Nightfright

Wordt wakker .. er is iets .. Wordt wakker .. er is iets .. fluisteren de stemmen me toe. Spanning is voelbaar, het onheil stormt op me af. Ik sla mijn ogen open en zie direct. Door de spiegelruit .. een loop van een pistool. Een revolver eigenlijk. Pikzwart, glimmend gevaarlijk staal, schietend met dood. Adrenaline en doodsangst strijden om de eerste plaats. Mijn brein zwelt aan, krijst zesstemmig een waarschuwing. “Drie seconden of de dood!! NU!!!”

Adrenaline wint, mijn lichaam aarzelt geen seconde. Voor de volgende gedachte op kan komen spring ik vanuit ligstand rechtop en duik vanaf het bed richting de slaapkamerdeur. Mijn heup raakt het massieve voeteneind maar ik weet toch in een sprong door de deur te vliegen. Vel blijft achter op tapijt, het ruikt branderig. Onbelangrijk. Overleven!

Ik sta moeizaam op, me half afvragend of ik wel veilig ben maar met de doorseipelende gedachte dat er iets niet klopt. Het besef dringt maar langzaam door. Tegen de tijd dat ik op het toilet zit weet ik het echter. Weer een nachtangst gehad …

Dit is geen grapje en ook geen fictief verhaaltje maar realiteit. Dat wil zeggen, het geheel is een beschrijving van mijn laatste ‘nachtangst’. Niet te verwarren met slaapwandelen overigens. Mensen met nachtangsten hebben een gebrek aan een stofje in de hersenen wat er normaal voor zorgt dat de spieren verslappen in de droomfase van de slaap. Geen onbelangrijk stofje, het vormt de ‘rem’ op de droom. Zorgt er voor dat je niet uitvoert wat je in dromenland doet. Het gekke is dat de mensen die dit stofje niet bezitten altijd nachtmerries hebben, zelden iets leuks ondernemen in de slaap. Vandaar de naam ‘Nightfright’ of ‘Nightfears’, hier letterlijk vertaalt als ‘nachtangst’. Kortgezegd doe ik alles wat ik in mijn droom doe, daarbij de realiteit niet ziende. Waardoor ik soms krijzend door het huis ren maar ook wel eens mijn vriend hardhandig heb besprongen om hem te beschremen tegen het plafond wat naar beneden kwam. Ren ik in mijn dromen rechtdoor terwijl er in realiteit een trap is … you get the picture. Meestal herinner ik me totaal niet wat er is gebeurd of wat ik heb gedroomd maar wordt wakker in pure doodsangst. Deze keer wist ik de droom nog en vandaar .. u krijgt hem kado.

In Nederland is – in tegenstelling tot in Amerika – weinig bekendheid met dit fenomeen. Lastig. Menig keer heb ik bij gekneusde en verstuikte ledematen aan huisartsen en hulpposten moeten uitleggen dat ik niet precies wist hoe ik aan het letsel kwam (maar dat ik waarschijnlijk door een koprol over de bank de tafel raakte met mijn pols ofzo). Waarbij men me aankeek of ik totaal geschift was als ik uitlegde dat ik aan nachtangsten leidt. Eenmaal werd mijn begeleider uitgemaakt voor mishandelaar. Wat ontwetendheid en wantrouwen niet kan doen. Er is een grote groep mensen die kampt met dit fenomeen, sommigen gematigder maar sommigen vele malen erger dan ikzelf. Enkelingen hebben het zo erg dat ze een gevaar zijn voor hun partner en niet samen kunnen wonen, zij zouden hun partner waarschijnlijk vroeg of laat ombrengen. Slaapklinieken doen wel onderzoek naar nachtangsten maar het wordt zelden in de media besproken en ik ben onder de indruk dat het ook niet in de artsenopleiding is opgenomen. Omdat mensen zich er veelal voor schamen wordt er sowieso weinig over gepraat.

In Amerika bestaat veel meer onderzoek. Relatief zijn er daar ook meer mensen die hier aan leiden en automatisch ook meer ernstige ongelukken hierdoor. Het ergste geval wat ik ooit in een documentaire heb gezien is van een meisje van negen dat haar ouders heeft omgebracht in haar slaap. Gelukkig ben ik niet zo geweldadig. Helaas heeft wetenschappelijk onderzoek nog niet veel opgeleverd. Er zijn middelen om de droomfase in zijn geheel uit te bannen. maar aangezien een mens die fase eigenlijk nodig heeft, wordt dat alleen in extreme gevallen verstrekt. Wel kan het helpen om iemand elk uur wakker te maken zodat de eindfase en dus de nachtmerrie niet bereikt wordt. Ook heeft men gevonden dat het in de meeste gevallen erfelijk is. Inderdaad, mijn moeder had het ook. Bij haar groeide het uiteindelijk weg, hopelijk bij mij ook …

Tot zover een informatief stukje …

Comments (2)



Previous

Woningzooi vervolg

Next

Koelte!

2 Comments

  1. Nu google ik n.a.v. jouw opmerking op mijn droomlogje op het woord ‘nightfright’ en kom ik doodleuk hier terecht. 😀 Gahahahaha. Helemaal duidelijk nu.

    Overigens was ik al een uur wakker, dus technisch is het absoluut geen nightfright, toch? Trouwens: rechtdoor rennen in je droom terwijl er in de realiteit een trap is… auw. Oef. Lastig hoor, gevaarlijk zelfs… Heb ik het zo slecht nog niet. 😉

  2. Dat hangt van de levendigheid van de nachtmerrie af, een uur later nog wat ongemakkelijk voelen kan ook van een gewone nachtmerrie komen 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft