Dyspraxie

Een beetje bekomen van de schok vorige week, ben ik eens serieus op zoek gegaan naar informatie over dyspraxie bij volwassenen in de hoop wat verdieping te vinden over de syptomen en wie weet een lotgenootje of twee. Helaas, aan informatie over dyspraxie bij kinderen geen gebrek laat staan aan erover schrijvende ouders, maar wordt het voor tieners al een stuk minder, bij volwassen leeftijd hebben we blijkbaar slechts een informatie bron en verder lullen we er niet meer over in Nederland. Ook de volwassen dyspraxist (inderdaad, dat woord verzin ik ter plekke) laat zich liever niet dan wel horen merk ik, schaamte lijkt (helaas) een grote rol te spelen.

Hoe anders is dat in Engeland waar ze meer kaas hebben gegeten van support groepen en meer. Maar ja dat is in het engels he en ze wonen niet bepaald om de hoek. Toch heb ik er wel wat meer informatie kunnen vinden in elk geval, dat is vast iets.

Misschien moet ik verder zelf maar aan de bak ermee in de hoop dat daardoor informatie mijn kant op komt waaien. Want 70% van de kinderen met dyspraxie groeit er min of meer overheen wat volgens mijn berekening betekent dat 30% van de volwassenen uit die groep er dus nog mee rond moddert. Een aanzienlijk deel daarvan zal het zelf niet weten en dan hou je geen massale groep over, maar statistisch gezien is het niet mogelijk dat ik de enige ben eeh. Bovendien is het ME-deel voor mij nu wat onzinnig geworden (hoewel dat nog wat onwennig is), dat zal ik toch gaan vervangen.

Enfin, zal er nog even over denken. Wil ook weer niet als beroepspatient door het leven tenslotte en het hoeft ook weer niet op stel en sprong (eigenlijk wel maar laat ik de behoefte even onderdrukken onder invloed van het mooie weer 😉 ).

Zo, dat was voor u waarschijnlijk een ontzettend nutteloze posting….

Comments (40)



Previous

Gitaar-meditatie

Next

Lesbisch overgewicht

40 Comments

  1. Maar goed, wel heel belangrijk voor jou. En zo leren wij ook wat. 😉

  2. Zeker niet nutteloos , wie weet als ik nu iets over opvang door al de mensen die ik spreek zal ik je zeker inlichten . En ik hoor nog wel eens wat.

    Groetjes Chantal.

  3. citrientje

    heb dat ook met mijn huidaandoening, der staat precies 1 ding op internet. Meer niet. Had er ook graag wat meer over geweten maar heb het opgegeven. Misschien over tienjaar ofzooo.

  4. Ik kom even terug op uw laatste zin: Inderdaad. :-“

  5. Epi

    Misschien is dyspraxie in Nederland minder vroeg (h)erkent dan in Engeland?

  6. Wou dat mijn huisarts open stond voor dat soort dingen..
    Maar hij schrijft liever recepten uit.
    Jammer!

  7. dispraxist klinkt als een soort religie aanhanger,

    geen beroepspatient meer, maar wat ambiert u dan wel?

  8. als hij voor jou maar nut had…

  9. @Paul: zit ook weer wat in 🙂

    @Chantal: dat is altijd handig. Ik hoop ook stiekem dat google het oppikt en daar mensen met info op af kunnen komen.

    @Citrientje: pffff dat is toch frustrerend lijkt me. Ik vond toch nog wel een hoop al is het in het engels.

    @Epi: nou mijn vader stipte aan dat Engeland veel meer inwoners bevat dus het ook logisch is dat dit soort dingen daar een groter issue vormen om iets voor op te zetten. Klinkt me logisch in de oren, had er niet bij stil gestaan dat Engeland zo’n klein land niet is.

    @feex: mijn huisarts zag het ook niet aankomen denk ik, ik moet nog terug een afspraak maken. Maar hij stond wel open voor de verwijzing dat is zo. Alleen omdat het zinnig klonk wat ik zei waarschijnlijk, hij reageert niet op alle verwijsaanvragen zo hoor.

    @Kurai: LOL, ja eng woord he 😉 Enne, hiervoor had ik ook geen ambitie tot het worden van beroepspatient hoor. Meer mijn angst dat het zo overkomt eigenlijk. Wat ik wel ambieer? Goede vraag. Voorlopig maar even accepteren, in laten zinken, er goed mee proberen om te gaan en gelukkig worden. Verder kijken kom ik nog niet.

    @Chantal: dat dan weer wel.

  10. Ik kreeg van een gezamelijke internet kennis die wel weer tot lezen komt maar nog niet tot reageren of schrijven een linkje voor je door van een pagina met een hoop links over dyspraxie:
    http://home.hetnet.nl/~gjmartens/links.htm

  11. @Frans: dankjewel voor de link. Had hem al eerder gezien. Helaas is een deel van de links er mee opgehouden (weblogs/fora) en is de rest voornamelijk gericht op kinderen.

  12. Ik had er nog nooit van gehoord. Wens je er sterkte mee en ben toch blij dat ik er nu meer van weet.

  13. selma

    hallo allemaal

    Ik heb zelf ook dyspraxie en door mij dysprxie heb dus een spraaktaalprobleem. ik zag dit en ik kijk alveel op website maar dan de kinderen en niet van de volwassende mensen

    Ik vind jammer dat er zo weining info over deze bepreking en dat ze maatschappy zo weining van weten.

    Ik kan vind heel erg jammer dat zo weining nederlandse website welke veel over gaan en dat heel veel engels website zijn maar kan ik volgen want kan geen engels

  14. Hai Selma,

    De msn-groep volwassenen met dyspraxie kwam niet erg op gang maar ik ga zelf nog iets opzetten hier. Breek er mijn hoofd nogal over omdat mijn diagnose ietsje is aangepast en dan is het helemaal lastig een paraplu-naam te vinden. Buiten dat ik er zelf nog mee bezig ben hoe het voor mij uitpakt enzo.

    Zal kijken of ik dan ook wat engelse artikelen vertaald krijg.

  15. selma

    hallo allemaal

    Misschien een beetje laat gereageerd. eht is heel moeilijke hoe dcd uitpakt voor je volgens mij. want ik heb er al me hele leven last van eigenlijke en nu komen in één keer heel andere symptonen te voor zijn. merk dat heel mensen helemaal niet echt verstand hebben dcd in de “normale” wereld dan hé. ik heb helemaal nog geen diagonese. volgens mij moet je gewoon kijken hoe het uitpakt bij iedereen, ja, die msn groep van volwassen komt niet op gaan wel jamemr want er zijn gewoon volwassen welke volgens mij het hebben en wel contract willen hebben maar niet echt op deze forum recht komen waar je ook veel info van krijgt

    groetjes selma

  16. Hai Selma,

    Heb je al een mailtje gestuurd over dit weblog en wat ik nog wil opzetten voor dyspraxie. Verder haal ik ook de meeste informatie door uitwisselen met anderen. Enkele engelse sites zijn uitgebreider en daar staan wel zinnige dingen tussen die erg herkenbaar zijn.

  17. blinkie

    Hallo,

    Ik vindt ook niet veel over volwassenen met dyspraxie.
    Misschien heb ik het syndroom van damp en dat gaat blijkbaar dikwijls samen met dyspraxie.

    Groetjes,

    Blinkie

  18. Hai Blinkie,

    Heb het syndroom van Damp opgezocht, maar zover ik begrijp is het een verouderde term. De definitie was te breed en de diagnose daardoor niet echt te stellen. Inmiddels is het daarom vervangen voor subcategorieën zoals ADHD, ADD en DCD (dyspraxie) en leerstoornissen.

    Denk dan dat je dyspraxie zal hebben, wellicht in combinatie met ADHD of ADD? Mag ik vragen door wat voor specialist het gesteld zou worden bij jou?

    In het nederlands is nog altijd weinig te vinden en de site die ik wilde opzeten liep toch niet goed. Voornamelijk omdat mensen er niet goed over durven te praten heb ik gemerkt. Maar in het engels is wel meer te vinden. Mocht je hier nog terug komen, kan ik de fora voor je opzoeken als je wil?

  19. Geert

    Hoi mijn naam is Geert van der Woude ben 32 jaar oud,
    en ben er sinds kort achter gekomen dat ik ook Dcd heb.
    Eigenlijk wist ik al een hele tijd dat er iets was alleen
    was ik niet bewust dat meer mensen dit hebben en dat er een naam voor was.
    Ook ben ik ervan overtuigd dat meer mensen die
    volwassen zijn dit ook moeten hebben, in Engeland lijkt of veel meer
    volwassenen het ook hebben, en in Nederland wordt gedaan
    alsof het na de puberteit verdwijnt waarom is dat zo ??

    Heb op 32 jarige leeftijd nog steeds problemen zie onderstaand.
    Heb overal truukjes voor uitgevonden om problemen te omzeilen!
    – Links en rechts door elkaar halen
    – Problemen veters of knopen te leggen.
    – Geen richtingsgevoel
    – Kleren verkeerdom aantrekken en me er niet bewust van zijn.
    – automaat rijbewijs gehaald ivm met schakelen
    – verkeerd beet houden van bestek.
    – Onduidelijkhandschrift
    – Niet met een mesje kunnen scheren.
    – Niet binnen de lijnen kunnen schrijven ook bv met knippen.
    – Niet met dienblad kunnen lopen ivm met evenwicht.
    -En zo zijn er nog vele voorbeelden.

    Vr Gr Geert

  20. Hai Geert!

    In Nederland zullen veel meer mensen het hebben dan bekend is. Idd, hier wordt op een of andere manier gedaan alsof DCD weggroeit na de pubertijd. Dat is natuurlijk niet zo. Wel is het zo dat er in de jonge jaren meer aan te doen is dan in volwassenheid, dus als het jong wordt aangepakt dan kan er dusdanig veel aangeleerd worden dat het bij volwassen leeftijd niet echt een probleem is of niet zo opvalt.

    Waarom artsen dat doen, kan ik alleen mijn idee over geven. Ik heb de indruk dat artsen in NL alleen willen kijken naar wat ze al weten en weinig nieuws willen aannemen of willen overwegen. Wij zijn van de weinige landen waar sowieso alles moeizaam wordt ingevoerd en verspreid. Zo heeft bv ook lange tijd het idee geheerst dat ADHD weg groeide bij volwassenen en is men relatief pas kost zich meer aan het richten op volwassenen.

    gelukkig heb je een hoop truukjes gevonden. Ben zelf ook nog steeds dingen aan het leren. Zo heb ik pas twee jaar terug geleerd hoe ik een fles moest opendraaien. Bleek dat ik wel veel kracht zet maar alleen op het knijpen, niet op de draai. Raar om dat op volwassen leeftijd te moeten leren maar het lukt stukken beter tegenwoordig 😉

  21. Geert

    He Cinner

    Vind het zelf ook niet zo erg om zoals jij het zegt een dyspraxist te zijn ,
    Allleen zijn er soms mensen in je omgeving die niet begrijpen
    waarom je sommige simpele dingen niet kan.
    Vind het soms wel frustrerend dat je in je gedachten dingen
    wel kan uitvoeren maar in de praktijk niet.
    Heb b.v heel lang over m’n rijbewijs gedaan, was al beland op
    het punt van opgeven, totdat ik over schakelde naar automaat.
    Heeft ook wel wat dat we op Volwassen Leeftijd die dingen nog steeds
    bijleren !! b-)

  22. CiNNeR

    Hai Geert,

    Vind het wel knap dat je je rijbewijs heb gehaald. Ik heb wat andere aandoeningen waardoor ik geen rijbewijs meer zal gaan halen. Maar betwijfel of ik het anders wel zou doen. Ik ben degene die uren op een kruispunt staat omdat ik niet kan inschatten hoe ver een auto is of hoe snel die dichterbij komt ;)

    Mensen in min omgeving begrijpen het ook niet altijd of vinden me enorm onhandig. Maar ja, zo blijft er wat te lachen toch :D

  23. Geert

    Jammer dat jij je rijbewijs niet meer kan halen. Het is voor mij zelf wel
    een zegen dat ik het rijbewijs heb, soms niet voor m’n medeweggebruikers.
    Denk altijd dat de auto wat breder is dan ie daadwerkelijk is en wacht soms
    ook wat te lang bij kruispunten.
    b-)

  24. Geert

    Jammer dat jij je rijbewijs niet meer kan halen. Het is voor mij zelf wel
    een zegen dat ik het rijbewijs heb, soms niet voor m’n medeweggebruikers.
    Denk altijd dat de auto wat breder is dan ie daadwerkelijk is en wacht soms
    ook wat te lang bij kruispunten.
    b-)

  25. Ik heb een beetje op je blog gelezen en vind hem heel goed. Zelf ben ik vooral bezig met spiritualiteit en meditatie.

  26. Jeroen

    Fijn om herkenning te vinden.

    Mijn vriendin is docente in het voortgezet onderwijs en had een voorlichting gehad over DCD. Thuis zei ze dat ik veel van deze kenmerken ook op mij van toepassing vond.

    Ik ben gaan zoeken. Deze site geeft zeer veel kenmerken die ik ook heb maar waar ik nog nooit een relatie tussen had gezien: (Engels)
    http://www.dyspraxiafoundation.org.uk/services/ad_symptoms.php

    -Ontzettend veel moeite met halen van rijbewijs, fileparkeren is nog steeds moeilijk.
    -Onhandig, spijker raak slaan lukt niet
    -Slecht evenwicht
    -Geen gevoel voor ritme en kan dus absoluut niet dansen.
    -Kan geen bal vangen, slecht in (team)sporten en beweeg houterig.
    -Kom vaak moeilijk uit mijn woorden bij zaken die ik prima begrijp.
    -Kan slecht plannen en overzicht houden. Geen focus.
    -Slaap weinig en ook slecht.
    -Slecht korte termijn geheugen, lange termijn wel uitstekend, vooral voor triviale zaken.
    -Moeite met onthouden van opzichzelfstaande informatie
    -Vergeet vaak spullen, portemonnee, sleutels etc.

    Het is goed dat er nu rekening wordt gehouden leerlingen met Dyspraxie. Ik heb vooral als puber een vervelende tijd gehad hierdoor. Sporten, dansen, brommers, autorijden etc. is allemaal erg belangrijk als je jong bent.

    Het is fijn om te weten dat er een naam voor deze onhandigheid is. Alleen veranderd er niets door in het leven van een volwassene. Ik heb een universitaire opleiding afgerond met de nodige moeite. Nu heb ik al jaren een eigen architectenbureau wat goed loopt. Eigenlijk weet niemand van mijn klanten dat ik hier last van heb. Het gaat er soms wel een beetje chaotisch aan toe, maar dat komt bij architecten wel vaker voor 😉

    • Herwig

      Dag Jeroen.
      Bijzonder geraakt door je bijdrage, ik ben bijna 60 jaar, ook (uiteraard) levenslang dyspraxie problematiek, en dan de bijkomende overeenkomst : ik ben ook architect 😉 (België) In mijn geval loopt mijn eigen architectenbureau door dit probleem (en enkele bijkomende omstandiheden) helemaal niet meer. In mijn jeugd- en studiejaren echter, “bestond” dyspraxie helemaal niet ! Het is te zeggen: niemand wist wat het was, in het onderwijs, en wij kregen toen nog STRAFPUNTEN (!!!) op het rapport voor bvb slechte aandacht, dingen vergeten, lelijk handschrift… Wie kan zich dat nu nog voorstellen? STRAFPUNTEN voor je … handicap ? In België is er nog niet veel veranderd. Nog steeds weet de meerderheid van het onderwijzend personeel er iets over. Enkel dyslexie wordt nu ‘herkend en herkend”. (Maar de HER-kenning ervan is ook nog steeds niet structureel, zoals in Nederland.)
      Ik heb ervaren dat een bijkomende ‘straf’ voor dyspraxie zeer vaak is : zeer laag inkomen. En dat doet nog méér pijn dan het niet begrijpen door anderen…

      • Herwig

        Foutcorrectie :
        .. meerderheid van het onderwijzend personeel er iets over
        moet zijn:
        .. meerderheid van het onderwijzend personeel er Niets over

      • Hai Herwig,

        Vrees dat dat niet alleen voor dyspraxie op gaat, een laag inkomen. Meer chronische aandoeningen liggen er veel drempels in de maatschappij. Heb je wel wat begrip en steun in je directe omgeving?

        Wilde je veel sterkte wensen in elk geval, ik hoop dat je jouw werk weer terug op de rails kan krijgen.

  27. CiNNeR

    @Jeroen: Fijn te horen dat hier herkenning gevonden wordt. Overigens maakte de wetenschap van dyspraxie voor mij toch wel verschil. Er is niet net zoveel aan te doen als bij kinderen het geval, maar doorzag beter waar sommige onhandigheden vandaan kwamen en heb er wat truukjes op toe kunnen passen die me toch ietsje verder hebben gebracht.

    Zit wel in kleine dingen maar toch. Zo kreeg ik nooit doppen van flessen af en begreep niet hoe dat kon. Tot ik leerde dat ik kracht zet op alleen de dop, geen kracht op de draai zeg maar. Heb zodoende aan kunnen leren hoe ik kracht met de draai mee kon geven en krijg inmiddels veel flessen zelf open.

    Wel makkelijk dat het door je beroep geheel niet opvalt 😉

  28. Kasper

    Hallo allemaal

    Ik ben Kasper , en ik ben een jongen van 21 jaar uit België en ik ontwikkelingsdyspraxie. Dit heb ik vanaf mijn geboorte en komt bij mij vooral tot uiting in een zwakke motoriek , vooral de fijne motoriek zoals bijvoorbeeld bij het knutselen of dingen in mekaar zetten. Dit laatste laat ik dan ook liever en beter aan anderen over 🙂 Ook ligt mijn tempo in dagelijkse bezigheden trager dan bij de gemiddelde mens. Dit komt omdat de verbinding tussen mijn twee hersenhelften minder goed of is “aangesloten” (nu zullen misschien sommigen denken dat ik een verstandelijke handicap heb, wat niet het geval is). Dit is soms wel frustrerend maar ik leer er beter en beter mee om te gaan en het te accepteren zoals het is. Ook had ik vroeger moeite om te leren fietsen, maar dit is intussen gelukkig niet meer aan de orde 😉

    Zo, nu weten juullie al wat meer over mijn dyspraxiegeschiedenis !

    Als je vragen hebt, stel ze gerust 😉

    Vriendelijke groetjes

    Kasper

    ps. Ik kwam hier op de site omdat ik op zoek was naar “lotgenoten” en bijkomende informatie en omdat er bijna geen Belgische sites zijn die over deze informatie beschikken, en zoals hierbovenstaat het vooral vooral Engelstalige sites zijn,kwam ik hier terecht 🙂 !

  29. CiNNeR

    @Kasper: heb vreemd genoeg weer een omslag moeten maken. Ook de diagnose dyspraxie bleek niet te kloppen. Begin dit jaar is een erfelijke progressieve spierziekte gesteld. Veel klachten herken ik nog net zo goed maar inmiddels onder een ander etiket.

    Ik laat dit topic wel staan, er is inderdaad nog steeds weinig aandacht voor dyspraxie in Nederland.

  30. desiree

    Hallo,

    Ik ben een 45- jarige vrouw en in augustus is ontdekt dat ik ook dyspraxie heb.

    Heel veel dingen vielen op zijn plek, ik ben geen waardeloos iemand die heel veel niet kan of anders doet maar
    heb gewoon een aangeboren beperking.

    Mijn zelfvertrouwen hierdoor ontzettend gestegen maar weet nu ook dat ik dagelijks nog veel last van ondervind

    Helaas ook bij mij grote frustratie dat er nog weinig bekend is over dyspraxie bij volwassene.
    Laatst bij een revalidatiecentrum geweest en gesprek met een arts gespecialiseerd in dyspraxie en inderdaad alleen bij kinderen. Ze kan niks voor me betekenen, ze weet te weinig over dyspraxie bij volwassene.

    Het maakt me allemaal erg verdrietig

    Veel groetjes Desiree

  31. CiNNeR

    Hai Desiree,

    Wat vreemd dat revalidatie je niet verder kan (of wil) helpen. Zelfs als ze niet bekend zijn met de term en wat er aan hangt, kunnen ze je toch helpen met specifieke problemen die je aangeeft. En blijkbaar zijn ze te besodemieterd om bij onwetendheid eens een boek er op na te slaan. Is er een revalidatiecentrum in je omgeving die gericht is op neurologische problemen, denk dat ze je daar toch wel wat verder zouden kunnen helpen.

    Ik ben blij dat je zelfvertrouwen is gestegen. Denk dat je naast verdriet ook in rouw bent om je beperkingen maar ook dat je nooit hebt geweten waar het door kwam. Het zet je leven tijdelijk in een ander licht op het moment dat je zo’n diagnose hoort en is erg confronterend. Dat moet je ook maar weer verwerken voor je er mee verder kan.

    Veel sterkte, ik hoop dat je elders toch wat hulp zal kunnen vinden.

  32. desiree

    Hallo cinner,

    Dank je voor je mooie reaktie en wat goed dat jij dit heb opgezet.

    Ik las dat jij nu een andere diagnose heb….

    Jij hebt ook een heel heftig verhaal.
    Vind je een kanjer hoeveel positiviteit je eruit haalt en je inzet voor andere.

    Ik had al de diagnose PTSS en was daarvoor al in behandeling totdat ik in oktober 2013 compleet ben ingestort.
    Heb 4 maanden met mijn kinderen bij mijn ouders gewoond omdat ik werkelijk niks meer kon. Ben zelfs paar dagen opgenomen geweest in een crisiscentra en heb 9 weken ambulante crisisdienst thuis gehad en volgde 3 dagen in de week dag behandeling.

    Gelukkig ben ik weer uit de crisis gekomen.

    Na de crisis allerlei onderzoeken gehad en kwam er naar voren dat ik ook een complexe ptss heb.
    Ben ik overgeplaatst naar een andere afdeling gespecialiseerd in de complexe.

    Alles viel nog niet op zijn plek totdat mijn bedrijfarts begon over dyspraxie….is het balletje gaan rollen in inderdaad.

    Nu begrijp ik alles, de dyspraxie is een groot deel van de aanleiding geweest voor de ptss
    .
    Creëerde een heel laag zelfbeeld doordat ik zoveel niet kon, anders deed of niet tegen kon.
    Ben hier erg mee geplaagd en dacht dat ik waardeloos was en was vooral boos op mezelf.

    Heb allerlei strategieën en ontwijkingsgedrag bedrag zodat mijn dyspraxie maar niet aan het licht kwam.

    Nu omarm ik mezelf en inderdaad jij hebt het heel mooi verwoord, ik zit in een rouwproces.
    Ik zit er vol van maar moet het vooral voor me houden want de meeste mensen begrijpen me niet en geven me
    juist nog erg het gevoel dat ik een aansteller ben. Zo frustrerend…..

    Heb nu besloten om maar eerst de complexe ptss aan te pakken want sommige symptomen komen bij beide ziektebeelden voor en worden daardoor bij mij versterkt.

    Nu ben ik ff heel boos want heb nu ook nog eens spit.
    Dit gaat gelukkig weer snel over, hoop ik……
    Wel een waarschuwing dat ik mijn rug teveel belast en een verkeerde houding heb.

    Veel groetjes Desiree

    ps weet jij een lotgroep voor mensen met dyspraxie?

    liefst niet op face book want daar zit ik niet op
    om een of andere reden heb ik daar een ontzettende apathie tegen
    dat andere mensen erop zitten, prima…als ik het maar niet hoef….

  33. Ben niet meer zo thuis op gebied van dyspraxie sinds ik worstel met mijn uiteindelijke diagnose (waar zo mogelijk nog minder info over te vinden is). Veel sites waar ik toen kwam, worden inmiddels niet meer bij gehouden. Wellicht kan je hier enige herkenning en steun vinden: https://dyspraxievolwassenen.wordpress.com/jouw-verhaal/ Zoeken op google op “lotgenoten” en “dyspraxie” levert ook nog wel enkele resultaten op waar je misschien iets aan hebt.

    Merk net als jij dat de cptss veel weerslag op mijn spierziekte heeft en allerlei klachten behoorlijk versterkt. Ben nu het meest gefocust op de behandeling voor ptss maar we gaan erbij aandacht besteden hoe ik met de spierziekte beter om kan gaan. Merk dat er amper iets bekend is over ptss veroorzaakt door niet geloofd worden op medische klachten terwijl dat een grotere impact heeft dan mensen denken.

    Mag ik vragen welke klachten van dyspraxie je het meest last van hebt?

  34. desiree

    sorry cinner voor mijn late reactie….had nu geen mail ontvangen dat ik een reactie had.

    dat mijn fijne motoriek ontzettend slecht ontwikkeld is daar zou ik mee moeten leren leven.
    is weinig meer aan te doen, voor een kleine verbetering is er al heel veel tijd en energie nodig.

    dat ik onhandig ben, chaotisch, totaal geen ruimtelijk inzicht heb en nog meer symptomen van dyspraxie…. idem

    alleen heb ik heel veel last van prikkelverwerking, concentratie, slecht geheugen, ongeduldig zijn, schrikachtig

    kan echt maar 1 ding tegelijk doen, bij alleen mijn jas aantrekken heb ik alle aandacht al nodig
    ben me dus voortdurend aan het forceren als er andere bij zijn…..ga tuurlijk niet zeggen, ‘hou je mond ff”, ben mijn jas aan het aantrekken”.

    deze symptomen komen echter ook bij cptss voor en denk dat deze nu bij mij versterkt worden.

    heb een maand geleden besloten na advies van de kinderarts om eerst de ptss helemaal aan te gaan pakken en dan kijken wat er over blijft.

    zit nu ook in de voorbehandeling om uiteindelijk de echte traumaverwerking te starten…..wil het graag maar ben er ook bang voor….wat haal ik naar boven?

    veel groetjes
    desirée

  35. CiNNeR

    Traumatherapie is zwaar en ontzettend eng (vind ik ook) maar ik denk dat het goed is om dat eerst te gaan doen. Wat je bovenhaalt is een onderdeel van je leven, heeft je gevormd en hoe fijn zal het zijn als je daar beter mee om kan gaan en minder klachten en beperkingen van zal hebben? Hopelijk minderen de genoemde klachten dan ook, denk het haast wel. Heel veel sterkte met de therapie en alle goeds gewenst!

  36. desiree

    Heel veel dank voor je mooie reactie en je inzet…. en ook ik wens jou alle goeds toe…Top!!!!!!!

  37. Niek

    Ik heb en heel leven achter me met dyspraxie. (85 jaar) Uiteraard met veel problemen in mijn jeugd, inc.middelbaar onderwijs. Het volgen van een hbo opleiding in een andere plaats leerde me ontdekken hoe te studeren. Moeite om tijdens de lessen de docent te volgen. Maar ik was op kamers vlak bij school; had alle tijd om te studeren, vond de vakken ook interessant. Tenslotte slaagde ik voor de opleiding bij de beste leerlingen. Na diverse beroepen kreeg ik de mogelijheid om voor mezelf te beginnen. Een van mijn eerste dingen was het aanstellen van een goede secretaresse. Regelaarster zonder wie ik het niet had gered. Mijn redelik goed strategich inzicht bleek de basis voor succec.
    Nu met pensioen achtervolgt de dyspraxie me nog altijd. Maar men accepteert het meer omdat ik in mijn loopbaan geslaagd ben(met hulp en vaak lang werken) Bovendien worden mijn gebreken als ouderdom gezien en “begrepen”.

    Natuurlik biedt ik met mijn verhaal niet iedereen hulp. Maar een advies: blijf zoeken naar jouw specifieke mogelijkheden.
    Maart2017

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft