Openheid

Ik herinner me nog dat ik vanuit het overdekte winkelcentrum naar de telefooncel buiten kroop om hulp te bellen omdat mijn beenspieren het begeven hadden. En alle andere keren dat er geen telefooncel in de buurt te bekennen was. De ontelbare uren dat ik op bankjes, in parkjes, winkelstraten en stations op de grond lag te wachten tot een evenwichtsstoornis weer weg zou gaan (“nee hoor niets aan de hand, ik doe dit wel vaker”). De duizenden keren dat ik her en der overgaf omdat ik ziek en al was vertrokken en het toch ‘net niet’ redde. In slaap viel in de bus, de trein, op vistes en zelfs toen naast me een muur werd weggeslagen in een verbouwing. De ene brandwond na de andere schaafplek opliep door ‘blunders’ en ‘stommiteiten’ (maar eigenlijk omdat ik niet goed zag, afstanden niet kon inschatten of even niet goed werd) en menig lantaarnpaal en deurpost van te dichtbij heb mogen ontmoeten.

Dat klinkt behoorlijk absurd en hoewel het mijzelf is overkomen, ervaar ik het zelf ook als een surrealistische periode in mijn leven. Absurder was het echter dat ik mezelf in die periode hardnekkig als niet ziek probeerde te beschouwen. Van artsen tot (waarschijnlijk daarom) directe omgeving geloofde iedereen dat ik wat psychische problemen had en ik ‘gewoon’ wat optimistischer in het leven moest staan. En wie was ik om iedereen gek te verklaren behalve mijzelf? (Later kwam ik erachter dat dat prima kan en sterker, dat een deel omgeving je dan nog best wil geloven ook). Dus was ik niet ‘echt’ ziek maar beschouwde ik mezelf als niet helemaal goed bij mijn hoofd en begon elke dag opnieuw aan een optimistischer leven waarin het nu vast wel goed zou gaan. En had stiekem onnoemelijk de tyfus in dat niemand zag dat ik kapot ging.

Als ik daar nu op terug kijk, verwijt ik sommige mensen nog steeds veel. Mijn ex bijvoorbeeld. De enige waarvoor ik het scala aan missers en ellende niet verborgen kon houden maar die hardnekkig horende doof en ziende blind bleef (en zichzelf toch als redder in nood is blijven zien??!). En sommige artsen die mijn verhaal hoorden, afwijkingen vonden maar me wegstuurden alsof ik lichtelijk getikt was. Maar verder kan ik stiekem alleen mijzelf verwijten natuurlijk. Tenslotte stak ik enorm veel moeite in verborgen houden, smoesjes verzinnen en doen alsof ik gezond was en zwoor ik uiteindelijk de artsenarij ook maar af. En is het dan enigzins flauw om boos te worden dat dat me steeds beter afging nietwaar ..

Sinds dat bewustzijn ben ik de andere kant op geslagen en enorm open geworden. Niet dat ik de hele dag loop te vertellen hoe het gaat ofzo en kan nog steeds wel meer weglachen dan gezond voor me is. Maar als ik vertel, vertel ik makkelijk en openhartig aan iedereen die het maar horen wil. Ook aan wildvreemden dus .. het is deels de reden dat ik dit weblog begonnen ben.

Dat openhartige is in Nederland niet zo hip gebleken, veel mensen vinden het eigenlijk ‘not done’ of begrijpen niet wat me bezielt. ‘Vuile was hang je niet buiten’ en het idee dat je wel ‘goed’ moet antwoorden als gevraagd wordt hoe het met je gaat denk ik. Maar goed, mij bevalt het wel prima. En u hopelijk ook …

Bent u graag openhartig of liever meer op uzelf?

Comments (22)



Previous

Zaterdag Crypto

Next

Achter lopen

21 Comments

  1. Wow Cin, dat klinkt wel surrealistisch allemaal. Evenwichtsstoornissen? Geen diepte kunnen zien? MS? Hoe steekt het nu dan eigenlijk precies in elkaar?

    Ja, mensen zijn écht beperkt in hun inlevingsvermogen, en daardoor vaak in staat om dingen te ontkennen, simpelweg omdat ze er absoluut geen chocola van kunnen maken. Zo ben ik zelf ook, al zou ik liever anders zijn, maar wanneer iemand mij zegt dat zijn knie zo’n pijn doet kan ik daar alleen maar naar gissen, en pas wanneer mijn knie loeipijn doet zal ik denken: ah, dus zo voelde dat voor die ander. Het is triest, maar zo is het. En hoe vager je klachten, hoe eerder mensen afhaken en het aan de psyche toeschrijven.

    Toch kan het soms opluchten om je verhaal te kunnen doen, ook al kunnen mensen zich er weinig bij voorstellen, ze kunnen op z’n minst je serieus nemen en naar je luisteren, toch? Maar ja, vaak verwachten ze na een tijdje dat “je nu maar weer gewoon verder moet gaan hoor” en laat dat nu net zeer frustrerend kunnen zijn. 🙂

    Ik hoor je persoonlijke verhalen in ieder geval graag, dat verdiept het beeld dat ik van je heb, en maakt soms duidelijk hoe jij aan je levensinstelling komt en waarom je zegt wat je zegt, dus wat mij betreft: gewoon open zijn. 🙂

  2. Hoe minder uiterlijk zichtbaar je klachten zijn hoe lastiger het is. Een been of arm in het gips valt direct op en niet te ontkennen. Dat je daar open over bent en dat dat problemen geeft zal dan ook niemand verbazen en wordt veel beter begrepen. Zo lang het niet te lang gaat duren tenminste: iemand die levenslang in een rolstoel terechtkomt merkt op een gegeven moment ook dat het nieuwtje er af is en dat de vraag “hoe gaat het” weer met “goed” beantwoordt dient te worden.

    Ik had een andere, misschien nog wel gekkere dan de jouwe, manier om er mee om te gaan: aan de ene kant was ik er redelijk open over maar aan de andere kant had ik er vaak zelf de gek mee en antwoordde dan b.v. op die vraag zelf maar gelijk “ach, ik sta fluitend op en ga gierend naar bed”. Verstandig? Geen flauw idee, maar het belangrijkste vind ik dat ik er zelf zo de meeste tijd heel aardig mee om kon gaan.

  3. Ik zou liever open zijn, maar sommige dingen laat ik gesloten.

  4. Het hangt nogal van mijn bui af, maar over het algemeen zou ik zeggen dat ik meer op mezelf ben. Niet altijd vrijwillig overigens. Aard van het beestje, enzo.

  5. Joke

    Ik weet het moment nog exact. Ik liep in de stad bij het gebouw van de Postbank, naast mijn moeder. En moest haar vastgrijpen om niet onderuit te gaan. Ik, als toen 23-jarige moest mij vastgrijpen aan mijn 65-jarige moeder.
    En ineens drong het door. Ik was ziek, echt ziek.

    Ik had het gevoel of iemand me met een hamer op mijn hoofd had geslagen. Ineens wíst ik het. Natuurlijk wist ik het daarvoor ook wel, maar ik wilde er niet aan. Ergerde me eraan als mijn moeder aan iemand anders vertelde over mijn ‘ziekte’. Wilde niet praten en vooral normaal doen.
    Na die dag werd alles anders. Eerst was ik geschokt, maar later werd ik opener en had er minder moeite mee mijn verhaal te vertellen aan anderen. En het luchtte eigenlijk ook enorm op om af en toe gewoon even te mogen laten zien dat het niet goed ging.

    Ik heb ook veel mensen dingen verweten. Dat ze me gewoon alleen lieten, hoewel ik daar toch echt zelf om had gevraagd. En ja, ik kon ze dat eigenlijk niet verwijten, aangezien ik zelf altijd heel veel moeite had gedaan om vooral niet te laten zien wat er mis was.

    Het doet zeer om de waarheid onder ogen te zien. Maar het helpt uiteindelijk wel.

  6. Is een mix bij mij. Soms ben ik open, soms gesloten. Ligt aan het onderwerp en de mensen 😡

  7. Eigenlijk is het bespottelijk dat je jezelf steeds aan andere moet verantwoorden. Je bent wie je bent, met je hebbelijk- en onhebbelijkheden. Blijf jezelf en wees jezelf, wie dat niet kan accepteren heeft een probleem. Accepteer ook jezelf, degene die jouw kennen cq. lezen doen dat ook.

  8. Renald Chi

    Open opstellen is volgens mij inderdaad vooral een overwinning op jezelf, je eigen overtuigingen. Volgens mij is je constatering dat teveel openheid niet gewaardeerd wordt terecht. Een eenvoudig voorbeeld daarvan: vraag mensen naar hoe het afgelopen weekend geweest is, kans is groot dat het meerendeel reageert met goed. Als je vervolgens vraagt wat bedoeld wordt met goed of wat het goed maakte komt er veel meer aan het daglicht. Ik denk dat openhartigheid een goed kenmerk is, wel merk ik weerstand als er sprake is van één richting. Als de openhartigheid een aantal malen aan de orde komt zonder dat er geluisterd (en dan bedoel ik werkelijk geluisterd) wordt, zal ik de openhartigheid minder gaan waarderen. Maar nogmaals, liever openhartig dan gesloten.

  9. Ben best wel openhartig. Vreemd genoeg in de ‘echte wereld’ meer dan online. En ligt ook wel aan het onderwerp. Ziek ben ik nooit want er is altijd iemand die het erger heeft (ook suf, weet ik)

  10. Ik ben erg open. Dat kan je ook wel zien hoe ik mijn blog schrijf.

  11. Ik raad je aan om je ex een brief te sturen. Het luchtte voor mij enorm op om al m’n opperkenau’s te laten weten wat ik eigenlijk van ze vind, door middel van brieven.

    Voor voorbeelden hoe ‘niet te doen’ verwijs ik naar m’n log. Tenzij je hem vanuit de grond van je hart haat. Dan zou ik een kijkje nemen als ik jou was.

    Voor de rest : Gesloten, totdat ik klap,dan doe ik de boel even openzetten, gooi ik de hele zooi eruit en sluit ik weer.

  12. citrientje

    Niet echt open, mensen zitten niet echt te wachten op je verhaal. Ondanks dat ze vragen hoe gaat het. Aan de andere kant stel ik zelf die vraag zo wie zo nooit. Heb genoeg aan mezelf. Ik schrijf ook wat ik kwijt wil op log en wie het lezen wil mag dat lezen. Moet zeggen veel fam of vrienden komen niet op log. Verbaast me altijd.

    geen vuile was. REaliteit.

  13. Smijt jij jezelf maar open hoor. Ik wacht nog even en misschien wacht ik wel heel lang. Teveel bekenden lezen mijn log. Ze zouden niet weten wat ze overkwam.

  14. ik ben erg gesloten en heel selectief in wie ik wel iets vertel. Hoofdzakelijk alleen aan manlief. Ik ben een binnenvetter en dat is niet altijd makkelijk voor mezelf en anderen, dat besef ik wel.

  15. Ik ben vrij openhartig…

  16. me

    Ik ben genadeloos open en hoop altijd op niets minder van anderen, anders zijn ze te zwak voor mij en mijn wereld. Ik loop geloof ik alleen waar er geen grond is.

    CiNNer, je bent de vierde MSer (toch?) waar ik deze week tegenaanloop. Mijn ex had/heeft het ook. Dat en borderline. Ik ga me haast een minderheid voelen.

    Ex schopte en beet alle kanten uit, inclusief de mijne. Met name de mijne, maar stilletjes en angstig en geniepig. Kat in het nauw. Zo dans je de sterren van de hemel en ineens kun je geen 50 meter meer lopen! Jezus fucking christ!

    Okay, parresiastisch contract met hele wereld. Ik wilde haar dragen maar wist niet hoe, maar toch deed ik het en dus scheurde ze zonder verdere criteria mijn hart uit. Omdat ik het niet kon en toch deed en ze wist het en ik haatte dat ze het wist want ik was niet sterk genoeg maar moest het zijn. Or else.

    Then else. Dying hero. Eerlijk genoeg?

    Treffend commentaar, Wenz. Weten wat je niet weet is maar aan 0.01% van de mensheid gegund, *wist* je dat?

  17. @Wenz: Nope geen MS maar ME. Heb je al wat gemailt erover en in het bovenmenu kan je er meer over vinden als je interesse hebt.

    En inleven zal ook moeilijk zijn, zeker als de klachten veel en voor de buitenwereld vaag zijn. Toch onderken jij meteen dat je je niet altijd zal kunnen inleven en denk dat je wel kan aannemen wat iemand je vertelt. Dat kan ook voldoende zijn toch?

    Mensen hebben zeker de neiging er wat genoeg van te hebben of te verwachten dat ‘het’ weer ‘normaal’ wordt. Daar helpt de openheid niet meteen tegen waarschijnlijk, hoewel tenminste wel wat duidelijker blijft dat het niet zomaar verdwijnt.

    Dankjewel verder, open zal ik zeker wel blijven vrees ik 😉

    @Frans: dat is wellicht ook wel nog belangrijker, dat je zelf een weg vind om er mee om te gaan. Overigens is de periode met ziek zijn de aanleiding geweest maar ben ik opener over alles geworden daardoor.

    @Mack: uit angst, gewoonte of wat anders?

    @Joke: misschien waren we daarom ook wel erg gesloten, we wilden het zelf ook liever niet horen. Maar de omgeving krijgt idd geen kans ook maar iets mee te voelen en je uiten kan toch erg lekker zijn vind ik ook.

    @Redstar: altijd in balans he 😀

    @Renald Chi: merk zelfs wel dat als je meer doorvraagt bij een ander, die nog wel eens verward wil reageren omdat verder vragen niet verwacht wordt 🙂

    @Branwen: misschien juist wel logisch, de echte wereld ken je beter waar online eigenlijk de hele wereld kan inhouden. Enne, bijna altijd zal je kunnen vergelijken met iemand die het erger heeft op elk gebied wat je maar kan bedenken. Maar dan cijfer je jezelf misschien wel te makkelijk weg. Hoe erg een ander het kan hebben, wil niet zeggen dat jij het niet moeilijk kan hebben toch (oftewel ja, suffie 🙂 )

    @Brillie: ben jij niet erg open in wat je wil dat mensen weten. Je kan erg open zijn maar heb niet het idee dat mensen je persoonlijkheid door en door leren kennen misschien ..

    @Zach: om een aantal redenen (sorry, zo open ben ik ook weer niet blijkbaar 😉 ) heb ik een tijd terug al besloten geen brief te versturen. Maar wellicht schrijf ik wel nog eens een brief voor mijn log. Ben bij je gaan lezen en was behoorlijk van mijn a propos van je brievenserie. Toch, het zag er ook errug aantrekkelijk uit om je echt fiks uit te speken!

    @Citrien: er zijn toch wel mensen die geinteresseerd zullen zijn. gek dat vriendne en familie helemaal niet komen lezen eigenlijk, bij mij groeit dat aantal gestaag (helaas, het maakt dat ik stiekem toch iets meer ben gaan censureren op mezelf)

    @Cornette: misschien is dat juist wel heel bevrijdend, recht voor zijn raap 🙂

    @Chantal: zal moeilijk te veranderen zijn misschien als dat sterk in je aard ligt.

    @Pascal: en kort van stof hahahahaha

    @me: Geen MS maar ME (en geen borderline gelukkig). Je lijkt inderdaad erg eerlijk en open. Waarom genadeloos eigenlijk? Denk trouwens dat de problemen eerder bij de borderliner liggen, vaak niet reeel voor de ander en ook niet tegen op te leven.

  18. me

    ME: Sorry voor mijn onwetendheid, CiNNeR.

    Wat betreft die “genadeloosheid”: Ikzelf ervaar openheid juist precies niet als genadeloos, maar openheid is niet onmiddellijk gericht op comfort, en daarmee ook niet op het comfort van de ander. Wat voor de één domweg een uitspraak over zijn/haar realiteit is, is voor een ander misschien het doorbreken van een prettige illusie waarin hij/zij is opgegroeid/gevoed.

  19. @ME: dat geeft niets.

    Wat je zegt kan ik me helemaal in vinden, hoewel dat soms meer te maken heeft met eerlijkheid. Waar je dan heel open in bent.

  20. paola

    gesloten denk ik…… ik laat wel eens hier en daar wat los en dat is al een hele overwinning ……

  21. Interfaccia comoda, colori piacevoli, buoni!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft