nog geen foto’s. Heb geen idee in welke doos ik de lader van mijn camera heb ingepakt ..

Wellicht heeft u gemerkt dat er regelmatig vreemde mededelingen op dit domein te lezen zijn. Mijn hosting provider heeft een beetje boel interne problemen waardoor er nogal wat mis gaat. Ik hoop dat het vanaf nu weer goed gaat maar ben er niet zo zeker van. Misschien dat er voor mijn site dus ook een verhuizing aan zit te komen.

 

De leukste hond!

Kent u dat? Dat uw huisdier doorgaans enorm goed luistert? Dat als u ‘hier’ roept, uw trouwe viervoeter al kwispelend voor u zit? Maar als er publiek bij is, u nog net het staartje in het hoge gras ziet verdwijnen al staat u overspannen met zes worsten tegelijk te zwaaien? Opdat u met blos op de wangen en zweet op het voorhoofd zichzelf ongelukkig zinnen hoort stamelen als ‘normaal komt ze meteen hoor!’ of ‘hij heeft zijn dag zeker niet’? Waarop het publiek net even te slecht lachjes en pretogen weet te verbergen, omdat hun hond natuurlijk zestien kunstjes op commando kan? Tegelijkertijd! Zonder de commando’s te horen zelfs.

Nee, dan onze hond. Die doet toch gewoon precies het omgekeerde! Gaan we gezellig met zijn tweetjes of drietjes op pad, is ons gebrul slechts een teken dat we ‘dus’ nog in de buurt zijn en mijnheer heus niet meteen naar ons toe hoeft te spurten. Of neemt hij die spurt wel om ons tien keer voorbij te rennen in de hoop dat we er leuk achteraan gaan hollen. Dat wordt – tot mijn grote verbijstering – anders als er een hondenbezitter in de buurt is. Alsof hij absoluut geen imagoschade voor zijn baasjes wil, luistert hij op die momenten als de beste. En – ik zweer het mensen- hij lacht er ook vrolijk bij!

Zwellend van trots op onze kleine, is het niet moeilijk om dan glimlachend te mompelen dat hij niet altijd zo goed luistert …

Is CiNNeR een ouwbollige theemuts?

Wij hebben een jong hondje. Een jong hondje wat best al veel geleerd heeft maar nog best wat te leren over heeft, in de pubertijd zit en soms eens de nodige vergissing maakt. Zoals plotseling een fietspad oprennen, want dat doen hondjes nu eenmaal. Op mijn beurt doe ik op zo’n moment alles wat mogelijk is om hem zo snel als gaat weer op de stoep te krijgen. Tot mijn verbazing is er echter nog geen fietser of bromfietser geweest die ook maar de geringste neiging vertoonde af te remmen. Men rijdt gewoon zo hard mogelijk door alsof men verwacht dat de hond vanzelf wel in ijle lucht zal oplossen. Als zo’n fietser of snorfietser al reageert, is het hooguit – zonder vaart te minderen natuurlijk – het hoofd keren om me even grondig uit te schelden. Dat het niet tot ongelukken is gekomen, is puur mazzel ende geluk.

Persoonlijk begrijp ik niet waar dat gedrag vandaan komt. Als ik een hond het fietspad op zie rennen waar ik toevallig rij, voel ik nooit de neiging er over heen te willen rijden maar rem zo snel mogelijk af en/of maak een omtrekkende beweging. Sterker, als ik langs een stoep rij waar kleine kindertjes of hondjes rondhuppelen, ga ik als vanzelf alvast langzamer rijden. Gewoon, voor het geval dat.

Is dit maar een lullig voorbeeldje en zo vaak vindt het niet plaats. Maar Nederland hangt tegenwoordig aan elkaar vast van dit soort flauwe reacties en kleine onbeschoftheden. Had je vroeger de ongeschreven regel dat je iedereen naar buiten laat, voor je zelf naar binnen stapt, is het tegenwoordig mode om met behulp van ellebogen en boodschappentassen te proberen met zestien tegelijk zowel naar binnen als naar buiten te dringen. Mensen zetten hun fietsen lukraak tegen andere fietsen aan zodat minstens de helft van de mensen niet normaal meer weg kan komen. Voetgangers lijken steeds vaker van een psychologisch spelletje te houden, kijken wie er uit gaat wijken als de stoep te klein is om elkaar te kunnen passeren. Springt het licht op groen, let je natuurlijk niet meer op of er nog iemand op het zebrapad kachelt maar trap je onmiddelijk op GAS! En hoeveel mensen nemen bij het afrekenen hun telefoon op, alsof de kassa medewerkster volslagen onbelangrijk is?

Zou de maatschappij niet een stukje gezelliger worden als mensen alleen al wat aandacht zouden hebben voor dit soort simpele omgangsvormen en piepkleine vriendelijkheden? Of ben ik een ouwbollige theemuts aan het worden?

Hondenpoep en hoe het niet moet

Wij wonen in een overwegend groene wijk vol groenstroken, bermen en grasveldjes. Wij wonen ook in een wijk waar veel mensen denken dat al dat groen bedoeld is als afvalbak. Stukken lunch, hele avondmaaltijden (over het balkon), gebruikte koffiefilters, allerhande lege verpakkingen, gebroken glas, stukken metaal, versplinterd hout, stukken textiel en soms zelfs kapotte kerstballen, een verdwaalde stofzuiger of half gesloopte kast, het is allemaal vertegenwoordigd op ons groen. Samen met het feit dat we hondenbelasting betalen, is dat voor ons reden genoeg om geen hondenpoep van grasveldjes op te ruimen. Let wel, ‘we’ poepen niet op de stoep, in tuinen, op groenstroken die aan achterdeuren grenzen en ook speelweides en voetbalvelden worden met rust gelaten.

Soms wordt ik hier op aangesproken en/of wensen mensen met mij daar een discussie over aan te gaan. Dat mag natuurlijk, we denken niet allemaal hetzelfde. Frappant is alleen hoe mensen mij daar op aanspreken. Zo start men de conversatie graag luidruchtig, op onbeschofte toon en is de eerste zin negen van de tien keer doorspekt met scheldwoorden. Sommige mensen houden liever een veilige afstand en gillen dus hun verwensingen en bedreigingen drie deuren verderop vanaf het balkon mijn kant op. Is er dan ruimte voor hoor en wederhoor, wordt het nog mooier. Blijkbaar is het moeilijk om te zeggen dat men iets gewoon vervelend vindt, dus wordt er doorgaans gegrepen naar een flinke leugen. Meest gehoorde is die van mensen zonder thuiswonende kinderen, die krijsen dat hun kinderen dagelijks op betreffende veldje spelen en onder de hondenpoep thuis komen. Meest absurde is de evenzo veel voorkomende ‘als de gemeente het gras maait, spat bij mij de hondenpoep tegen de ramen’. Merken mensen vervolgens dat al dat loze geschreeuw en gekrijs niets gaat uithalen, is het einde van het ‘gesprek’ doorgaans net zo onbeschoft als de start. Terwijl ik nog aan het praten ben, gooien mensen al dan niet scheldend de deur dicht.  Blijkbaar schenkt dat nog in enige mate een gevoel van overwinning na deze hopeloze missie.

Zult u denken dat de schreeuwlelijkerd dezelfde is als de toch al asociale, vervuilende buurtbewoner. Maar niets is minder waar. Doorgaans gaat het om de net geklede, middelbare vrouw die oogt alsof ze weet hoe het hoort.

Het zal ongetwijfeld aan mij liggen, misschien ben ik gewoon wat ouderwets ende achterhaald. Maar wat is het toch dat mensen denken dat zij gewenst gedrag kunnen afdwingen door totaal asociaal door het lint te gaan?

De agenda vulling

Enfin, de laatste tijd vergeet ik wel weer erg veel en mijn man raakt licht geschift van al die zooi. Dus bij deze, ik ga weer ouderwets aan de papieren agenda. En deze keer ga ik hem echt, echt echt gebruiken en heus, jawel, zeker georganiseerd raken!

Waren mijn woorden nog niet zo lang geleden. Okee, georganiseerd raken lukt best een beetje. Zo liggen mijn medicijnen netjes gesorteerd in een la in plaats van verdeeld in tal van papieren zakken van de apotheek op een kast tussen allerlei andere spullen gepropt. Ben ik een plan aan het afwerken om het huis een soort grote voorjaarsschoonmaak te geven en gaat dat de goede richting op. Hou ik mijn mail bij en gooi overbodige mail regelmatig weg. En ben ik na twee en half jaar voor me uit schuiven – ik ben van de ouderwetse schooltandarts generatie, angstig dus – eindelijk naar de (angst)tandarts gegaan.

Die agenda lag ook mooi te wezen op mijn buro. Met een vulling uit 2007 en de nieuwe vulling nog mooi ingepakt in de kast. Gelukkig maar. De hond heeft al twee keer mijn agenda gejat en .. blijkt gek op het verscheuren van agenda vullingen.

Ga d’r maar bij liggen

Voor alles is een eerste keer natuurlijk, ook voor Spot. Zoals vanmiddag het eerste bezoekje bij de dierenarts. Of vanavond dat zijn baasje in mum van tijd languit op straat ging liggen. Hij schrok zich een ongeluk (ik ook), dacht duidelijk dat hij iets verkeerds gedaan had en kroop zo ver als de riem toeliet weg. Toen baasje (ik dus) hem vrolijk riep – ja dat kostte wel wat moeite maar je wil zo’n beestje ook geen trauma bezorgen nietwaar – sprong hij met wapperende oren en flapperende poten in een snoekduik bij me op schoot om me als een wervelwind te overladen met liefde en kusjes. Inderdaad, het duurde even voor ik weer rechtop stond ; )

Toch vertrouwde hij het niet honderd procent denk ik. Hij heeft de verdere weg super goed geluisterd en eenmaal thuis me niet meer uit het oog verloren. Zo’n valpartij schept toch maar mooi een band tussen mens en dier. Nu ligt hij doodop van alle nieuwe ervaringen onder mijn bureau te slapen.

We waren overigens bij de dierenarts voor een check-up en hij kwam op alle gebieden fantastisch uit de bus. In de wachtkamer probeerde hij en passant een enorme (écht enorme) rottweiler te domineren. Daar was de rottweiler niet bepaald van gediend en die liet dat met een monsterlijke bek vol scherpe, kwijlende tanden en flink kabaal merken. De enige die daarvan onder de indruk raakte was ik zelf, Spot deed slechts een stapje terug en wilde meteen al een nieuwe poging gaan wagen (die we voor de gelegenheid maar even geblokkeerd hebben). Blijkbaar is hij in gedachte nog de jonge pup die overal mee weg kan komen en moet nog uitvinden dat hij daar inmiddels net ietsje te oud voor is geworden. Hij zal het nog moeilijk krijgen de komende (puber)tijd.

Spot!

Hij is geboren en gered in Portugal, heeft de laatste maand bij een lief gastgezin in Friesland doorgebracht en afgelopen zaterdag is hij bij ons in getrokken. Volgens zijn internationaal paspoort heet hij Malhado, portugees voor ‘gevlekt’. Maar in Nederland heeft hij de naam Spot gekregen. Een flinke levenswandel voor een reutje van slechts vijf maanden jong.

Gelukkig lijkt het hem goed te bevallen in het Brabantse land en wij zijn compleet verliefd op hem.

Okee, de poes vindt het allemaal iets minder geslaagd maar gelukkig lijkt ze al een klein beetje te wennen. Zat ze de eerste dag nog angstig tegen het slaapkamer raam geplakt, inmiddels durft ze van de een naar de andere kamer te rennen en gluurt ze soms om een hoekje naar hem. Als hij slaapt dan. Toch, binnen drie dagen is het voor haar een hele prestatie en lijkt het ons een goed teken, ze zal wel aan hem wennen.

Mocht u weloverwogen een hond of kat of een goed doel zoeken, we hebben Spot geadopteerd via the Abandoned Pets Foundation