Huisarts

Sommige lezers weten het al, mijn huisarts en ik zijn nooit echt goed door een deur gegaan. Alleen al omdat hij de derde huisarts in vijf jaar was (ik wisselde nogal eens van woonplaats) die me na veel aandringen van mijn kant een uitstrijkje weigerde omdat ik alleen maar angstig zou zijn en me uiteindelijk met zorgelijk ‘wat-maak-je-je-toch-druk-kind’ gezicht aanraadde om gewoon op het eerste bevolkingsonderzoek te wachten. Wat een klein jaar later volgde en waar uit kwam dat ik vergevorderd voorstadium baarmoederhalskanker had, rap geopereerd moest, het een langzaamgroeiende soort betrof waar ik al zeker tien jaar mee rond hobbelde en nu meer consequenties aan overhield dan als het vijf jaar eerder behandeld had kunnen worden (Buiten het feit dat je er aan kan dood gaan was bevolkingsonderzoek slechts een paar maanden later geweest). Dat op zich is al op zijn zachtst gezegd knap lullig, dat er geen excuus volgde dat mijn aangeven genegeerd was nog lulliger en dat ik daarna nog steeds geen credit had en zelden geloofd werd toch wel uiterst lullig.

Er volgden wel meer discussies, eenmaal zelfs een verschrikkelijke ruzie half op de gang omdat ik volgens het GGZ een bepaalde procedure moest volgen waarop hij me toeschreeuwde dat ik een eigenwijze trut was die alles op dominante manier door zijn strot wilde duwen. Daar kreeg ik later wel spontaan excuses voor maar voor hem was het daarmee afgedaan waar ik het gevoel had dat ik naar een politiek debat ging in plaats van naar de huisarts.

Waarom blijf je daar in hemelsnaam naar toe gaan zou je denken. Nou ja, ik heb wel geprobeerd er weg te komen maar er was niemand die patienten van een andere huisarts over wilde nemen. Huisartsentekort is enorm geweest hier en dan is het de keus een huisarts waar het niet bepaald mee klikt (hij staat verder enorm goed bekend) of alles via de eerste hulp gaan regelen wat ook niet echt prettig is.

Dat huisartsentekort lijkt deels opgelost sinds dit jaar dus gisteren heb ik dan eindelijk de knoop doorgehakt, ik heb de eerste stap gezet om bij mijn huisarts weg te gaan. Of eerlijk gezegd had de assistente al doorgegeven waarvoor ik kwam en wilde de huisarts blijkbaar niet weten waarom ik weg wilde (idd eigenaardig), wat het gesprek voor mij in elk geval heel simpel maake. Tot mijn enorme opluchting want hoe assertief ik normaal gesproken ook ben, hier heb ik drie dagen van wakker gelegen absurd genoeg. Nogal slechte ervaringen in de zorg hebbende en wetende dat wisselen van huisarts nog steeds vaker wel dan niet problemen oplevert, is mijn stressbestendigheid op dat gebied blijkbaar onder het nulpunt gedaald. Maar goed, hij verklaarde dat hij verbaasd was maar dat het ‘natuurlijk’ mogelijk was weg te gaan voor ik goed en wel zat, dus dat viel enorm mee. Wel jammer dat ik een huisarts op het oog had in dezelfde praktijk en dat me meteen geweigerd werd “om scheve blikken tussen collegae te voorkomen”. Tja, dat is weinig legaal allemaal maar goed ik wil de zaken er niet moeilijker op maken dan ze zijn nietwaar.

Dus nu moet ik op zoek naar een nieuwe huisarts die ook nog patienten aanneemt. Wat nog niet zo makkelijk is, de enkele waar ik bekend mee ben staan niet bekend om hun begrip voor de zogenoemde ‘vage klachten’. Ik wil simpel iemand die me ten alle tijden serieus neemt – wat er dan verder ook over het veronderstelde vage deel wordt gedacht – en blijkbaar is dat in tegenwoordige tijden al snel teveel gevraagd. Eerst maar op zoek naar een arts die sowieso patienten aanneemt en dan maar verder zien hoe het intake gesprek verloopt dus ..

Nog tips uit de zaal?

Comments (21)



Previous

Geloven in omstredenheid

Next

(Belabberde) Communicatie in de zorg

21 Comments

  1. desiree

    Is er geen huisarts die ook homeopathie of iets anders alternatiefs doet?
    Die huisartsen nemen vaak meer tijd en zijn wat breder georienteerd als het gaat om ‘vage klachten’.

  2. Artsen die je niet serieus nemen melden bij SIN Nederland.
    http://www.sin-nl.org/

  3. @Desiree: zover ik weer geen echte (homepathisch) huisarts, daar heb ik wel naar gekeken. Deze regio is ook niet zo groot. Maar eigenlijk zoek ik dat ook niet echt. Er is feitelijk niets vaags aan mijn klachten en ik vraag er ook geheel geen zorg voor, er valt voor een huisarts niets te betekenen op dat gebied. Het gaat er meer om dat ik niet daarom afgedaan wordt als hypochonder of iets dergelijks, ik voel erg sterk dat daar het probleem ligt. Dingen als ME en Fibromyalgie worden veelal gebagitallisseerd maar daarmee wordt vaak alles anders dan meteen maar mee afgedaan als onzin, valt wel mee of zal wel alleen in de gedachte zitten. Zoals ook gebeurde bij de voorstadium baarmoederhalskanker en daarvoor bij een andere arts met astma (“iedereen heeft wel eens een kuchje mevrouw, niet zo panieken” Tot mijn partner me in een astma aanval zag, aan de bel trok en ik getest werd in het ziekenhuis: astma dus. Maar we waren wel zeven maanden verder)

    @Pascal: tja maar het gaat om een huisarts (die zag ik er niet tussen staan) en in hoeverre gaat het om een medische blunder in deze. Voor mijn gevoel is het een megablunder maar goed, ik ben vervolgens gewoon prima geholpen. Dat is zo complex en discutabel vrees ik?

  4. desiree

    Het ging me niet om de homeopathie, het ging me meer om een huisarts die jou serieus neemt en tijd voor je kan nemen wat een meer regulier afgestemde huisarts af zou schuiven als ‘vage klachten’, laat staan je serieus te nemen.
    Dat als je met klachten komt je ook een huisarts treft die verder wilt kijken ipv je als hypochonder labelen
    Het zou een kleine moeite geweest zijn om een uitstrijkje te nemen of je naar een longarts te sturen toendertijd als huisarts.
    Had daardoor schade mee kunnen voorkomen en ook het gevoel nadien wat je er aan over hebt gehouden.
    In mijn stukje eerder hierboven had ik juist vage klachten tussen haakjes gezet omdat het duidelijk was dat er niets maar dan ook niets vaags aan was, een ander ding wat wel heel duidelijk is; dat het een vreselijk luie huisarts was sowieso…
    Ik hoef maar een keer te kikken hier en je krijgt per direkt een uitstrijkje ook als je geen eens klachten hebt maar zekerheid wilt.
    Dus dat je bij deze huisarts weg wilt kan ik me heel goed invoelen!
    ~o)

  5. ik wilde iets typen dat begon met “wat een nare…” maar heb dat gebackspaced om iets diplomatiekers te typen 😉
    Hoe moeilijk zoiets is weet ik, ooit zat ik ook bij een bizare praktijk waar ik in 6 jaar 12 huisartsen had, zo hoog was het verloop er. Ze maakten nooit fouten, en desondanks vond ik het nog moeilijk afscheid te nemen – goed dat je die stap zet.. het moet gewoon klikken!
    Tips heb ik niet… ik kan moeilijk zeggen: verhuis naar A;dam -noord, want we laten hier met een héél goede huisarts achter als wij verhuizen (dus die moet haast wel plaats in haar praktijk hebben.. 😉 )

  6. Hannah, huisarts

    Soms klikt het gewoon niet met een huisarts. Dat zegt niet altijd iets over de kwaliteit van de dokter in kwestie. Het is goed dat het tegenwoordig weer gemakkelijker is om van huisarts te wisselen. Dat er binnen een zelfde huisartsengroep niet gewisseld mag worden, is een afspraak die wij ook hebben binnen onze huisartsengroep. Dat heeft met name te maken met het feit dat we ook samen de diensten delen en je dus je oude huisarts met wie het niet klikte ook daar nog kan tegen komen.

    Ik doe vaak eerst een intake gesprek, zeker als mensen uit onvrede bij hun oude huisarts weg gaan. Je kan dan samen bespreken wat je verwachtingen zijn en ik kan dan aangeven of ik daar wel of niet aan kan/wil voldoen. Soms zijn huisarts en patiënt samen “niet in fase” zoals dat zo netjes heet, en dan kun je beter niet aan een samenwerking beginnen.

    Dus doe zeker een intake of kennismakingsgesprek. Zeg duidelijk wat je verwacht en vraag of je nieuwe huisarts daaraan kan voldoen.

    En over die nieuwe site: ik hou er niet zo van om dit soort dingen zo op het www te zetten. Ik heb er eens rond gekeken en het probleem is dat je slechts summier hoort wat er speelt. De schandpalen waren iets uit de middeleeuwen geloof ik.

    Wat ik me overigens nog afvroeg: in de voorbeelden die je noemt waar het mis ging; heb je zelf je onvrede kenbaar gemaakt aan je huisarts? Misschien is het iemand die zo’n bord voor zijn kop heeft,d at die het niet eens merkt wat hij doet. Ook dat bespreek ik in een kennismakingsgesprek. Je kan beter je onvrede bespreekbaar maken als patiënt (hoe moeilijk ik dat als huisarts ook vind) dan kun je dingen verhelderen, uitspreken, excuses maken en ik kan dan ook toelichten waarom ik iets op een bepaalde manier gedaan heb.

    Ik heb inderdaad ook wel eens een stevige ruzie met een patiënt gehad. Als je daar dan later op terugkomt, kan je het uitpraten of besluiten uit elkaar te gaan. Ik heb in die gevallen altijd bemiddeld in het vinden van een nieuwe huisarts. Eén zo’n patiënte (die dus naar een andere huisarts was gegaan na een fikse ruzie) kwam ik laatst weer tegen toen haar vader overleden was en toen was er ook ruimte om zonder rancune haar vragen rond het overlijden van haar vader te bespreken. Tegenwoordig komt ze vaak samen met haar moeder mee naar het spreekuur. Het was goed om toentertijd te besluiten dat ik niet de juiste huisarts voor haar was.

    Sterkte met het vinden van een huisarts die bij je past!!!

  7. @Desiree: dat had ik eigenlijk wel begrepen, ik zat eigenlijk nogal op mijn praatstoel dus reageerde ik wat te uitvoerig, mijn excuses. Vind wel ergens dat als je je aansluit bij bijvoorbeeld een homepathisch huisarts, zo’n arts mag verwachten dat je ook iets ziet in homeopathie. In die zin ben ik er niet zozeer naar op zoek. Maar begreep wel dat je op het huisartsdeel doelde en heb er idd ook naar gezocht met hetzelfde idee in mijn achterhoofd, er is daar vaak meer aandacht voor het geheel en meer tijd voor de patient. Helaas waren die er toendertijd in elk geval niet, zal nog eens zoeken of er misschien iemand is bij gekomen.

    @Jolie: eigenlijk zou zo’n gesprek ook niet moeilijk moeten zijn maar op een of andere manier was ik zo gestressed als een konijn. En overbodig ook bleek wel 🙂 Wil best verhuizen naar Amsterdam trouwens maar dat zal er voorlopig wel niet van komen vrees ik 🙂

    @Hannah: Ergens leek het eerder andersom, we konden prima discussieren bijvoorbeeld maar ik had geen vertrouwen dat hij mij serieus nam als patient. Dat deed hij immers ook niet. Verder beweerden zij structureel dat wisselen binnen de praktijk alleen niet kan omdat zij anders onderling scheve verhoudingen zouden krijgen (mijn huisarts valt ook vrijwel nooit in voor anderen). Dat bevreemd me wel, want waarom zouden zij elkaar vreemd gaan aankijken als ik enkele klachten heb. Maar goed, het is geen punt waar ik moeilijk over wil gaan doen, dat resulteert uiteindelijk alleen maar in een eventuele slechte start.

    Dat kennismakingsgesprek vind ik erg lastig om op te oordelen. Omdat mijn verwachtingen doodnormaal zijn in feite: ik wens gehoord te worden en wil dat een arts aanneemt dat wat ik vertel, ook waar is. Dus bijvoorbeeld als ik zeg dat ik evenwichtsstoornissen heb waarbij ik werkelijk omval en een uur op de grond doorbreng, de arts er niet maar van maakt dat ik last heb van lichte opsta duizeligheid. Welke arts zal daar ‘nee’ op zeggen?

    De moeilijkheid zit hem er denk ik in dat er een aanzienlijke groep artsen is wat teveel uitgaat van het eigen beeld wat gevormd wordt. Ik ben vrouw, heb diagnoses van zogenoemde ‘vage ziektes’ en dan wordt al zeer snel gedacht dat ik waarschijnlijk wat zeikerig ben, enigzins overdrijf, dat het allemaal wat los loopt (overigens een bekend probleem in de zorg). Met als resultaat dat menig diagnose werd gemist of belachelijk lang op zich liet wachten. Menig specialist in ziekenhuizen is nog meer verbijsterd geweest dan ik zelf hoe ik soms veel te laat werd doorgestuurd, wat er in verwijsbrieven stond of dat er van begeleiding na terugverwijzen werkelijk niets terecht kwam. Was dit nu bij één huisarts gebeurd, zet je je daar wel overheen bij de volgende. Maar het is bij vele huisartsen meer gebeurd waardoor het algehele vertrouwen al aardig gedaald is. Kan je nog denken dat ik totaal niet kan communiceren wellicht, maar de keren dat er iemand mee was, raakte diegene net zo verbijsterd.

    Dat maakt het ook een dubbelsnijdend zwaard. Ik kan een kennismaking wat luchtig starten maar dan geef ik onvoldoende mijn verwachtingen aan. Ik kan ook deze uitleg geven maar loop daarmee het risico zelf al de toon verkeerd te zetten en vast over te komen als zeikerig mens.

    Die site is inderdaad wel wat summier over wat er dan gaande is. Toch vind ik het ergens wel een goed iniatief in de zin dat de gezondheidszorg zelf er niets mee lijkt te doen. Het komt over als een middeleeuwse schandpaal en daar zie ik ook wel nadeel, maar wellicht port het de gezondheidszorg mede om iets wezenlijk te veranderen. Het feit dit verhaal bij lange na niet alleen staat maar een flink probleem is, heeft nu alleen tot gevolg dat patienten gedupeerd raken en dat is dat. Ook niet bepaald eerlijk.

    In beschreven misstanden heb ik wel degelijk aangegeven hoe ik me voelde en een en ander overkwam, maar dat hielp niet veel. Sterker, in verband met de voorstadium baarmoederhalskanker kreeg ik nu plots een oproep van de praktijk voor bevolkingsonderzoek met uitleg waarom registratie zo belangrijk is, terwijl ik mijn laatste controle nog niet eens heb gehad en er afgesproken was dat bevolkingsonderzoek in vervolg bij de gyneacoloog zou plaats vinden (er zijn wat complicaties die het lastiger maken een goed uitstrijkje te nemen). Toen ik dat nog wel even wilde aangeven bij dit gesprek om het mislopen bij andere patienten misschien te kunnen voorkomen, wist hij niet waar ik het over had en melde dat dat allemaal geautomatiseerd gaat en hij het niet eens te zien krijgt allemaal. Toen ik wilde benadrukken dat ook de gemaakte afspraken niet in mijn dossier stonden onderbrak hij me halverwege al met hetzelfde antwoord over automatisering en verder was het niet interessant blijkbaar. Dat hij uit het niets zo tegen me ging staan schreeuwen kwam voort uit een zijn verkeerde bui van dat moment (volgens hem) maar toen ik aangaf dat alleen de excuses me het vertrouwen nog niet terug gaf, werd dat wat weggelachen met een ‘och dat komt wel goed’. Het was uberhaupt wel frappant dat hij niet wilde weten waarom ik weg wilde. Hij gaf enkel aan dat ik weg kon of kon blijven en dat was het wat hem betreft.

    Het is allemaal nogal negatief maar helaas, dat is het voor mij ook geweest. Er zullen meer goede dan slechte artsen zijn op zich maar vrees dat de groep bevooroordeelde artsen met beroepsdeformatie een stuk groter is dan zou moeten.

  8. citrientje

    goeie huisartsen vinden is moeilijk, ik oop dat het je lukt. succes hoor.

  9. Susces ermee..
    Ik zit ook te denken om een andere huisarts te zoeken.
    Deze neemt mij niet serieus.. Had ik hem serieus genomen,
    was ik nu ws verslaaft aan antidepressiva vermoed ik..Ik wacht af..

  10. Eigenlijk heb je het verkeerd om gedaan volgens mij. Je moet eerst een andere arts zoeken voordat je bij de andere weg gaat. Je kunt in iedergeval je zorgverzekeraar vragen welke huisartsen er nog zijn. Die hebben daar een en ander over te zeggen dacht ik

  11. Ik ken ook mensen met dergelijke problemen. Eenmaal het etiket “hypochonder” (al dan niet wat cryptischer/vriendelijker omschreven) in het dossier en het wordt erg moeilijk nog serieus genomen te worden. Ergens een ernstige fout, voordat je roept dat iets “aanstellerij” is zul je, welk etiket de patiënt ook heeft, toch eerst andere oorzaken uit moeten sluiten alvorens er zelfs maar over te denken op dat etiket terug te vallen.

    Andere kant ken ik trouwens ook: ik schijn een nogal hoge pijndrempel te hebben en dat had dan weer tot gevolg dat ik als zeer niet zeurderig in het dossier stond in het ziekenhuis en men het dus zeer serieus (in mijn ogen af en toe overdreven, maar liever dat dan dat men het negeert) nam als ik eens wel ergens over klaagde.

    De naam die je hebt blijkt dus naar beide zijden van groot belang voor de manier waarop je behandeld wordt, en dat lijkt mij bijzonder ongewenst.

  12. Het wordt tijd dat artsen ons recht op vrije artsenkeuze eens serieus gaan nemen. Alhoewel ik de argumenten van Hannah begrijpelijk vind, vind ik het recht op een vrije keuze toch belangrijker. Als dat recht zomaar door afspraken die artsen onderling met elkaar maken op zij gezet kan worden is dat hoogt ernstig.

  13. @Citrientje: heb wat tips uit de buurt gehad inmiddels, hopelijk nemen die nog patienten aan.

    @feex: misschien niet afwachten dan? Ik heb veel te lang gewacht eigenlijk, heeft meer stress gekost dan nodig.

    @Mannie: dat is wel zo maar vorige keer heb ik dat zo geprobeerd maar dan weigerd elke huisarts me omdat ik al een huisarts heb. Dat kunnen ze nu niet meer opvoeren, heb het afscheidsgesprek al gehad tenslotte. Hopelijk werkt dat beter want hier bij blijven met mijn lage vertrouwen heeft ook voor geen van beide veel nut.

    @frans: ja het werkt idd twee kanten op denk ik, andersom heb ik ook meegemaakt. Maar dat is op zich een stuk prettiger denk ik, er kan in elk geval wat minder mis gaan. Hoewel het allebei eigenlijk niet goed is. Begrijp best dat niets menselijks een huisarts vreemd is en dat er een inschatting gemaakt moet worden maar dat laatste moet in mijn ogen wel erg voorzichtig gebeuren en gaat te vaak te gemakkelijk. Heb ook wel eens een specialist gehad die een bepaalde test onzin vond maar als ik het wilde dan kon het wel. Zo kan het ook (en ik kreeg gelijk over de testuitslag dus de arts was achteraf blij dat hij ondanks twijfels me had laten doorzetten).

    @Leibele: helemaal met je eens. Alleen al dat je eerst een gesprek met je arts aan moet gaan kan al zeer vervelend zijn en is voor een aardige groep mensen reden om het maar bij het oude te laten. Op zich begrijp ik wel dat ze telkens opnieuw artsen shoppen om je zin door te drukken willen voorkomen maar in mijn ogen is het een risico wat men maar moet nemen, vrije keuze lijkt me vele malen belangrijker.

  14. Ik heb sinds een paar jaar een orthomoleculair arts (is jarenlang huisarts geweest) naast mijn reguliere huisarts. Deze man heeft mij al meerdere malen genezen van langdurige kwalen waar mijn huisarts geen raad mee wist. Mijn ervaring is dat de meeste reguliere artsen niet verder kijken dan de maag als het om maagpijn gaat, om maar iets te noemen. Ze kijken niet naar het grotere verband. Wist je bijvoorbeeld wat voor symptomen je kunt krijgen als je vitamine B-tekort hebt (geen pillen, maar injecties helpen in dit geval)? Dan kun je bijvoorbeeld denken dat je depressief bent. Of als je bijnieren uitgeput zijn? Dan zou je kunnen denken dat je hartklachten hebt.
    Ik weet niet of je zoiets al eens uitgeprobeerd hebt?

  15. Hannah

    Hoi, misschien ben ik niet duidelijk geweest over het kennismakingsgesprek bij ons in de praktijk. De meeste kennismakingsgesprekken bij ons vinden plaats nadat de patiënt al ingeschreven is, en nadat we het dossier binnen gekregen hebben. Het is dus niet een soort van “ballottage”. Als er van te voren een gesprek is (dus voordat patiënten ingeschreven zijn) is dat op hun eigen uitdrukkelijke verzoek, of omdat we denken dat de patiënt bij ons tegen dezelfde problemen zou kunnen oplopen. Dus meer om weer een teleurstelling te voorkomen.

    We willen juist niet op voorhand selecteren omdat iedereen ongeacht voorgeschiedenis zich bij ons kan melden als we open zijn voor nieuwe inschrijvingen.

    Dat over binnen de hagro niet overstappen (tenzij het binnen het gezin is, dwz alle gezinsleden bij één huisarts), is ook praktisch. Er zijn patiënten die echt niet meer hun oude huisarts willen tegen komen en dat is niet werkbaar als die huisarts wel dienst doet voor de groep (wij zitten niet bij een HAP).

    Ik vind het jammer dat er zoveel slechte ervaringen zijn met huisartsen. Je zou bijna vergeten dat er ook positieve ervaringen zijn.

    Ik wens je nogmaals veel sterkte bij het vinden van een nieuwe huisarts. Succes!

  16. @Leez: yep, daar weet ik helaas meer van dan me lief is. Maar denk eigenlijk dat het nog moeilijker is een echt goed orthomoleculair arts te vinden dan een huisarts. En net als bij een homeopathisch arts moet je daar wel aansluiting bij hebben denk ik.

    @Hannah: omdat ik je eerste en je tweede reactie niet goed met elkaar kan rijmen, heb ik het gevoel dat we van discussie naar algemene oppepper gegaan zijn. Dat vind ik wel jammer, ik zou wel willen weten hoe jij als huisarts tegenover dit soort problemen staat en dan wat je er écht over denkt. Wat ik niet kan rijmen is dat je eerst aangeeft dat ik er goed aan zou doen een intakegesprek aan te vragen maar daarna aangeeft dat hetzelfde intakegesprek niet bedoeld is voor mij maar voor de huisarts. Overigens weet ik wel dat het landelijk zo werkt dat de kennismaking na de inschrijving volgt maar in mijn ogen geeft dat al de scheef getrokken verhouding aan. Zo wordt er immers indirect vanuit gegaan dat de huisarts per defenitie goed is op alle vlakken, deze ‘mag’ niet beoordeeld worden. Jij noemt het met een sterk woord ballotage zelfs. Maar waarom zou een patient niet mogen beoordelen of hij/zij met deze huisarts in zee wil gaan of liever een deur verder kijkt? Elke zakelijke afspraak gaat de beoordeling voor de vastlegging vooruit, maar een huisarts die gaat waken over je gezondheid(sproblemen), de eerste deur naar andere hulpverlening en zorg is en die je veel vertrouwen zal moeten kunnen schenken, die doet het andersom om niet beoordeeld te willen worden. Wordt dat zo persoonlijk ervaren onder huisartsen of waarom is dat?

    Begrijp verder wel dat je het sympathiek bedoeld maar ‘je zou bijna vergeten dat er ook positieve ervaringen zijn’, dat kriebelt toch bij me. Na een posting over zeer intense ervaringen waar jij veel inzicht in hebt, maakt het toch niet veel uit of er hordes positieve ervaringen elders tegenover staan? Het is voor mij een zeer gevoelig onderwerp wat nogal wat spanning met zich meebrengt en ik krijg bijna de neiging te zeggen ‘als je zomaar dood had kunnen gaan omdat drie huisartsen te besodemieterd waren om even hun vage gevoelens opzij te zetten en een uitstrijkje te maken, dan schenken andere positieve ervaringen toch weinig vertrouwen’. Niet om jou te beledigen verder maar het voelt als dooddoener op een groot maatschappelijk probleem. Het positieve maakt het negatieve niet goed helaas.

    Enfin, zal vandaag gaan rondbellen naar twee huisartsen die verschrikkelijk goed bekend staan, nu maar hopen dat ze nog patienten aannemen.

  17. Ik vind het jammer dat je mijn reactie zo opvat. Ik wilde via de contactbutton reageren, maar die doet het niet? Het blijft moeilijk in een beperkt aantal woorden duidelijk te maken wat ik bedoel of vind. Ik zou je daarover liever mailen. Ik weet ook dat ik bij de “verkeerde” kant hoor, namelijk bij de zorgverleners waar jij slechte ervaringen mee hebt.

    Een laatste reactie. I wil best verder met je erover praten, maar dan graag via de mail. Je kan me evt benaderen via de contactbutton op mijn eigen weblog als je dat wilt, dat laat ik aan jou over.

    Ik heb beide kanten van de zaak willen aangeven. Het mes snijdt aan twee kanten bij een kennismakingsgesprek. Ook na inschrijving mogen patiënten natuurlijk nog weer weggaan als ze denken dat het niet zal gaan klikken.Ik heb ook niet willen aangeven dat het voor de een dan wel de ander is.

    Het doel van mijn kant uit is niet om patiënten te weigeren, maar om verwachtingen helder te krijgen om zo op een goede manier te kunnen starten. Zeker als een patiënt slechte ervaringen heeft met de zorg. Voor een nieuwe huisarts is het dan best moeilijk om het nog goed te kunnen doen (zonder verwijt overigens). Ik heb wel eens in een kennismakingsgesprek aangegeven dat ik niet de goede huisarts zou zijn voor de patiënt. De patiënt wilde het toch proberen, maar is inderdaad na een half jaar weer vertrokken.

    Wat ik ervan vind?
    Ik vind dat patiënten en huisartsen niet te lang samen moeten tobben als het niet gaat. Zoals ik al zei, ik adviseer patiënten soms dringend om een andere huisarts te zoeken en wil daar ook in bemiddelen. Waarom? Omdat als een patiënt zich niet serieus genomen voelt door de dokter of het niet eens is met de aanpak, de dokter geen goede dokter meer kan zijn voor de patiënt en dat kan alleen maar ten koste gaan van de patiënt. Zolang als jij hebt getobt is niet goed. Ik heb het idee dat daardoor je vertrouwen in de (jhuisartsen)zorg steeds minder wordt, en dat vind ik
    jammer. Als ik zo je verhaal lees, zou ik het anders gedaan hebben. Ik ben gewend om na een conflict of gemiste diagnose met de patiënt in gesprek te gaan hierover.

    Wat ik verder ook vind en daarom reageer ik denk ik ook (met alle goede bedoelingen en niet alleen om je op te peppen, alhoewel dat ook een doel was van mijn reactie, maar blijkbaar komt dat verkeerd over), is om ook de visie van een huisarts te geven. Ik vind het vervelend dat er steeds meer afgegeven wordt op de (huisartsen)zorg. Ik vind me zelf een redelijk goede huisarts met veel tijd voor mijn patiënten en betrokken met mijn patiënten en vind inderdaad dat er ook wel eens positieve verhalen tegenover moeten staan, mijn opmerking in deze was meer in het algemeen bedoeld en niet persé voor jou. Ik heb last van alle negatieve publiciteit.

    Wat ik ook vind: als een patiënt mij onheus bejegend, uitscheldt, mij bedreigd etc dan kan ik niet zomaar die patiënt aanzeggen om een andere huisarts te gaan zoeken. Zelfs bij agressie mag dat niet zomaar. En dat zit me soms ook danig in de weg. Je voelt je dan als huisarts soms een beetje vogelvrij. Als je dan een patiënt toch de “wacht” aanzegt, dan doe ik dat m.i. heel netjes, na één of twee gesprekken om mijn visie uiteen te zetten. Dan komt er een aangetekende brief met verslag van het gesprek. Dan bemiddel ik eventueel nog in het vinden van een nieuwe huisarts en dan krijg je toch nog een klacht omdat je de behandelovereenkomst hebt opgezegd.

    Dit klinkt misschien een beetje zielig als ik het zo nalees, maar zo is het niet bedoeld hoor.

    Mijn advies is nog steeds: ga een kennismakingsgesprek doen en tja, helemaal goed beoordelen kan je de situatie natuurlijk nooit, maar ga in ieder geval wel op je gevoel af. Als je gevoel niet goed is, moet je het denk ik niet doen. Sterkte!

  18. @Hannah: Als ik de laatste reactie lees is mijn geprikkeldheid ook meteen verdwenen moet ik bekennen. Vond de tweede reactie zo tja … bijna oppervlakkig zo algemeen vergeleken bij de eerste reactie denk ik. Deze laatste reactie zie ik veel meer jouw mening en gedachten en dan krimpen mijn gevoelige tenen ook meteen een paar maten. Want ik zie het ook niet in termen van de goede en de verkeerde kant hoor (hoewel ik me kan voorstellen dat ik sterk zo overkom op het moment). De ene arts is de andere niet en hoewel ik denk dat er op zich wel een groot probleem is, zal dat lang niet voor alle artsen opgaan (gelukkig).

    Denk dat ik eerder had moeten vertrekken toen gesprekken of aangeven echt niets hielp en heb dat ook wel geprobeerd. Maar andere praktijken namen me simpelweg niet aan zodra ze merkten dat ik al een huisarts had. Het huisartsentekort was ook enorm maar dan nog voelde ik me wel wat in de kou gezet. Ben verder overtuigd dat ik er niet meer aan kon doen, als de arts het simpel wegwuift tja, wat moet je dan nog doen zonder de verhoudingen nog slechter te maken?

    Kan me wel voorstellen dat je last hebt van de negatieve publiciteit en dat is ook vervelend als je zelf probeert het juiste te doen maar je in de schaduw van een probleem elders blijft staan. Wat dat betreft denk ik eigenlijk dat we ons hetzelfde voelen, maar dan ieder aan de andere kant van de tafel. In de zin dat ME eveneens al lange tijd negatief in de publiciteit staat met alle vervelende gevolgen vandien. Er is echter wel een groot verschil wat betreft dit log, het is mijn weblog waar ik vertel over mijn nogal nare ervaringen. Lange tenen kunnen ook wel een beetje verwacht worden denk ik? 🙂 Bovenal gaat het om mijn gezondheid waar ik wel voldoende mee worstel. Op het moment dat ik daar zwaar de pest over in zit te hebben, is het voor mij moeilijk om de andere kant te zien. Simpel omdat ik dat op dat moment niet eens wil (het is ook geen posting nav een krantenbericht bijvoorbeeld maar naar aanleiding van erg persoonlijke ervaringen tenslotte)

    Mijn menu moet nog aangepast inderdaad, nu ik erover nadenk is dat wat misleidend om het zo te laten staan. Mijn mailadres staat in de sidebar ook maar ik stuur wel even een mailtje via het contactformulier van jouw log strakjes.

  19. Hannah

    Niet goed gekeken dus voor je email adres. Ik heb je mail ondertussen gelezen (indrukwekkend wat je schrijft!).

    Dank je voor je reacties.

  20. Toch het idee dat het grotendeels een kwestie van beroepsprestige is. Mondige en slimme patienten tasten de mythe van de almachtige arts aan. Artsen vinden het ook vreselijk als een patient naar een collega-arts gaat voor een second opinion. Dan zijn ze – vooral mannelijke artsen – danig in hun kruis getast. Artsen houden elkaar wat dat betreft ook de hand boven het hoofd. Met elkaar proberen zij het aanzien, de algehele status van het beroep zo hoog mogelijk te houden. Het is onderdeel van het allopathisch medisch regime. Net als het enigszins ziek-houden van patienten. Ziekte is hun broodwinning. En hun beroep mag er voor de buitenwereld best wat moeilijker uitzien dan het feitelijk is.

  21. ik was zelf ook eens aan het kijken naar een andere huisarts. Mischien dat dit je helpt of je kent de link al, zal best wel maar toch http://www.independer.nl/gezondheidszorg/Default.aspx?section=VVHuisartsen&page=intro&portal=adwordsINDGZVVH1&gclid=CPyGtq-lr5ACFQNCMAodK0Q-Xw

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft