Tag: Zelfmoord

Zelfdoding of euthanasie

Voor patiënten die ondraaglijk en uitzichtloos lijden, is in Nederland de zorg rond het levenseinde zorgvuldig geregeld. Als de patiënt het uitdrukkelijk wenst, kan euthanasie het waardige sluitstuk zijn van een ziekteproces waarin alle mogelijke vormen van (palliatieve) zorg zijn uitgevoerd. (bron: Ministerie VWS)

De wet op euthanasie kent een tegenstelling in zichzelf,  althans in mijn ogen. Want zit een deel van het ondraaglijk en uitzichtloos lijden immers niet juist in het ‘ziekteproces waarin alle mogelijke vormen van (pailliatieve) zorg zijn uitgevoerd’? En hoeveel waardigheid blijft er over op het moment dat de allerbelangrijkste beslissing in je leven, afhankelijk is van de toestemming van wildvreemden?

Sommige lezers hebben zich hardop afgevraagd of er niet een andere weg was voor mijn vader. Of euthanasie dan geen mogelijkheid was. Maar zijn zelfdoding is waarschijnlijk deels voortgekomen uit de wens de afschuwelijke weg richting euthanasie te voorkomen. Een weg van nog meer en nog langer lijden. Van afhankelijk worden en blijven van anderen. Van de regie niet meer in eigen handen terug krijgen en de beslissing dan niet meer zelf kunnen maken. Hij wilde dat zichzelf niet aan doen. Wilde ook ons dat niet aan doen. Al zal dat laatste u wellicht vreemd in de oren klinken ..

Comments (10)



Scherp

De begravenisondernemer gaf na de crematie de gruwelijke details die ik toen niet had willen horen, een begrip vragend die ik hem niet kon geven. De huisarts vulde deze aan met een bewondering waar ik niet mee om kon gaan. De meeste mensen in mijn omgeving wisten van ontzetting niets meer te zeggen. Op internet heb ik gezocht maar er absoluut niets over kunnen vinden.  Misschien wilt u het ook wel helemaal niet lezen. Toch wil ik het kwijt. Moet ik het gewoon kwijt. 

Comments (13)



Leegte en eenzaamheid

Aan mijn tante vroeg ik of ze wel op me zou wachten, tot ik er was. En ik bedacht nog dat dat wel een stomme vraag was. Natuurlijk zou ze op me wachten, zei ze ook.

Maar het sneeuwde verschrikkelijk, we zagen de weg bijna niet. Door niemandsland kropen we vooruit. Toen we de hoek van de straat omsloegen, keek ik omhoog en zag dat er slechts een klein lichtje aan was. We voelden dat het nog meer fout was dan het al was maar wat kan je anders doen dan maar door gaan. De deur open, de lift in, de sleutel in het slot van de voordeur, de gang in stappen, elke intuitie negerend. In de gang werden we totaal overspoeld door onnoemelijke eenzaamheid en zwaar verdriet. Alle deuren in huis dicht alsof zij elk een grimmig geheim wilden verbergen. En er was niemand, elke ziel op de wereld was verdwenen.

We zijn de huiskamer ingegaan en loos riep ik de naam van mijn tante nog, zoekend naar een briefje van haar maar bang dat ik het briefje wat mijn vader voor me had achtergelaten al zou vinden. Ineens riep Stefan dat ik niet moest kijken. En keek ik toch, een fractie van een seconde bezeten van angst dat ze mijn vader gewoon hadden achtergelaten op de bank. Gelukkig zag ik hem niet, gelukkig al het andere ook niet. Zag het wel maar het is niet meer tot me doorgedrongen. Stefan duwde me daarna grof naar de gang en sloot de deur.

Nog meer paniek maakte zich van me meester. Ik had geen telefoonnummers van mijn tante, wat moesten we nu, waarom stonden we daar, waarom is de wereld gek? Stefan is teruggegaan om een telefoon te pakken, heeft meer gezien dan ik hier kan of wil verwoorden. We hadden er ook nog niets aan, de telefoon. De goede nummers stonden daar niet in. Maar ik kon niet denken, kon gewoon niet denken. Toch sijpelde er uiteindelijk iets door. Mijn andere tante zou ook komen, die kon ik wel bellen. Ik belde haar, zij zat op het politieburo met mijn familie. Er zou politie achterblijven voor ons fluisterde ze, om me op te vangen. Zij zaten daar op mij te wachten tot we gebracht zouden worden. Ze zei tegen iemand dat ze teruggebracht wilde worden naar mij en ik hoorde nog een agente bijna lakoniek zeggen ‘dat moet ik even vragen hoor, of dat wel mogelijk is’. Ik verloor mijn verstand compleet.

Weer beneden werd mijn familie al snel teruggebracht met een politiebusje. Een agent condoleerde me met het verlies en vroeg nog iets aan Stefan. Of ik zelf gereden had weet ik nu, nee ik had geen rijbewijs. Daarna zijn ze weggegaan. Lieten ons achter, in het pikkedonker midden op straat.

Dat is tot nu de enige informatie die ik van de politie heb gekregen. ‘U bent de dochter? Gecondoleerd, mevrouw’ en nog wat gemompel dat het altijd vreselijk is. Later hoorde ik dat ze mijn tante nog gezegd hebben dat ik helemaal niet in het huis mocht komen, omdat het nog niet ‘vrijgegeven’ was. Ook mijn familie wist niets, na verhoor zijn ze op de gang weggezet om te wachten tot ik er zou zijn. ‘Daar staat het koffiezet apparaat’ en ‘u moet de deur open houden als u gaat roken’. Dan te bedenken dat ze met vijf(!) politieauto’s zijn gekomen en nog speciale assistentie in hebben geroepen.

Vervolgens konden we naar het ziekenhuis omdat het lichaam vrij gegeven was. We hebben geluk gehad dat de schouwarts mijn familie toevallig zag staan, die kon vertellen dat we beter niet nu afscheid konden gaan nemen. Moet er niet aan denken dat we anders gewoon naar hem toe gebracht waren. Maar ook daar geen enkele informatie verder. Talloze verkeerde beslissingen heb ik genomen, omdat ik niets wist en niks weet. Informatie hebben we moeten googelen. Inmiddels weet ik dankzij advies via een forum dat we opgevangen hadden moeten worden. Dat we informatie hadden moeten krijgen wat er was gebeurd, hoe mijn vader er aan toe was in verband met wel of niet opbaren, hoe we nu verder moesten handelen de komende dagen, wat we wel en niet hadden mogen doen. Er had slachtofferhulp moeten komen, we hadden de volgende dag nog gecontacteerd moeten worden. Maar op een of andere manier is dat allemaal niet gebeurd. Alles wat ik weet is wat mijn oom en tante me hebben kunnen vertellen van hun eigen ervaring.

Gelukkig heb ik een verkeerde beslissing bij de notaris kunnen herroepen. Maandag ga ik naar het politieburo om alsnog de hulp te vragen die we nodig hebben. Maar er is teveel wat geen keer meer kan nemen.

Update: De politie in mijn eigen woonplaats scheepte me nogmaals af maar slachtofferhulp gaf aan dat zij inderdaad ingeschakeld hadden moeten worden voor de eerste uren. Zij hebben me alsnog zoveel mogelijk verwijzingen gegeven en verzenden informatie over de officiele klachtenprocedure (voor klacht bij de politie).  Daarnaast heb ik erg fijn kunnen praten en heeft ze nog wat kleine adviezen kunnen geven.

Comments (19)



I will see you on the dark side of the moon

Eigenlijk begon het op 10 februari 2002, de dag dat mijn moeder overleed. Zevenenveertig en toch al bijna dertig jaar getrouwd, overleed ze in onze armen aan kanker. De specialisten hadden nog nooit eerder iemand meegemaakt die het ondanks enorm veel complicaties nog zo lang volgehouden had en ik weet het zeker, dat was voor mijn vader die ze niet wilde achterlaten. Maar ze had geen keus, we moesten haar laten gaan. Daar aan het ziekenhuis bed zag ik mijn vader gewoon kapot gaan, totaal kapot.

Hij had mee willen gaan. Hij had er met haar zelf uit willen stappen, samen. Maar ze wilde het niet, hij had mij nog. Dus bleef hij achter, kapot en eenzaam. Hij probeerde ‘onopzettelijk’ dood te gaan door niet meer te eten en zich waanzinnig te zuipen en bijna lukte het hem. Maar ik vond hem, verwaarloosd, verzwakt en uitgedroogd en kwaad. Kwaad dat ik er was en dat hij niet kon gaan. Maar ik was er al en dus kón ik hem niet laten gaan. Het enige wat hij mij niet kon vragen.

Hij krabbelde wel op, na maanden en maanden. En uiteindelijk besloot hij, hij zou doorgaan en proberen er wat van te maken. Een bewust en doordacht besluit waar hij ook voor gegaan is.

Toch is dat nooit meer gelukt. Het begon met een simpele kijkoperatie, wegnemen van de galblaas. Maar hij had al maar een derde maag , dumping en vele verklevingen in de buikwand dus ging het fout, volgde er een verschikkelijke nabloeding, overleefde hij het ternauwernood. Er volgde nog een operatie, er kwam exocriene pancreas insufficientie bij, de problemen met eten, drinken en ontlasting stapelden zich op. Hij kon geen leven opbouwen, er was teveel mis. Halverwege 2008 viel hij zo zwaar af dat hij aan de sondevoeding moest. Dat is de laatste echte opleving geweest die hij gehad heeft. Even niet denken aan eten, bijkomen, gek genoeg sociale contacten in het ziekenhuis, hij was supervrolijk en maakte plannen. Er kwam meer hoop bij, wellicht zaten zijn aderen die de darmen van zuurstof voorzien, dicht, foto´s gaven daar aanwijzingen voor. Hij kreeg onderzoeken maar die mislukten, de darmzonde die metingen moest doen werd telkens door zijn lichaam terug geworpen naar zijn maag.

Uiteindelijk zou het ziekenhuis toch de aderen willen behandelen om het maar te proberen, in de hoop dat hij misschien weer een beetje warm kon eten. Maar de arts ging op vakantie, de afspraak om het te bespreken zou dertien januari zijn. Het duurde te lang allemaal en zijn hoop vervloog langzaam. En er kwam nog meer bij. Een fistel die telkens open ging, een breukje onderin de buikwand, steeds meer moeite met eten. En tinnitus, een verschrikkelijk oorverdovend oorsuizen. Het enige wat hij nog over had, zijn hoge IQ en vele denken, ging er daardoor aan en dat vond hij afschuwelijk.

De laatste anderhalve week heeft hij helemaal niet meer kunnen eten. De sondevoeding werd teruggeplaatst maar ook dat verwierp zijn lichaam. Maandag 5 januari zou hij een darmsonde krijgen maar we wisten al dat dat zou mislukken, omdat bij eerdere onderzoeken dat ook was mislukt. En dan? Een infuus? Vaste darmsonde in afwachting van de dotterprocedure met de kleine hoop op een beetje verbetering en de wetenschap dat bijkomende operaties weer zoveel risico’s op meer ellende geven?

Hij trok het niet meer, het was geen leven meer. En hij was er niet de man naar te moeten vragen om toestemming het leven te verlaten. Het was zijn leven, zijn beslissing. Dus deed hij het zelf, met een poging die niet kon mislukken.

Maar eigenlijk begon het op 10 februari 2002, de dag dat mijn moeder overleed. Al die jaren heeft hij haar zo verschrikkelijk gemist.

Voor haar draaiden we Brain Damage van Pink Floyd. Vanwege die ene zin, hun zin:

 I’ll see you on the dark side of the moon.

Voor jou heb ik het ook gedraaid. En we zagen hem, op weg naar jouw afscheid. Een prachtige, intens grote lichtende maan aan de horizon boven je huis. We geloofden niet maar toch hoop ik dat je haar daar hebt gevonden …

Comments (23)



Page 2 of 2

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft