Vijf en half jaar geleden begon ik met kleine schrijfseltjes, voornamelijk als lifelog. Ik vond het leuk, een aantal lezers gelukkig ook en de schrijfsels werden langzamerhand steeds uitgebreider. Het lifelog element bleef en dat niet alleen, ik werd steeds openhartiger. Zo gesloten als ik de jaren voor mijn log was geweest, zo absurd extravert werd ik. En meteen voor de gehele wereld om te lezen. Veel kritiek volgde, je hangt toch niet ál je vuile was buiten? Ikke wel en met veel plezier.

Tot ik vorig jaar een andere diagnose kreeg. Het lifeloggehalte daalde drastisch maar vooral de openhartigheid over mijzelf en mijn leven. Aanvankelijk zat daar wel een logica in. De aangepaste diagnose veranderde mij naar buiten toe niet, maar intern gaf het behoorlijk voer voor overpeinzingen. Alleen al omdat ik altijd veel en strijdbaar had geschreven over leven met ME en Fibromyalgie. Mijn ziekte definieerde me niet, maar het schrijven erover inmiddels wél. Maar vooral hakte het gewoon flink in. Voor derden was het (logisch) slechts een verandering van etiketje. Voor mij was het een verandering van naar mijzelf en mijn beperkingen kijken. Andere oorzaken dus andere wegen met nieuwe en misschien deels valse hoop. En bakken oud zeer.

Dat ging ook weer over, werdt verwerkt, kreeg een plaats. Toch keerde het openhartige schrijven niet terug. Er kwam een depressie voor in de plaats. Heel ander oud zeer maar veel indringender. Persoonlijker. En al heel lang opzij geschoven. Het bekende cliche, als het beter gaat heb je tijd om in elkaar te storten. Kasten vol vuile was dus, maar vuile was die zelfs ik liever binnenskamers hield. Die gek genoeg wel inspireerde tot schrijven maar dan schrijven over alles behalve mijzelf. Of eigenlijk helemaal niet gek. Zelfbehoud, een van de weinige dingen die onveranderd waren en ik als vanouds kon doen. Me even lieten vluchten van mijn gekmakende helft.

De depressie zal wel niet voorbij zijn, zo goed ken ik mezelf dan nog wel. Maar het opkrabbelen is hoop ik wel begonnen. In elk geval zijn de stappen vooruit talrijker dan de stappen terug.

Of ik weer zo openhartig zal schrijven als ik eerder deed, ik weet het zelf niet. Maar u heeft eventjes een blik naar binnen gekregen …