Hoe medicatie vijftig maal duurder werd ..

Een zorgelijk verhaaltje voor het slapen gaan (met dank aan Henk van S tot S). Voor een baby met een zeer zeldzame ziekte werd een apotheker gevraagd een specifiek medicijn te maken. Dat kon en deed hij jaren lang naar ieders tevredenheid, kosten 3000 euro per jaar. Toen kwam er een farmaceutisch bedrijf (Orphan Europe) die het medicijn ging maken, niet alleen voor de baby die inmiddels opgegroeid was tot tiener maar voor de veertig patiënten wereldwijd die deze ziekte kent. Kosten: 150.000 euro, vijftig keer zoveel!

Zeker, fabrikanten moeten zich aan enkele regels meer houden en meer rapporteren dan een apotheker. En de gebruikte grondstoffen zouden iets beter gezuiverd worden dan bij de apotheker het geval was. Maar moet dat 147.000 euro per patiënt per jaar méér kosten. Dat gelooft toch niemand!

Saillant detail: zorgverzekeraar Delta Loyd interesseerde het niets dat de apotheker hen 145.000 euro per jaar zou kunnen besparen. Niet omdat ze menen dat de medicatie afkomstig van de fabrikant beter zou zijn, welnee. Het interesseert ze gewoonweg niets hoeveel het kost en daar kunnen we het mee doen.

Ook vreemd, tot nog toe kan niemand aangeven of de extra kosten die de farmaceutische industrie claimt te moeten maken (“we maken er minimaal winst op”) gerechtvaardigd zijn te ja of te nee. Geeft wel aan dat er geen enkel inzicht is in de farmaceutische industrie en of ze de kluit wel of niet  fiks belazeren.

Deze absurditeit heeft niets te maken met het advies van het College van Zorgverzekeringen (CVZ) de medicatie van de ziekte van Fabry en ziekte van Pompe niet meer te willen vergoeden uit het basispakket. Kosten voor deze medicijnen zouden werkelijk erg hoog zijn. Hoewel … dat beweert Orphan Europe ook zonder dat iemand kan bevestigen of dat waar is.

Dure medicijnen op de schop

In feite gebeurd het al veel langer, een kosten baten analyse voor het wel of niet vergoeden van medicijnen of medische ingrepen. De discussie is alleen nu publiekelijk op scherp gezet door een advies van het College van Zorgverzekeraars (CVZ). Zij gaan de minister van Volksgezondheid adviseren dure enzymtherapie voor de ziekte van Pompe en de ziekte van Fabry uit het basis pakket te halen, omdat zij menen dat de baat (vertraging van de aandoening, een iets betere kwaliteit van leven en iets langere levensduur) niet opweegt tegen de hoge kosten van het middel. Aangezien deze medicatie voor de ziekte van Pompe (83 patiënten) tussen de 400.000 en 700.000 euro per patiënt per jaar kost en voor de ziekte van Fabry (60 patiënten) neerkomt op 200.000 euro per patiënt per jaar, betekent dat in de praktijk dat deze mensen geen gebruik meer zullen kunnen maken van deze therapie met alle persoonlijke gevolgen van dien.

Afgezien van de afschuwelijke gevolgen voor deze groep patiënten en een wel zeer ongelukkig moment voor deze discussie –  nu telkens weer blijkt dat verspilling in de zorg in de miljarden loopt – verbaas ik me nogal over de focus. “Iedereen heeft recht op zorg, maar bij een begrensd zorgbudget hebben patiënten met een ernstige ziekte niet meer recht op zorg dan andere patiënten (…)“. Alsof de patiënt het probleem is en niet het feit dat de medicatie absurd kostbaar is en blijft(!). Waarom niet eerst of tenminste ook kijken naar de farmaceutische industrie waar zorg om de patiënt soms ver te zoeken lijkt?

Hoewel het op 21 september nog mogelijk is voor verschillende organisatie te reageren op dit advies, is het waarschijnlijk dat het advies onaangepast zal blijven. Eveneens is het waarschijnlijk dat het advies van het CVZ zal worden overgenomen door de minister. En dan is het tevens waarschijnlijk dat er vervolgens meer medicatie het raam uit zal gaan. Nu gaat het nog om zeldzame aandoeningen maar het zou zomaar het begin van het eind kunnen zijn … 

 

Zorg in de zorg

Nederland telt honderdduizend zogeheten multiprobleemgezinnen, die elk gemiddeld 104 duizend euro per jaar kosten.” (Verder…)

Op zich vond ik dit gemiddelde bedrag al absurd hoog in de oren klinken. Maar dan blijkt ook nog eens dat minstens een kwart van dit geld – oftewel 2,5 miljard – totale verspilling is. Niet alleen door bureaucratie en een overmaat aan instanties die niet samenwerken maar tevens omdat mensen hulp krijgen die ze niet nodig hebben.

In de Nederlandse ziekenhuizen worden vele miljoenen euro’s verspild aan onnodige en peperdure technologie. Dat is het gevolg van de marktwerking in de zorg.” (Verder …)

Gaat het hier alleen om de aanschaf van dure en vooral overbodige apparatuur om goed voor de dag te komen. Hebben we het nog niet over de waarschijnlijkheid dat mensen onnodig behandeld worden vanwege zaken als ‘stukloon’ en ‘winstdoelstellingen’.

“Uit onderzoek van buurtzorg bleek dat thuiszorgpatiënten gemiddeld voor honderd euro aan overgebleven medicijnen, verbandmiddelen en andere materialen in huis hebben liggen.” (Verder…)

Nogal een absurd probleem eigenlijk. De verpakkingen waarin allerlei middelen worden geleverd zijn te groot. Voor een pleister moet een gehele verbanddoos weggegooid worden, dat idee.

“Fraude en verspilling is een veel grotere kostenpost dan vergrijzing meldt de Consumentengids van juli/augustus 2012.” (Verder …)

Een deel zou gevolg van ‘gerommel met de diagnose behandel combinaties (dbc’s)’ zijn maar je kan je afvragen of de dcb’s dat gerommel niet enorm in de hand werkt. In elk geval zou dit samen met wat andere fraude goed zijn voor 167 miljoen euro in 2011. Een algemeen kopje ‘verspilling’ is dan weer goed voor een tot twee miljard euro per jaar.

Maar vier voorbeeldjes uit het nieuws van de afgelopen twee maanden waarom zorgkosten toch zo de pan uit rijzen en onbetaalbaar dreigen te worden in een overzicht wat bij lange na niet compleet is. Van de geschatte bedragen zou het eigen risico meteen op de schop kunnen en elke oudere in Nederland voorzien kunnen worden van een gratis rollator. Iets om over na te denken met de verkiezingen in zicht …

Schoenen aanmeten doe je zo?

Een aantal weken geleden heb ik in overleg met de revalidatiearts afgesproken nu niet voor orthopedisch schoeisel te kiezen. Het zou maar een klein beetje baat hebben en zelfs dat kan niet gegarandeerd worden, dus heb ik besloten nog een tijd aan de zelf gekochte gympen en bergschoenen te blijven hangen. De orthopedisch schoenmaker werd afgezegd en voor mij was het daarmee afgerond. Vandaag kreeg ik echter een telefoontje van de receptioniste van de schoenmaker. Of ik even een afspraak wilde maken bij de revalidatiearts, de schoenmaker vond namelijk dat ik toch orthopedische schoenen nodig zou hebben. Zeer vriendelijk heb ik uitgelegd dat de schoenmaker daar weinig over te vertellen heeft en de afspraak er niet zou komen.

Later kreeg ik een beetje spijt van mijn vriendelijke toon. Toen ik er per stom toeval achter kwam dat de schoenmaker enige dagen terug eigenhandig al een afspraak bij de revalidatiearts voor me had gemaakt. Uit mijn naam. Ik zou aangegeven hebben alsnog aan de schoenen te willen.

De poging me aan de aangepaste schoenen te krijgen, zal beslist geen hulpvaardigheid zijn. Mij zou het bovenop het eigen risico 260 euro per anderhalf jaar kosten, de verzekering mag echter 4000 tot 6000 euro af tikken. Na aftrek van kosten, zal er vast wel voldoende aan de strijkstok van de schoenmaker blijven hangen, vermoed ik.

Levens redden te duur

Mensen die zich ondanks waarschuwingen op dun ijs begeven en dan door het ijs zakken, moeten zelf de kosten van hun reddingsoperatie betalen. Verder ..

Een voorstel van brandweercommandant Hans Zuidijk van Alphen aan den Rijn die hoopt dat daarmee mensen wat minder op dun ijs gaan lopen hannessen. Niet zozeer uit idealistische overwegingen geloof ik, eerder uit financiële. Want levens redden is leuk, zolang het niet teveel kost nietwaar…

Toegegeven, je op een nacht ijs begeven is verre van snugger. Maar als we grenzen leggen voor reddingsoperaties, waar komen die dan te liggen? Een algeheel rijverbod bij ijzel en de frituurpan wegens brandgevaar in de ban?