Veel mensen moeten er om lachen en doorgaans lach ik zelf het hardst. Als ik weer eens omval, ergens tegen aan loop of houwvast pak alsof de grond onder mijn voeten verdwijnt. Het moet ook wel raar ogen, zij zien niets terwijl ik binnen een seconde niet meer voel wat boven of onder is. Meestal zijn het korte aanvallen en is het ook een lacherige bedoening. Maar sinds enkele dagen ben ik continue onstabiel met aardig wat pieken de verkeerde kant op. Alsof alles om me heen de hele dag door lichtjes heen en weer zwaait en soms even ondersteboven gaat staan.

En eerlijk, dat is #@*^!! Het maakt onzeker, het is onnoemelijk vermoeiend en ik raak ook mentaal uit balans er van. En het went toch nooit helemaal merk ik …

U nog iets te klagen?Ã�Â