Los zand

Had ik vorige week al buikgriep, griepprik gehaald plus netjes allergisch gereageerd, een rotbehandeling bij de mondhygieniste gehad en een bak zenuwen over het toen nog leuke wat komen ging, was ik nu na twee dagen af en toe een uur slapen op de bank, amper eten, veel huilen, veel schuldgevoelens en nog veel meer roken volledig gebroken. In het kader dat ik toch écht eens mezelf wat beter moet verzorgen heb ik vandaag – na het goede nieuws over Bor – als een blok geslapen, gezond gekookt en was de planning bijtijds een bed te zoeken. U ziet wel, daar komt niets van terecht. De adrenaline stroomt nog na, de chaos aan gedachten razen door mijn hoofd en inmiddels heb ik mijn toch al onmaatschappelijke ritme grondig verstiert. Het idee dat de dierenarts om half negen belt met een update en ik koste wat kost de telefoon wil horen, werkt waarschijnlijk ook niet erg mee.

Nu was dit een uitzonderlijk kloterige situatie dus ik neem het mezelf maar niet al te erg kwalijk. Maar het geeft te denken, want ik zorg nóóit bepaald goed voor mezelf. Menig lezer zal hier al te vaak een deja vu gevoel krijgen als ik mezelf weer eens de pottenbak ingedraaid heb. En dat is niet omdat ik mezelf niet leuk zou vinden of niet de moeite waard, ik vind mezelf stiekem een erg leuk mens. Waarom is het dan wel? Speelt ADHD een rol, komt het van mijn borderline trekken door wat losse draadjes achterin de hersenen, spoor ik gewoon sowieso niet? Zoiets moet het bijna wel zijn, want ik ben slim genoeg, alleen zo verdomde onverstandig.

Moet ik eigenlijk ook wel om mezelf lachen. Natuurlijk speelt laatstgenoemde een rol. Ligt daar niet het ware probleem, ik zie mezelf als volkomen gezond mens die telkens maar weer tegen beperkingen aanloopt waar ik me heel bewust van ben terwijl ik ze tegelijkertijd vakkundig negeer. Conclusie: normaal is anders.

Ha, en dit was niet eens wat ik wilde schrijven. Het moest iets worden over verschrikkelijke teleurstelling en onthand zijn, andere manieren verzinnen om er wat van te maken en misschien nog wat stomme dingetjes zoals dat ik een andere vorm van beweging moet zoeken nu het lang wandelen met een hondje er niet van gaat komen. Hoewel dat al veranderde in iets willen schrijven over schuldgevoelens, nutteloze spijt en loslaten. Het had zomaar nog iets kunnen worden over liefde voor dieren en vooral de onvoorwaarderlijke liefde terug. Over Bor die nog steeds blij is ons te zien omdat hij de gebeurtenis helemaal niet associeert met ons waarbij wij mensen dat overmatig teveel doen. Of eigenlijk had ik nog willen verhalen over extreem vertellen waardoor het belangrijkste verzuipt in nutteloze details en bijzaken. En hebt u de uitzending van de clubvan100 gezien over ADHD? Absoluut oninteressant gebracht en daar had ik gerust een A4tje over vol kunnen typen.

Tja .. en toen werd het uiteindelijk dit.

Zo schrijf ik overigens altijd en dan pik ik een verhaal er uit en laat dat staan. Of gooi alles weg. Of plaats het, zet mijn computer uit en zet hem onmiddelijk weer aan om de boel ongezien weer te verwijderen.

Door de bomen het bos allang kwijt? Zie het maar als een kijkje, een momentopname in mijn brein. Een beperkte schets hoe ik ADHD ervaar misschien. En om toch nog het begin en het eind aan elkaar te knopen, wellicht zorg ik daarom wel niet zo goed voor mezelf. Het heeft wel prioriteit, maar verzuipt meteen in vierenvijftig andere prioriteiten.

Gek genoeg voel ik mij door vermoeidheid uitermate rustig vanavond ..

Comments (10)



Previous

Update Bor (2)

Next

Meer Los Zand

10 Comments

  1. Ik ben blij dat u na twee weken, nog onveranderd aanwezig bent… dat is toch een gevoel van thuiskomen. 😉

  2. Hahaha, weet je wat volgens mij het probleem is? Jij hebt stiekem deep down geaccepteerd dat je gezondheid steeds op de laatste plaats komt, en alle andere duizenden gedachten voor gaan. Ik bedoel: vergeet je je katten eten te geven? Plas je op de bank omdat de tv-serie zo spannend is dat je het vergeet? Nee denk ik. Dus je hebt zeker wel een setje basisdingen in je systeem, alleen heb je goed voor jezelf zorgen daar niet onder geschaard. Tijd voor een herschikking? 🙂

    Voor nu in ieder geval veel rust en slaap gewenst, en een beetje ontspanning, een glimlach, dat soort dingen. 😡

  3. desiree

    Het klinkt weer aangenaam ongezond :d :p@};-:o~o)3:-Oo:-)=))
    leuk hoor die smilies :-b

  4. Eigenlijk heb jij wel een overzichtelijk leven.

  5. Wat Mack zegt: in altijd ontregelt zit ook een bepaalde regelmatigheid (niet schoppen…):d

  6. @Pascal: dat vind ik dan wel weer erg leuk om te horen 😡

    @Wenz: hahahaha, zo werkt het toch niet. Ik vergeet inderdaad rustig mijn katten eten te geven, gelukkig zijn ze erg mondig wat een herinnering geeft. Je wil niet weten wat ik hier verder op mijn ellenlange to do lijstjes schrijf om niet te vergeten. Bovendien ben ik in staat te vergeten of ik iets wel of niet gedaan heb of zelfs overtuigd te zijn dat ik iets heb gedaan maar uiteindelijk moeten concluderen dat dat niet het geval is (ik heb toch al gegeten, waarom heb ik zo’n honger? En dan merken dat ik brood ging maken, zag dat het koffiezetapparaat vies is wat ik ging schoonmaken, mijn nek brak over een emmer die ik wegborg en daarna ergens het idee heb dat ik al een boterham gesmeerd en veroberd heb)

    Niet op de bank plassen is een misplaatst voorbeeld, dan krijg je een seintje van je lichaam waar je op reageert. En hoewel met betrekking tot mijn gezonheid er wel wat seinen afgegeven worden, geven die door de hoeveelheid, de gewenning of het gewoon niet merken voor mij niets aan.

    @Desiree: om te lezen wel aangenaam, maar het is ook wel behoorlijk destructief voor mezelf.

    @Mack: LOL

    @frans54: het is dat jij het bent 😉

  7. Hahaha ik lees je nieuwste log net ook. 😀 Ok, toch goed dat dat op de bank plassen toch net niet gebeurt. 😉 (Al is honger een zelfde sein als een volle blaas: beide lichamelijke tingdingdingmomenten. Maar ja, zelfs ik kan beide dingen uren uitstellen als het even niet uitkomt, dus in jouw geval moet dat allemaal nog veel makkelijker gaan. 😀 )

  8. En dan toch overgewicht hebben he, hoe doe ik het toch! 😉

  9. Ghahaha, ja eigenlijk ongelooflijk knap, dat je zo tussen alle drukte door toch nog voedsel binnenkrijgt dat je lichaam als reserve op kan slaan. Pjoei, eigenlijk een hele prestatie in jouw geval! 😉 🙂

  10. Veel aan weinig doen, dat is de truuk! 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft