Acceptatie

Je ziet ze wel op televisie. ME-patienten in een totaal aangepaste omgeving. Hulpmiddelen in de buurt en omgeving geconditioneerd kunnen zij eigenlijk heel goed leven met het feit dat ze ziek en daarmee beperkt zijn. Ze zoeken geluk in de kleine dingen en hebben zich er bij neergelegd dat het cliche ‘je kan niet alles hebben’ nu eenmaal ernstig opgaat voor hen. Welliswaar vinden ze het erg dat ze getroffen zijn, maar aan de andere kant hebben ze zich er ook bij neergelegd.

Daar kan ik met mijn hoofd niet bij, het is hetgeen mijn hersenen gewoonweg nooit hebben kunnen omvatten. Hoe kan je nou tevreden leven terwijl zoveel niet kan of niet lukt? Zelf merk ik dagelijks dat er gesmolten was in mijn hoofd zit of mijn lichaam prikkels geheel anders interpreteert dan de bedoeling. En al die keren raak ik er op zijn minst lichtelijk geirriteerd van. Onacceptabel dat ik regelmatig een simpele handleiding niet in een keer meer kan bevatten, laat staan een cursus kan volbrengen. Dat een kamer opruimen en schoonmaken niet te doen is in een dag. Dat ik niet een half uurtje kan staan zonder gevolgen.

Mijn omgeving begrijpt dat niet erg (en wellicht u ook niet). Een vriendin zei een tijd terug “je hebt het toch prima voor elkaar? Je hoeft niet te werken, hebt geen verplichtingen behalve misschien wat huishouden. En als dat niet lukt dan is er niemand die daar iets van zegt. Eigenlijk hoef je niets en toch ben je nooit tevreden”. In mijn oren klinkt dat als ‘je kan niets maar je hoeft ook niets, wees toch eens tevreden met niets’. En daar wringt precies de schoen!

Het wil overigens niet zeggen dat ik ongelukkig met heel mijn leven ben. Met een lieve vriend, fijne katten en een lieve vader heb ik het niet bepaald slecht getroffen. Maar accepteren dat ik beperkt ben en daar gelukkig mee worden, nee dat is nog nooit gelukt. En inmiddels denk ik dat het ook nooit zal gaan lukken.

Waarschijnlijk zal ik moeten accepteren dat acceptatie niet in mijn karakter zit besloten ..

Comments (21)



Previous

Montessori

Next

Stop maar met lijnen..

20 Comments

  1. Ik denk dat je met die slotzin de kern wel te pakken hebt. Overigens kan ik ook een hoop dingen niet en wat mij betreft zit acceptatie niet zozeer in het tevreden zijn met de situatie zoals die is maar in het afleren je te ergeren aan de dingen die je niet kunt, afleren te schoppen tegen zaken waar dat schoppen geen enkele invloed op heeft. Daar wordt het feit dat je b.v. als je een dag iets extra’s doet (b.v. een taart bakken en daarmee naar een verjaardagsfeestje gaan) in moet calculeren dat je daarna minstens een dag nodig hebt om bij te komen niets leuker door, maar het leeft wel wat meer ontspannen. Je hoeft niet blij te worden van je beperking, maar je er over opwinden, je ergeren e.d. kost alleen maar meer energie die je nu juist wel beter kunt gebruiken.

  2. Toch zul je een bepaalde mate van acceptatie moeten proberen te bereiken, omwille van rust in je leven…. ik spreek uit ervaring.

  3. Ik weet dat jullie beiden daar gelijk in hebben, ook voor het stressniveau zou dat beter zijn. En inmiddels schop ik er wel wat minder tegen, alleen heb ik dan de neiging de beperking te gaan negeren. Dat kan een voordeel zijn, het weerhoud me tenminste niet iets te proberen. Maar vaker is het een nadeel omdat ik extra tegen mijn beperkingen aan ga lopen.

    Enfin, het is mijn zwakke punt misschien. Vraag me wel eens af of het scheelt dat ik eigenlijk niet weet wat ik mankeer. ME is maar een naam, het zegt niets over wat er eigenlijk mis is. Misschien hou ik daarom mede het gevoel dat er iets te doen moet zijn (vandaar dat ik het toegespitst had op ME-patienten hoewel sowieso chronisch zieken het zullen herkennen)

  4. citrientje

    een mens wil altijd meer, maar als dat niet gaat kun je eindeloos blijven vechten en daar doodmoe van worden of je er inderdaad bij neerleggen en je leven leven zoals het nu is. Voor mij is het prima zo, tuurlijk wil ik meer en als dat ooit komt dan komt het en komt het niet dan niet. Moet zeggen dat ik me stukken beterder voelde toen ik zo ging denken. 🙂

  5. Het is altijd schipperen denk ik. Het ene moment moet je je schikken in het beperkt zijn wil je je grenzen niet overgaan, het andere moment moet je even uit de band kunnen springen en ‘domme’ dingen doen zodat je weer voelt dat je de controle hebt, zoiets. Maar over het algemeen is acceptatie inderdaad toch wel handig, het put teveel uit ook nog eens te moeten vechten tegen jezelf.

  6. Waarom zou je toch een vijand zijn van een deel van jezelf dat niet verandert? Dan doe je jezelf zeer tekort.

  7. Ga er nu een vervolg logje over schrijven om het misschien duidelijker te maken (hoewel iedereen het dan nog gerust oneens kan blijven natuurlijk 😉 )

  8. Ik begrijp jou wel, en het is niet verstandig dat je “het” niet zo goed kan accepteren als anderen misschien, maar dat is wie jij bent.
    Volgens mij zou je dat gegeven, namelijk dat jij niet makkelijk dit leven kan accepteren moeten laten bestaan.

    Ik heb niet zo’n nare ziekte als jij, maar ben ook erg slecht in accepteren. Het is zo erg dat ik er zelfs een ruzie om had met mijn moeder, zij was kwaad dat ik dingen niet kan accepteren, dat ik er steeds maar weer over blijf vallen en mijn leven zoals het is niet kan accepteren.

    Gelukkig ben ik nu dan wel zo ver dat ik voor mijzelf kan en mag zeggen dat ik nu eenmaal zo in elkaar zit.
    Ik ben nu eenmaal iemand die ook al kost het al mijn energie steeds maar weer blijft vechten en zich er niet bij neer kan leggen.
    Ik accepteer nu dat ik iemand ben die schijnbaar zo dom is dat ik al mijn energie geef aan het niet accepteren.

    Ik begrijp jou heel erg goed, dat is in de persoon die je bent. Verstandelijk begrijp jij de reacties wel, maar jouw gevoel is een andere zaak, en dat gevoel moet je op een andere manier benaderen, misschien heeft jouw gevoel eerst wel veel meer en nog veel langer begrip en ruimte nodig voor zij maar een beetje kan accepteren wat een *K*situatie je in zit.

  9. Het zal je misschien verbazen na mijn reactie op je vervolglog Cin, maar ik kan weinig tegen de woorden van Tante Gerda inbrengen, ondanks dat ik van mening blijf dat (tot op zekere hoogte) accepteren het leven een stuk prettiger maakt.

  10. Tante Gerda, ik krijg zin om je te zoenen! ^:)^ Behalve dan dat ik het geheel niet dom vind en denk dat het niet altijd noodzakelijkerwijs energie kost (alswel een gevoel van onbehagen geeft waar we gelijk weinig aan kunnen doen.) Enfin, prachtig verwoord en precies waar ik heen wilde ..

    @Frans: dat verbaasd me inderdaad 😀 Maar ik reageer nog op volgende commentaar en zal dit in mijn achterhoofd houden .

  11. In het algemeen ben ik er beter in om de draak met iets te steken, dan om een psychologisch verantwoorde riem onder iemands hart te steken.
    Een ding is duidelijk:
    Je omgeving KAN je niet begrijpen.
    Dit komt omdat het invoelvermogen van mensen hiervoor niet toereikend is.
    Je zult slechts ECHT door mensen begrepen kunnen worden die in vergelijkbare omstandigheden leven; de rest kan hooguit een beetje met meevoelen.
    Bovenstaande is best vervelend, maar de mens zit nu eenmaal zo in elkaar ( over “intelligent design” gesproken >:) )
    Nu zou ik je een ontzettend goedkoop pragmatisch advies kunnen geven:
    Steek geen (geestelijke) energie in dingen die je niet kunt veranderen, dat is zonde van je tijd.
    Maar als het zo simpel was, zou je probleem een stuk kleiner zijn en bovendien weet je zelf ook wel dat dat beter is.
    Maar hoe doe je dat?
    Sommige mensen vinden baat bij ontspannings oefeningen/meditatie.
    Anderen praten met een “loog” , “peut” of met lotgenoten.
    Weer anderen hebben genoeg aan afleiding door muziek om al te sombere gedachten uit te bannen.
    Dat een mens in jouw omstandigheden zich vaak behoorlijk door de omstandigheden besodemieterd voelt is natuurlijk normaal.
    Alles zomaar zou accepteren, zou wel van een zeer aparte geaardheid getuigen.
    Stel voor je zelf vast hoeveel tijd “somberen”per dag je nog geestelijk gezond vindt.
    Kom je daar overheen moet je misschien eens uitzien naar enige assistentie.
    Hou je haaks

  12. @Henk: ha, maar daarmee begrijp jij toch prima wat ik bedoel aan te geven :p 😉 Denk verder dat je heel veel gelijk hebt ..

  13. Joke

    De onnadenkende mensen die zeggen: je kunt niets, maar je hoeft ook niets en die denken dat je daar wat aan hebt gaan voorbij aan een van de fundamentele dingen die zij zelf ongetwijfeld niet graag zouden opgeven. Namelijk keuzevrijheid.
    Niets doen kan heerlijk zijn, als je ervoor kíest. Je kan dan namelijk ook weer kiezen om wél iets te gaan doen. Dat gegeven alleen maakt zoiets prettig. Niets doen en weten dat je morgen ook niets kunt doen en de dag daarna ook niet, en weten dat wat je ook wilt, je er niet voor kunt kiezen dat te doen, maakt je een gevangene.

    Ik vraag me af of dergelijke mensen ook tegen een man die ten onrechte voor tien jaar de gevangenis in moet zouden zeggen dat ie blij mag zijn dat ie gratis kost en inwoning heeft.

  14. @Joke: dat laatste waarschijnlijk weer niet maar dat zal voor mensen makkelijker zijn het ‘vervelende’ van in te zien. Wat dat betreft zal Henk wel een groot punt hebben. Denk daarnaast ook dat veel mensen het niet prettig vinden om te horen en in een soort automatisme gaan relativeren. Die vriendin bijvoorbeeld bedoelde het geheel niet slecht maar bedacht zich duidelijk ook niet hoe lullig het klinkt. Og misschien is dat het, er wordt niet al te veel nagedacht?

  15. Joke

    Henk heeft zeker een punt, want dat heb ik zelf maar al te vaak gemerkt. Men wil liever niet geconfronteerd worden met dit soort zaken en men wil zich al helemaal niet voorstellen hoe het zou zijn als het hen overkwam. Feit is ook dat iemand die het niet kent het helemaal kan navoelen. Ik merk dat nu zelfs, dat men het maar heel gewoon vind dat het nu weer goed gaat. Wat voor enorme waarde en betekenis dit voor me heeft, daar kunnen ze zich letterlijk geen voorstelling van maken.

    De tip die hij geeft, daar heb ik zelf heel veel baat bij gehad. Ik stond mezelf toe een dag in de week te sippen tot ik een ons woog. En vaak zat ik aan het eind van de dag met tranen in mijn ogen mijzelf uit te lachen om mijn eindeloze zelfmedelijden. Het luchtte enorm op en de rest van de week kon ik weer sterk zijn. Misschien kun je er iets mee, misschien ook niet.
    Maar proberen mensen duidelijk te maken hoe dit voelt voor jou is onbegonnen werk, ik heb het uiteindelijk dan ook maar opgegeven. En dát scheelde een bak energie!

  16. @Joke: kan me er nog moeilijk een voorstelling bij maken. Tot nog toe sip ik niet bewust maar laat me er door overvallen op de meest onmogelijke momenten, de ene keer vijftien keer per week en dan weer een maal per drie maanden. Misschien is het wel een idee om er iets bewusts mee te doen, ga er in elk geval op broeden..

    Dat het voor jou een enorme waarde heeft kan ik me dan weer wel voorstellen. Het lijkt me ook – zeker de eerste tijd – eng eigenlijk. Bang dat je het ineens weer kwijt raakt, ook al is het misschien niet rationeel gedacht. Of valt dat mee?

  17. Joke

    Nee, dat valt zeker niet mee. Ik viel van de weeromstuit weer regelrecht terug in een depressie. Lekker tegenstrijdig, maar het ging zó snel allemaal dat ik het gewoon niet ‘even’ kon verwerken. De eerste maanden waren dan ook heel raar. Aan de ene kant voelde ik me ineens superwoman en probeerde ik van alles uit dat ik al zo lang niet meer kon, maar aan de andere kant lag ik bij ieder pijntje of spoortje van vermoeidheid gierend van het huilen in bed in de volledige veronderstelling dat het nu wel weer mis zou gaan.
    Dat vertrouwen komt stapje bij beetje, maar ik ben er nog lang niet.

  18. Gek genoeg is wat je beschrijft dan weer heel ‘gezond’, het zou vreemd zijn geweest als je zo de draad had kunnen oppakken tenslotte. Heb je niet ook de pest in dat artsen niet eerder hebben gevonden wat uiteindelijk gevonden is?

  19. Joke

    In het begin ben ik heel boos geweest. Maar toen heb ik letterlijk besloten niet meer achterom te kijken in dat opzicht. Het is nu eenmaal zo gelopen en ik had al mijn energie nodig om mijn nieuwe leven op de rails te krijgen. Daar moet ik wel bij zeggen dat er geen enkele arts is die aantoonbare fouten heeft gemaakt, omdat de referentiekaders waar zij mee werken gewoon fout zijn. Mijn huisarts heeft zich uitputtend verontschuldigd, terwijl ik, nu ik weet hoe het met de bloedtesten werkt in dit opzicht, haar niets kwalijk kan nemen.

  20. Dat vind ik wel knap dat je dat goed achter je kan laten. En wel fijn dat de huisarts verontschuldigd, zelfs al kan ze er niet echt iets aan doen. Dat geeft toch een stuk erkenning dat er heel wat mis is gegaan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft