Tag: Politiek Page 3 of 10

De politicus en de boodschap

“De kiezer begreep de boodschap niet.”
“We hebben de boodschap niet kunnen overbrengen aan de kiezer”
“We moeten ons verhaal duidelijker over het voetlicht brengen”

“We moeten onze boodschap op een andere manier vertellen”

Waarom zegt een politicus nou nooit eens dat de kiezer het niet eens is met ‘de boodschap’?

Comments (10)



U bent paranoïa over privacy

Bij nieuwe ict-toepassingen domineren “indiananenverhalen over privacy” vaak het debat, vindt staatsecretaris Heemskerk. Hij pleit voor een nuchtere discussie. “Het lijkt alsof de privacy-angst bij digitale zaken veel groter is dan bij papieren zaken. Maar een papieren dossier in een ziekenhuis kan ook gekopieerd worden.”

Aldus staatsecretaris Heemskerk die voor het gemak vergeet dat hij voor een paar duizend patientendossiers op papier minstens een bestelwagen nodig zou hebben terwijl ze digitaal op een usb-stick passen. Dat laatste gaat net even iets makkelijker nietwaar, over nuchtere discussie gesproken.

Persoonlijk stoor ik me dan ook meer aan het gemak waarmee politici elke terechte kritiek of nuttige discussie afdoen als paranoïa van de burger om een scala aan weinig doordachte maatregelen door te kunnen drukken.

Comments (9)



De Onrendabelen

De VARA-film ‘De Onrendabelen’ gaat over een groeiende groep mensen, die niet kan niet voldoen aan de steeds strengere eisen in de prestatiemaatschappij. (Film te zien op uitzendinggemist.nl)

Initiatiefnemer en eindredacteur Marcel van Dam: ‘De boodschap van de film ‘De Onrendabelen’ is dat Nederland vanaf ongeveer 1980 door bewust beleid op een glijbaan is terechtgekomen naar een ruwer, harder en minder humaan sociaal klimaat, met een groeiend aantal verliezers. Wat door beleid is scheef gegroeid, kan met beleid ook weer worden recht getrokken. Als voldoende mensen dat willen. Maar ze moeten het eerst natuurlijk wel weten. De film ‘De Onrendabelen’ wil daar aan bijdragen. (Bron: De Onrendabelen)

Op zich een mooie film die zeker heeft geprobeerd zoveel mogelijk maatschappelijke problemen te laten zien of minstens kort aan te stippen. Het enige wat ik zeer miste was een portret van een ‘normale’ onrendabele. De mens die een gewone jeugd heeft gekend, wel een opleiding heeft volooid, best van onderaan wilde starten op de arbeidsmarkt maar simpel tegen een probleem aan is gelopen zoals iedereen dat kan overkomen en even zo goed plots merkte dat hij/zij onrendabel is geworden.

Toch een aanrader als u het mij vraagt.

Comments (9)



Het fatsoensoffensief, een jaar later

Precies een jaar geleden haalde Guusje ter Horst het nieuws met een zogenoemd fatsoensoffensief. Er zou onder andere een ‘waardencatalogus’ opgesteld worden met daarin opgenomen een beschrijving van ‘goed burgerschap’. Snel zouden ‘wij’ burgers leren dat er niet alleen rechten maar ook plichten aan het burgerschap hangen, van naar de stembus gaan tot gezellig meedoen met de straatbarbeque.

Bladerend door mijn log kwam ik het bericht weer tegen. En vroeg het me af. Ben ik een voorbeeld van een waarlijk slecht burger dat ik nooit meer iets van de waardencatalogus heb vernomen of is – als zo vaak – van dit politieke plan gewoon niets terecht gekomen?

Comments (11)



Vergeet de Q-koorts niet

Over de Q-koorts: Grootschalige vaccinatie van mensen zal op korte termijn niet plaatsvinden, zo liet Klink al weten. Hij wees daarbij op de bijwerkingen die het nog niet geregistreerde vaccin kan hebben.

Het heeft iets eigenaardigs. De paniek rond de mexicaanse griep als de vaccinaties is inmiddels compleet en er worden zelfs artsen gedreigd met het medisch tuchtcollege. Ondertussen zijn over langere tijd meer mensen besmet geraakt met de Q-koorts die naast een mild verloop een ernstig chronische variant kent. Maar daarvoor wachten we nog maar eens wat langer met inenten van (alle) dieren, onderzoeken van gevolgen en ontwikkelen van methodes om de Q-koorts terug te dringen.

Comments (5)



Zorgtoeslag afschaffen

De zorgtoeslag is bedacht door het CDA. Bij de invoering van het zorgstelsel, in 2006 wilde die partij dat iedereen de volledige zorgpremie ging betalen. Zo zouden mensen zich bewuster worden van de hoge kosten. ,,Dit systeem is onnodig duur en ingewikkeld,”  (AD.nl)

Aldus de PvdA die gemakshalve maar achterwege laat dat zij zelf hebben ingestemd met dit onnodig dure en ingewikkelde zorgsysteem. Vandaag zal de partij bij Ab Klink pleiten voor afschaffing van de zorgtoeslag en inkomensafhankelijk maken van de zorgpremie.

Iets waar ik overigens geheel voor ben.  Gebruik maken van zorg is tenslotte voor vrijwel niemand hobby en het enige wat dit huidige stelsel veroorzaakt lijkt te hebben is meer en kostbare  bureaucratie, nog duurdere zorg, een puinzooi bij de belastingdienst en een fikse achteruitgang in koopkracht voor de ongezonde mens die al niet in staat is het eigen inkomen te verbeteren. Het lijkt mij bovendien dat er geen bewustwording van kosten hoeft te worden gekweekt, zieken zijn zich zeer wel bewust wat verlies van gezondheid inhoudt.

Comments (12)



DSB kapot getwitterd?

Terwijl economen, politici, media en zelfs persvoorlichters van de rechtbank over elkaar heen duikelen om ‘het lek’ te achterhalen wat (versneld) tot faillissement van de DSB bank leidde, verschijnt in het AD een opmerkelijk berichtje.  Een twitteraar die vermoedelijk als eerste meldde dat de DSB failliet zou gaan, deed een gissing.  Een voorspelling, natte vinger werk, een geintje eigenlijk. En het zou zomaar kunnen, dat deze twitteraar DE twitteraar is die ‘het nieuws’ over de DSB verspreidde.

Goed ok, het is waarschijnlijker dat het AD hier gewoon een leuk verhaaltje in zag. Maar toch, het zou wat zijn. Dat uit een parlementair onderzoek komt dat de bank failliet is gegaan omdat mensen ook werkelijk alles geloven wat op twitter verschijnt …

Comments (5)



Chronisch ziek, sterke schouders

Sinds Balkenende zijn reeks kabinetten in gang zette, is er veel oog geweest voor de problematiek rond chronisch zieken, gehandicapten, arbeidsparticipatie of gebrek daaraan, duurder wordende zorg en het sociale stelsel in de vorm van WAO-uitkeringen. Telkens heeft de landelijke politiek daarbij mooie, sympathieke boodschappen meegegeven. ‘Niemand aan de zijlijn’, ‘Iedereen moet kunnen meedoen in de maatschappij’, ‘iedereen kan werken’ en natuurlijk het motto van kabinet Balkenende IV: ‘Samen werken, samen leven’.

Je kan je echter afvragen hoe sympathiek en nobel de motieven werkelijk zijn geweest. Zo werd er een grootste herkeuringsoperatie op touw gezet om de WAO om te vormen. Premies waren te hoog, Nederland was te ziek en was de WAO eerder niet als afvoerputje voor overbodige werknemers gebruikt? Gepushed door deze financiële motieven veranderde het UWV in een soort Lourdes. Zwaar zieke mensen werden zonder verandering in hun gezondheid plots goedgekeurd, ziektes werden ontkend, UWV artsen gaven anoniem aan dat er voldaan moest worden aan een quota goedgekeurden om de eigen baan te behouden, integratiebureau’s vertelden openlijk dat zij volksstammen zieken zagen die ze geheel niet aan het werk konden helpen. Het bedrijfsleven bleef daarbij niet blind. Animo om mensen met een arbeidshandicap aan te nemen steeg niet maar daalde gestaag. Immers geen directeur zat te wachten op een zieke die niet kon werken maar toch was goedgekeurd. Afgelopen Juli werd dan ook bekend wat iedereen al ruim had zien aankomen: de herkeuringsoperatie heeft qua bezuiniging te weinig opgeleverd en meer dan de helft van de goedgekeurde is niet aan het werk gekomen maar simpelweg van potje veranderd. Van de WAO naar de bijstand of helemaal de statistieken uit.

Niet alleen uitkeringen waren bestempeld als onbetaalbaar, ook het zorgsysteem moest op de schop. Een flinke stelselherziening en commercie in de zorg moest hier verbetering geven. Met voordelen voor consument als chronisch zieken en gehandicapten: marktwerking betekent concurrentie en dat zou leiden tot lagere premies en betere zorg. Helaas, zelfs de particulier verzekerde betaalt doorgaans meer premie dan voorheen, de ziekenfondsgerechtigde zag zijn premie meer dan verdubbeld. Niet de zorg maar het zorgpakket werd efficiënter wat in de praktijk inhield dat medicijnen, behandelingen en hulpmiddelen uit het pakket gehaald werden. Bovendien leverde marktwerking eerder kopzorgen over de financiële status van ziekenhuis of zorginstelling dan over de zorg, winst en opbrengst werden belangrijker dan gezondheid. Weinig opvallend als er eens een been gebroken wordt, van enorme invloed als er sprake is van chronische ziekte of complexe handicap.

Ondanks deze fiasco’s, bleef de politiek enthousiast in wat inmiddels ging lijken op een ongekende bezuinigingsdrift op de zieke. De Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO) werd een feit. Nog altijd was de boodschap mooi verpakt: de gemeente staat dichter bij de burger waardoor zorg en zorgmiddelen goedkoper en efficiënter kunnen worden aangeboden. De praktijk pakte werkelijk aan alle kanten anders uit. Berichten over verkeerde indicatiestellingen, mensen die plots geen hulp kregen, failliet gaande thuiszorgorganisaties en weggesaneerde hulpmiddelen overstroomden de media. Bovendien ontstond hierbij een onnoemelijke willekeur. Waar in een gemeente nog recht bestond op een scootmobiel, kwam men in een andere gemeente niet verder dan een wandelstok.

Volgend jaar gaat de chronisch zieke de effecten merken van de laatste maatregel: het wegnemen van de aftrek bijzondere ziektekosten. Bedoeld om misbruik tegen te gaan was deze keer bij voorbaat al bekend dat de maatregel a. zijn doel voorbij zou schieten en b. een aanslag is op de chronisch zieke en gehandicapte met zorgkosten. Blijkbaar deerde het niet meer, opbrengsten van de maatregel waren immers al op de begroting geplaatst. En dus – rekende het NIBUD ons voor – gaat de gemiddelde burger volgend jaar een kwart procentje achteruit, waar de chronisch zieke tot 2,3 % van de koopkracht in zal leveren.

Bij de laatste Algemene Beschouwingen werd ons verteld dat we naar een sterker, solidair en sociaal Nederland zullen gaan. En dat de sterkste schouders de zwaarste lasten zullen dragen. Geen chronisch zieke die daar nog in gelooft.

Comments (6)



De hypocriete apotheek

Vandaag kwam ik in de apotheek en ving een gesprek op van een patiënte aan de balie naast me. Of ze het medicijnzakje wilde tekenen om de apotheker te steunen in de actie ‘Ik geef (om) Zorg’. De apotheekster deed haar stinkende best op een pracht van een uitleg: De patiënte wilde toch zeker niet alleen de goedkoopste medicijnen krijgen? Tja, dat wilde deze patiënte eigenlijk best. Immers de apotheek had haar al jaren wijsgemaakt dat al die merken hetzelfde zijn en hetzelfde werken. Dat was toch ook zo, vroeg patiënte bezorgd? Jawel, dat was zo. Maaaar, sommige mensen moesten elk half jaar van medicijnen wisselen en reageerden dan weer niet op elk merk even goed. Dus toch graag even tekenen. De mevrouw tekende braaf, stralend van geluk dat ze zo’n goede daad voor haar medepatiënten kon verrichten vandaag.

Vervolgens werd ik geholpen. Gespannen wachtte ik op het bijzondere medicijnzakje en even bijzondere sprookje wat de apotheekster zou gaan vertellen. Eindelijk zou ik op verzoek al mijn kritiek eens kunnen spuien. Opgetogen bedacht ik wat ik haar allemaal in het gezicht zou gooien waarna ik zou weigeren te tekenen. Ik kon niet wachten!

Helaas. De apotheekster herinnerde zich al onze ruzies om merkwisselingen en bijbetalingen nog goed waarschijnlijk. Vorige maand nog had ze een speciale aantekening in orde moeten brengen zodat ik niet om de paar maanden een ander merk medicatie meer hoef te proberen waar ik niet tegen bestand ben. Twee keer 10 mg inmiddels omdat de 20 mg niet rendabel is voor de apotheek. Bovendien kwam ik een middel halen wat ze tegenwoordig speciaal in voorraad houden omdat ik deze als enige in de regio gebruik en ik voorheen het risico liep zonder te geraken. Wat ik geheel zelf moet betalen maar toch een recept voor mee moet brengen, omdat ze anders het gebruik niet geregistreerd willen houden in mijn dossier. Voor alles anders kom ik twee keer per recept, een keer om te bestellen en drie dagen later om het op te halen. Als het goed gaat tenminste. En zij herinnerde zich waarschijnlijk net zo goed als ik, dat het heel vaak niet goed was gegaan.

Dus werden mijn medicijnen uit het bijzondere zakje gehaald. Kwam het normale zakje uit een ander laatje en verdwenen daar mijn medicijnen in. Werd de brochure ‘Ik geef (om) Zorg’ weggelegd. En kreeg ik begeleid van een onzekere glimlach en een ‘dat was het he?’, het doodgewone zakje mee naar huis voor 7,95 euro.

Enfin. Mocht u medicijnen nodig hebben en een bijzonder zakje onder uw neus geschoven krijgen, overdenk dan even of u wel echt achter de actie ‘Ik zorg (om) u’ staat. Bedenk dat de apotheker pas voor u in de bres is gesprongen sinds hij zelf financieel geraakt wordt door problemen waar u al enkele jaren tegen aan kunt lopen. Realiseer u dat apothekend Nederland al tevreden zou zijn met een hogere receptvergoeding en in dat geval de problemen voor patiënten blijven voortbestaan. En dat dat de apotheker een zorg zal zijn.

Comments (4)



Wilt u niet zo veel drinken in de kroeg ..

Minister van Binnenlandse Zaken Guusje ter Horst (PvdA) wil dat gemeenten een blaastest krijgen om drankmisbruik in overlastgebieden tegen te gaan. (…) Gemeenten kunnen volgens Ter Horst dan gebieden aanwijzen waar te veel drinken ‘s avonds en in het weekend verboden is.

Vorig jaar bij de invoering van Ab Klink’s anti-rookbeleid in de natte horeca was het een veel gehoorde uitspraak: “Wat is het volgende, niet meer drinken in de kroeg!”. Met een knipoog natuurlijk. Druipend van sacasme. Omdat we welliswaar enigzins onzeker, toch niet geheel verwachtte dat dat snel werkelijkheid zou kunnen worden.

Hoewel je je af kan vragen of dat laatste geen enorme naiviteit van de burger is. In een samenleving waar schaamharen worden geregistreerd op kleur danwel hoeveelheid, cartoonisten door tien man politie van hun bed gelicht worden, op elke straathoek een camera is geplaatst en vele, vele vrijheidsbeperkende en privacy schendende maatregelen meer zijn ingevoerd, is Big Brother al langer een feit dan de gemiddelde burger wenst te zien. Verplicht blazen past daar prima bij. Waarschijnlijk onder het mom ‘als je niets te verbergen hebt, dan blaas je toch gewoon lekker mee’.  

Dat nu ook nog uitgerekend Guusje ter Horst de resten van de natte horeca wil platbranden. Zelf veroordeeld voor een slok op achter het stuur, begin deze maand toegezegd aan de politiekorpsen dat er geen extra werk op hun bord terecht zou komen in ruil voor straffe bezuinigingen en toch al zo verbolgen over de ontevreden burger anno 2009.

Comments (14)



Page 3 of 10

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft