Nog wat meer acceptatie ..

Het enige waar ik altijd enigzins de pest aan heb gehad is huishouden doen en toen was het iets wat er bij hoorde en wat je tussendoor ‘even’ deed. Verder deed ik twee universitaire studies, zat tot over mijn oren in de studentenpolitiek, was fanatiek in fantasy games, had een flink sociaal leven en was enorm ambitieus. Toen werd ik ziek en na veel en vooral heel lang strijden heb ik al die activiteiten en ambities het raam uit moeten gooien. Om te worden waar ik altijd al een hekel aan had: huisvrouw! En zelfs daar loop ik tegen beperkingen aan.

Gisteren schreef ik over mijn beroerde acceptatie en eigenlijk waren de reacties wel vrij eenduidig: wat heeft het voor zin tegen jezelf te blijven vechten? Daar zit heus wel wat in. Maar het is niet zozeer vechten tegen afzonderlijke beperkingen, het is een algehele weerstand tegen het (beperkte) leven waartoe ik mij nadrukkelijk veroordeeld voel. Het vage gevoel wat altijd om me heen hangt dat het gisteren niet veel was, vandaag niet veel wordt en morgen net zo weinig zal inhouden.

En geen benul hebben hoe iemand dat ooit kan accepteren .. 

Comments (19)



Previous

Stop maar met lijnen..

Next

Zaterdag Crypto

19 Comments

  1. Je bent helemaal geen huisvrouw geworden (daar moet je je sowieso altijd tegen blijven verzetten, tegen dat vreselijke woord). Misschien doe je wel veel huishoudelijke dingen, in tegenstelling tot wat je vroeger aan activiteiten deed, maar om nu iemand met zoveel aspecten in zijn of haar persoonlijkheid het label huisvrouw mee te geven, is onterecht. Verder vind ik dat een mens beter af is, door zoveel mogelijk te accepteren. Ik bedoel, de dingen die men niet veranderen kan.

  2. Tja, nu kan ik wel weer gaan vertellen wat ik gisteren ook duidelijk probeerde te maken: dat accepteren niet betekent dat je blij moet zijn met de beperkingen, niet betekent dat je niet meer probeert de toestand te verbeteren of toch op zijn minst niet achteruit te gaan, niet betekent dat je niet af en toe iets meer doet dan je weet dat je aan kan. Als ik maandag een verjaardag heb en daar ook nog een taart voor ga bakken wéét ik dat ik dinsdag geen cent waard ben, daar kan ik me aan ergeren maar dan wordt het feestje niet gezelliger en ik ben er dinsdag niet minder afgepeigerd door dus daar heb ik alleen mezelf extra mee (en misschien zelfs wel ook de andere gasten op het feestje).

    Vergelijk het b.v. met een voorstelling van een cabarettier waar je duur voor betaald hebt. De cabarettier vertelt een hele slechte, afgezaagde grap. Je kunt natuurlijk de schijn ophouden en hard lachen. Dat heeft niets met accepteren te maken. Je kunt ook denken “Blègh” en geinteresseerd de volgende mop afwachten, dat is accepteren. Wat jij echter doet is je fors gaan ergeren aan die duur betaalde slechte mop met tot gevolg dat je van de volgende mop ook de lol niet meer in kunt zien, hoe leuk die misschien ook is.

    Door je zo vast te bijten in wat je niet (meer) kunt, vooral daar naar te kijken, verminder je zelf de lol die je kunt hebben met dingen die nog wel kunnen.
    Ik zou ook graag weer eens b.v. naar een grote countryshow gaan. Misschien doe ik dat ook nog wel een keer, wetende dat ik dan waarschijnlijk meerdere dagen totaal van de kaart ben. Maar ondertussen zet ik een dvd op met een show van Johnny Cash, of Willie Nelson, of Kris Kristofferson of nog een andere goede countryzanger en pak mijn gitaar erbij en denk dan “gaat lekker, en dit zou bij een echte show nou net weer niet kunnen”

  3. Sandra _ Pukske

    Mooi gezegd Frans…

  4. Het is slikken of stikken, helaas.

  5. Frans verwoordt het goed. Het is ook een beetje lood om oud ijzer, vechten, weerstand. Ik begrijp heus dat het moeilijk is: twee jaar geleden is mijn hoofd vastgezet met vier schroeven, chronische pijn en hinder. Maar mijn leven is niet voorbij en ik vergal het niet door vooral te denken aan wat er niet meer kan. Wees geen vijand van jezelf Cinner want je verliest het. Er is veel te winnen.

  6. Loslaten is erg moeilijk. Onthechting, acceptatie. Waarom je energie verspillen aan vechten?

  7. @Leez: ik denk dat er niets mis is met huisvrouw/-man zijn eigenlijk, als je er zelf voor kiest. En dan gaat ook goed op dat er nog zoveel meer is. Maar – niet om zo negatief te klinken als het gaat klinken – bij mij is er niet gek veel meer dan dat. Mijn persoonlijkheid behelst wel meer dan dat maar dat is ook juist waar de weerstand vandaan komt, met die persoonlijkheid kan ik toch niet veel meer doen. Die zit opgesloten. De ambitie en het denken zijn er gewoon nog, maar mijn lichaam maakt het onmogelijk er iets mee te doen.

    Overigens moet ik er aan toevoegen dat ik heus wel geluk vind in dingen en niet de hele dag depressief loop te zijn (zo klinkt bovenstaande tenslotte wel). Maar de vage weerstand zit er wel. Ook al is het nutteloos daar onvrede mee te hebben, dat is verstandelijk geredeneerd maar redeneert de gevoelens niet weg.

    @Frans: weet bijna niet hoe ik het duidelijk moet maken, hoewel Tante Gerda al een flink eind kwam. Het zijn ook niet de afzonderlijke dingen die het vervelend maken, het is het geheel. Het is niet alleen die verjaardag die gaat kosten of dat concert wat onbereikbaar blijft. Het is dag in dag uit in een leven gesloten zitten wat je niet wil maar ook nog eens niet kan veranderen. Van afhankelijk zijn van mijn partner voor welke vooruitgang dan ook tot niets over mijzelf te vertellen hebben omdat ik totaal niets meemaak.

    Om jouw voorbeeld te nemen: het is een mop horen en blegh denken en dat ook bij de volgende mop, de daarop volgende mop en zo verder. Na de show bleken alle moppen blegh. En na veertien jaar elke dag blegh moppen te horen krijg je plots het gevoel dat de moppen zo leuk niet meer gaan worden van die specifieke cabaretier. Alleen lullig, het is de enige die er nog is en nou zit je met die moppen opgescheept. (Zie verder wat ik aan Marius schrijf)

    @Marius: het eerste wat in me opkomt is dan te vragen: wat valt er allemaal te winnen? Maar dat is flauw en ubernegatief verder dus dat trek ik snel weer in. Zal in plaats daarvan een ander vergelijk maken:

    Ik maak ontzettend makkelijk contact en zal overal mensen kunnen leren kennen (sterker, ik leer overal mensen kennen). Toch heb ik bijna alleen nog een baal oppervlakkige contacten en als ik die niet zelf opzoek, zit ik dag in dag uit geisoleerd thuis zonder dat iemand belt of langskomt. Dat komt niet omdat ik zo’n naar mens ben ofzo, dat komt omdat ik niet uit kan, niet mee kan sporten, niet werk, niet mee kan winkelen, naar een concert of een pretpark. Mensen kunnen niet eens bij het koffiedrinken besluiten tot iets want dat kan ik weer niet aan en dat is allemaal heel lastig. Zieken zijn sowieso niet erg populair (ik lul er niet veel over maar het is nu eenmaal vaak merkbaar omdat ik ergens de trap niet op kom, omval, ziek wordt of op het laatste moment af moet zeggen, er wel ben maar niets meekrijg etc).

    Moet ik me daar maar bij neerleggen? Ja, ik kan de wereld tenslotte niet veranderen. Veranderd dat mijn gevoel van weerstand: welneeee! Vooral niet omdat het niet ligt aan mijn sociale vaardigheden maar aan zaken waar ik geen controle op uit kan oefenen. En vooral omdat ik lichamelijk gammel ben geworden maar mijn behoefte aan mensen om me heen daar niet mee is veranderd. Aanpassen of de strijd staken zou betekenen dat ik mijn persoonlijkheid moet aanpassen en voor mijn gevoel zelfs minimaliseren om zo tegemoet te komen aan een lat die wel erg laag gaat liggen.

    @Pascal: hoe doe je dat niet? (zie ook bovenstaande antwoorden)

  8. Marijke

    Ik begrijp het heel goed: je leven is zo beperkt geworden dat er helemaal niks gebeurt. Het enige spectaculaire is je ziekteverschijnselen, maar in contacten wil je het daar nu net niet over hebben. Dus heb je ook niks om over te praten. Tenminste zo is het momenteel bij mij. Soms is het gewoon even waardeloos, maar er komt altijd wel weer een moment dat er iets gebeurt waardoor je weer leuke dingen gaat zien en bedenken. Sterkte maar.

  9. @Cin: het is inderdaad moeilijk goed onder woorden te brengen. Probleem is dat we allebei van een andere kant naar hetzelfde glas in lood raam kijken. We proberen elkaar uit te leggen wat we zien, maar hoewel de ander dat wel begrijpt en zich een voorstelling kan maken van wat we zien is wat de ander beschrijft niet het plaatje dat we zelf zien maar een spiegelbeeld(wat een hoop anderen zeg 😉 )

  10. Joke

    Ik snap heel goed wat je bedoelt, ik zat tenslotte zeven lange jaren in hetzelfde schuitje. Toch heb ik na verloop van tijd wel een soort vrede gevonden in de situatie. Ik kan met alle eerlijkheid zeggen dat ik ook redelijk gelukkig was geworden als ik ziek was gebleven. Klinkt nu heel makkelijk, maar dat zei ik destijds ook. Ik merkte toen al dat jij een soort weerstand had tegen mijn logjes als deze gingen over acceptatie en de kleine dingen waarderen. Het klinkt dan ook vaak als een groot cliche, maar voor mij werkte het wel. Ik heb gevochten voor acceptatie, maar die kwam pas toen ik het vechten opgaf. Hoe ironisch.
    Het is weinig mensen gegeven zich er iets bij te kunnen voorstellen hoe jij je voelt. Ik denk dat ik een van diegenen ben, uitsluitend als ervaringsdeskundige. Maar dan nog kan ik jou niet uitleggen waarom ik onder dezelfde harde omstandigheden toch lang niet altijd die schaduw om me heen had en bij tijd en wijle heel erg gelukkig kon zijn in mijn beperkte leven.
    Wel weet ik dat dit beslist niet mijn verdienste was, maar waarschijnlijk een combinatie van geluk en een toevallig zich hiervoor lenende persoonlijkheid.

    Wat ik er nu helemaal mee wil zeggen weet ik zelf niet, misschien alleen maar dat goede raad van gezonde mensen die dit niet hebben gekend, meer zeer doet dan medeleven. Dat is althans mijn ervaring. Wat ik eigenlijk gewoon wil zeggen is, ik begrijp wat je voelt en ik hoop dat het ooit anders wordt.

  11. Dat ik ook een (actueel) ervaringsdeskundige ben, is wel duidelijk hopelijk. En ik begrijp je uitleg Cinner. Mij helpt het te zeggen: doe wat je kunt en laat wat je teveel is.
    Het is wel jammer als er veel contacten zijn, maar dat het zo eenzijdig is. Ook dat breekt op. En ik weet niet of je het zo ‘moet’ noemen: je persoonlijkheid minimaliseren. Ach, het is ingrijpend en het duurt langer dan je lief is er voor jezelf een goede houding in te vinden. Ik hoop voor je dat het anders wordt.

  12. @Marijke: dat is ook zo en wil er inderdaad niet mee zeggen dat ik voortdurend ongelukkig ben. Maar het hangt wel vaak bij me. Jij ook sterkte!

    @Frans: ik weet niet goed wat je bedoeld met het spiegelbeeld (kan het volgen tot het spiegelbeeld). In elk geval heb ik het gevoel dat we het over andere aspecten van hetzelfde hebben. Ik kan bijvoorbeeld wel iets uitgebreids doen wetende dat ik daarna een paar dagen kapot ben maar daar voorbereid en al gelukkig mee zijn en trots dat het is gelukt, zoals de voorbeelden die je eerder noemde. Kan me dan weer niet of nauwelijks neerleggen bij het geheel, kortgezegd het verregaande gebrek aan keuzevrijheid en controle. Daarvan hou ik het gevoel dat ik het niet duidelijk krijg. En dat wellicht meespeelt dat we te maken hebben met andere beperkingen en andere persoonlijkheden zijn. (goed, lange tekst om te vragen: wat bedoel je? LOL)

    @Joke: wat frappant dat je mijn weerstand hebt gemerkt. Wilde dat eigenlijk proberen niet te laten blijken maar dat is duidelijk niet zo goed gelukt, het klopt idd behoorlijk. Dankjewel voor je begrip en wie weet wordt het best nog anders of word ik nog anders.

    @Marius: dat persoonlijkheid minimaliseren is een omschrijving hoe ik dat aanvoel, misschien wel te sterk omschreven. En je hebt gelijk, doen wat ik kan en laten wat teveel is toch het enige wat ik kan doen uiteindelijk. Maar het is soms fijn om te vertellen, uit te leggen en te ventileren. En begrip te krijgen, ook dat. Ik hoop met je mee in elk geval 🙂

  13. Bedoel ermee dat we hoewel we tegen hetzelfde probleem aankijken er toch een heel ander beeld van krijgen dat nogal tegenover elkaar lijkt te staan maar feitelijk niet meer is dan een verschillende benadering.

  14. Hmm, na enig na-denken geloof ik dat dat duidelijker kan. Van twee verschillende kanten van dat glas in lood raam is wat ik rechts zie voor jou links en andersom. Ik kan proberen me een voorstelling te maken van hoe jij de afbeelding ziet, ervaart maar dat is een beeld dat ik zelf moet vormen in mijn hoofd, het plaatje dat ik werkelijk voor me zie blijft vertellen dat wat jij links ziet rechts staat. Maar ik kan het raam niet omdraaien om te zien wat jij nu werkelijk ziet, of dat klopt met het beeld dat ik in mijn hoofd gevormd heb.

    Op vergelijkbare wijze is wat voor mij dé oplossing is voor jou niet te bevatten en andersom. We kunnen wel proberen te begrijpen hoe de ander er tegenover staat, proberen ons daar een beeld van te vormen, maar ik kan (ondanks dat ik zo’n periode wel heb gehad) niet “even proberen” hoe het nu is om het na jaren nog niet (evt maar voor een gedeelte) te kunnen accepteren, netzomin als jij “even kunt proberen” hoe het is om het wel te accepteren.

    (Pff, valt nog niet mee om een vergelijking die spontaan in je op kwam en die voor jezelf helemaal duidelijk is uit te leggen)

  15. @Frans: schrijf ik een heel verhaal, ben je zelf al stiekem teruggekomen om meer te zeggen 😀

    Denk trouwens dat het al iets eerder ‘mis’ gaat, namelijk dat we elkaars aandoening, beperkingen, omgeving en situatie al moeilijk in kunnen schatten. Zo vergelijkbaar zijn we wat dat aangaat niet denk ik.

    Had een verhaal geschreven met uitleg over mijn beperkingen, de wisselvalligheid en vooral onvoorspelbaarheid daarin en dat het invloed heeft op werkelijk alles in mijn leven. Kortgezegd komt het er gewoon op neer dat alles beperkt is geraakt en dat dat het – samen met hoe ik in elkaar steek – moeilijk maakt. Het is gewoon niet een pakketje beperkingen waar ik me op in kan stellen en op aan kan passen waar ik denk dat jij (en dat is niet om flauw te doen!) wel kan inschatten waar je beperkingen en dus je kunnen ligt.

    Bovendien is er niets in mijn leven waarin ik niet merk dat ik iets mankeer. Op mijn twintigste verloor ik van de een op de andere dag allerlei kunnen en heb me nooit meer een dag goed gevoelt, zonder dat ik weet hoe dat nu eigenlijk komt. Kan niet normaal een boek lezen, een film kijken of ‘even’ een log schrijven (zit alleen al bijna twee uur naar deze reactie te kijken en te schrijven), lullig wandelingetje maken of even de was doen. Alles wat ik doe kost moeite, tot mijn haar wassen of goed mijn tanden poetsen aan toe. Zelfs de simpelste, leukste dingen gaan moeizaam.
    Eerlijk gezegd denk ik dat het absurder zou zijn als ik daar wel prima mee kon leven of niet af en toe diep bedroefd van werd … 😀

  16. @Cin: Ik laat ook lang niet het achterste van mijn tong zien over de beperkingen die ik heb, maar inderdaad die zullen tegenwoordig wat minder ingrijpend zijn dan wat jij ervaart. Voor de transplantatie heb ik die situtie echter wel degelijk een aantal jaren meegemaakt: als ik alleen maar opstond moest ik eerst vijf minuten of langer op adem komen voor ik weer vijf a 10 meter kon lopen(schuifelen). Vergis je dus niet te erg in mijn voorstellingsvermogen.

  17. Even mijn linkje weer goed zetten (cookiejar leeg, moest opnieuw invullen en beetje verkeerd gedaan zie ik) Kan ik gelijk nog aanvullen dat in die tijd de voorspelbaarheid ook niet echt optimaal was.

  18. @Frans: ik beweerde niet dat mijn beperkingen ernstiger zijn dan die van jou of andersom, en al zeker niet dat je daar geen voorstellingsvermogen van zou hebben. Onze aandoeningen, situatie en beperkingen zijn echter wel degelijk anders en dat lijkt me simpelweg moeilijk van elkaar in te schatten (wat iets anders is dan inleven). In die zin staan we toch niet voor hetzelfde probleem?

  19. @Cin: begrijp wat je bedoelt, ben het ook wel met je eens, maar vind toch ook dat hoewel de oorzaken verschillend zijn de gevolgen op een hoop punten (maar inderdaad zullen dat niet alle punten zijn)toch wel sterke overeenkomsten vertonen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft