‘Het auteursrecht is heilig in dit land’ las ik in een soort van reactie op mijn blijkbaar vermeende heiligschennis (Karin de Mik, ‘Fout‘) . Maar ook ‘Tegen deze achtergrond is de diefstal van Cinner (…)‘ (Henk Blanken, Informatie IS vrij) of’ ‘De weblogster bekende schuld (…)’ (Verbal Jam, Intimidatie of Recht?).

U hoeft zeker geen hoge kast te zoeken, het zijn citaten uit drie verder genuanceerd geschreven artikelen die ik u wil aanraden. Wat mij echter opviel is dat of mensen nu erg aan auteursrecht hangen of liever deze wet uit 1912 aangepast zouden willen zien op moderne tijden, de heersende gedachte stiekem hetzelfde blijft: Het is een criminele daad die ik heb begaan, immers het is ‘strafbaar’. Frequent las ik het enigszins vergoeilijkt worden door de massale mening dat webloggers naief zijn of zoals Maxima zou zeggen ‘een beetje dom’.

Mijn excuses aan de auteur waren oprecht, het was geenszins mijn bedoeling haar te schofferen laat staan aan broodroof te doen (alhoewel érg discutabel in dit geval). Mijn mening over het gebeurde is echter een andere. In een medialandschap waar menig journalist zijn hand niet omdraait een willekeurige burger en passant te duperen omdat dat zo lekker lezers trekt, kan ik mijzelf geenszins als crimineel bestempelen. Waar kranten elkaars stukken overnemen met slechts drie woorden verschil zodat het geen plagiaat mag heten of ingezonden brieven dusdanig verknippen en -plakken dat er van de inhoud niets over blijft, zie ik niet in waarom mijn hart zich verzwaard zou moeten voelen (voor de poging volledig te zijn). Tegenover een auteurhebbend bedrijf wat het opsporen van auteursrechtschending als gat in de markt ziet om meer geld uit een artikel te trekken dan het wellicht waard is en meent dat het aanbod reclame te gaan maken voor het bedrijf wat jou een claim oplegt een ‘afbetalingsregeling’ is, voel ik mij niet bepaald de schuldige mens.

Sterker nog, kijk naar uitspraken van de geïnterviewde in het gewraakte artikel dhr. Buunk als: Het trieste vindt Buunk dat mensen met dit soort “ziektes” de neiging hebben om zichzelf gelijk te stellen met écht zieke mensen, bijvoorbeeld reumapatiënten. “Enige bescheidenheid past hier wel, denk ik.” (Het stuk is offline gehaald, u zult het met mijn schrijfsel moeten doen). Slechts een van de vele beledigende uitspraken die schaamteloos een podium kregen en waarvan ik u kan verzekeren dat de gemiddelde patiënt daar vele malen meer door gedupeerd is geraakt dan door mijn vermeende ‘heiligschennis’ of ‘diefstal’.

Oftewel: in mijn ogen heb ik mij simpel vergist. Vergallopeert misschien ook in de storm van tekst en emotie die op dat moment speelden. Niet omdat ik een ‘heiligschenner’ of een ‘dief’ zou zijn, niet omdat ik naiëf en volslagen blond door het leven zou gaan. Wél omdat er gebruik wordt gemaakt van de letter van een wet die bijna een eeuw oud is. Een gat in de markt. Kortom: een concept voor geld.

En daar gaan de vele discussies op het net gelukkig ook over