De verbolgen journalist en zijn blafbrief

Op internet werd de naam van freelance journaliste Karin de Mik uit Leeuwarden enige tijd in verband gebracht met Cozzmoss. De Mik was vorig jaar een van de klanten van de dienst, maar heeft het nu wel even gehad met het aanpakken van plagieerders. Via Cozzmoss kreeg ze teveel gedonder, zegt ze, waar ze nu eigenlijk wel vanaf wil zijn. “Er zijn heel vervelende dingen gebeurd. Als je nu mijn naam intikt in Google, kom je op een weblog terecht waar een stuk van mij zonder mijn toestemming werd gepubliceerd. Daar werd ook heel negatief over mij geschreven. Ik werk al ruim twintig jaar in de journalistiek, maar zoiets raars maakte ik toch nog niet mee.”

Triestheid is weer eens troef in een artikel over auteursrechtschendingen, claims en blafbrieven. Zoals Karin de Mik die ‘toevallig’ vergeet te vertellen dat zij eerst een betaling en vele excuses heeft ontvangen. De excuses heeft ze nooit geaccetpeerd, in plaats daarvan volgde er een pathetisch stuk over haar vermeende weldoenerij waarin betreffend weblogster en passant door het slijk ging. Laat ik nu toch die weblogster zijn. En dit het antwoord waar Karin de Mik zo van moet schreien … behoorlijk beschaafd als je het mij vraagt.

Maar ook Peter Vincent Schuld hoest en proest dat het een lieve lust is:

Schuld, die door bloggers op internet werd uitgemaakt voor ‘oplichter’, ‘afperser’ en ‘een parasiet van de bovenste plank’, noemt het een heel trieste zaak, met name voor fotojournalisten, dat zoveel werk op internet illegaal wordt hergebruikt. “Het is totaal ondoenbaar om daar iets tegen te doen. Ik heb zelfs met het Openbaar Ministerie rond de tafel gezeten om het probleem aan te kaarten. Dat was niet echt nodig, maar we hebben het uiteindelijk wel gedaan. Om overtredingen van de Auteurswet civielrechtelijk aan te kunnen pakken, moet je namelijk dingen kortsluiten met elkaar. Van het Openbaar Ministerie kwam ook het advies om rechtszaken tegen overtreders aan te spannen. Vanaf dat moment heb ik gezegd dat ik de boel ga schoonvegen. Het kopiëren moet maar eens afgelopen zijn. Als mensen weigeren te schikken, dan dagvaarden we ze.

Gek. De politie kwam niet meer bij toen ik een blafbrief van Swordstone kwam tonen. Zij noemden het ‘niet meer dan een vodje toiletpapier’. En op 12 september mag Schuld bij de rechter komen uitleggen wat er nou eigenlijk aan de hand is. De zaak tegen FOK! moest teruggetrokken worden eer die goed en wel begonnen was.

Helaas geven de Nederlandse Journalisten Vereniging (NJV) en het ANP inmiddels aan op dezelfde manier actie te willen ondernemen als bureau’s a la Cozzmoss en Swordstone. Want in het tijdperk van web 2.0 en free flow of information kan je de zaken niet scherp genoeg stellen blijkbaar. Valt er geen droog brood te verdienen aan schrijven, dan de weblogger maar aanpakken alsof het criminele bolwerken betreft waar miljoenen in om gaan.

Frappant, er gebeurd ondertussen absoluut niets om kopieren ook maar een piepbeetje moeilijker te maken. Niemand gaat om de tafel om een échte oplossing te zoeken. Er verschijnen ook geen artikelen om webloggers ook maar enigzins te waarschuwen over auteursrecht en wat dies meer zij.

Logisch, dat zou pas écht broodroof zijn nietwaar ..

Wel een aardig citaat uit hetzelfde artikel : “Arnoud Engelfriet komt tegenwoordig trouwens vaker bloggers tegen die geplagieerd zijn door journalisten dan omgekeerd. “Journalisten lijken vaak te denken dat zij zaken mogen overnemen omdat ze met nieuws bezig zouden zijn. Zo raken foto’s van iemands website ineens verzeild op nieuwssites, of worden stukken tekst verwerkt in een achtergrondartikel zonder bronvermelding. Hoeveel journalisten controleren de copyrights van een foto op iemands Hyves-pagina als ze schrijven over die persoon?”

Brief aan Karin de Mik

Aanvankelijk heb ik in de auteursrechten zaak de journaliste van gewraakte artikel niet lastig willen vallen. Tenslotte is het wettelijk onjuist om haar of elk ander werk over te nemen en was de claim afkomstig van auteurhebbend bedrijf. Na enkele dagen schreef zij echter wel een stuk wat mede over mij en deze zaak ging. In eerste instantie heb ik daar gereageerd in de hoop dat ze er op in wilde gaan. Vooralsnog heeft ze zelf echter niet meer gereageerd** en heb ik besloten er zelf dan een log aan te wijden in de vorm van een brief.

Hallo Karin,

Na het lezen van ‘Fout’ had ik de indruk dat je verder niet gelezen hebt om wie het ging of in welke context jouw artikel verkeerd is gebruikt. Blijkbaar doet dat niet ter zake want zoals je eindigt: ‘auteursrecht is heilig’. Bovendien lijk je van mening dat de adhesiebetuigingen die ik ontving niet terecht zijn, misplaatst emotioneel gestoeld. Toch verdedig je jezelf met enkel emotionele argumenten. Het schrijverschap is moeilijk en onzeker, je krijgt geen dertiende maand of pensioenopbouw. En vooral, je gebruikt je geld voor goede doelen als voedselpakketten naar Roemenië en vijftien jaar vrijwilligerswerk voor de Dierenbescherming. Van het geld wat je uit claims vergaard ga je geen leuke dingen doen maar betaalt er bijvoorbeeld de operatie van de kat van die een voortand moet missen.

Tja. Ik heb een minimale WAO uitkering en ben verder afhankelijk van mijn partner, ben niet in staat om überhaupt te werken en heb ook geen dertiende maand of pensioenopbouw. Mijn kat lag een week voor deze zaak met shock in een dierenkliniek en heeft het ternauwernood gehaald, zijn linkerachterpoot werkt niet meer en de benodigde zorg koste ook wat centen. Toen ik nog kon werken deed ik volop vrijwilligerswerk in een kattenasiel en paardrijden voor gehandicapten en nu doe ik achter de computer wat ik kan, schrijven over een omstreden ziekte ME. Je weet wel, waar het artikel over ging. De mijnheer die je interviewde walste vierkant over patiënten heen en hebben er voor gezorgd dat ik en velen met mij weer een stukje minder ziek werden geacht en weer een stukje meer hulp geweigerd zagen. Om jouw werk geen onrecht aan te willen doen heb ik het geheel overgenomen in een rits van postings over de ziekte, deze mijnheer en de mediastorm waar menig journalist dankbaar gebruik van maakte over de rug van patiënten. Dom misschien, ondoordacht wellicht maar geen bewuste broodroof of pronken met jouw veren. Ik betaal er zelfs zelf voor om mijn schrijfsels gelezen te krijgen.

Toch vermoed ik zomaar dat je dat geheel niet relevant vindt. Immers ‘Het auteursrecht is heilig’, iedereen moet met ‘zijn poten van je werk afblijven’ en het geheel is ‘een ernstig feit’. Waarom dan zulk een emotionele, persoonlijke verdediging schrijven waar je iets zakelijks wilt verdedigen?

Wellicht om goodwill te kweken of begrip te vergaren voor je verder zakelijke standpunt. Tenslotte raakte het je erg, je werd elders een ‘foute journalist’ genoemd en dat is nooit eerder gebeurd. Maar ook daar doe je een ander aan wat je zelf liever niet hebt, ik ben duidelijk de foute WAOster die zonder pardon beboet moest worden. Niets waarschuwing, realiseert de wereld wel wat voor ernstig feit ik begaan heb? Je vermoed van niet dus schrijft er een log over waarin ik er niet bijster toe doe als schender van recht.

Je relativeert het uiteindelijk met “Bovendien maak ik wel degelijk keuzes. Sommige organisaties vind ik ,,zielig´, voor particulieren zal ik voortaan ook wel enige clementie tonen” Ik denk niet dat je organisaties of particulieren een plezier doet met de titel “zielig”. Maar ook denk ik niet dat je enige clementie zal tonen. De Elfstedensite die een knipselkrantje had, kreeg net zo goed een claim voor een artikel van jouw hand dat de de winter niet best was. In deze ben je je verdediging gaan schrijven zonder te weten waarom deze WAOster jouw artikel eigenlijk ongevraagd had geplaatst (en zonder dat ze een woord over jou geschreven had). Maar vooral is je ondertoon zeer helder: poten af van je werk en een bedrijfje als Cozzmoss is zo gek nog niet om te compenseren voor tijden van minder inkomsten.

Persoonlijk zou ik je niet direct willen betitelen als foute journalist. Wel denk ik dat de methoden die cozzmoss hanteert niet erg ethisch genoemd kunnen worden. In mijn ogen haalt alleen dat al je geschetste profiel van weldoener naar beneden, immers je staat vierkant achter dit auteurhebbend bedrijf en je hebt je niet voor niets daarbij aangesloten. In elk geval zijn het de gebruikte methoden om auteursrechtschending tegen te gaan – als is het een gat in de markt om inkomens wat aan te vullen – waar mensen en mass over gevallen zijn. Het bedrijf is geenszins opgericht om rechten te beschermen maar zoals zij zelf groot op de voorpagina roepen, om meer aan artikelen te verdienen. “Meer” als in meer dan er normaal gesproken aan verdiend zou worden.

**Karin heeft inmiddels per mail gereageerd en zal het daarbij laten.